Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

athosΑυτές τις άγιες ημέρες η ανάγκη για αυτοκάθαρση είναι δυνατότερη από ποτέ. Να ξεπλύνεις τις βρωμιές σου, να ξαναβαφτιστείς στην αγνότητα που έχεις χάσει στην καθεμέρα σου -ειδικά αν είσαι Παοκτσής και κυκλοφορείς με τη χριστοπαναγία στο στόμα όλη τη χρονιά, σε όλα τα γήπεδα και σε όλα τα αθλήματα.

Κι ο πιο απλός τρόπος για να το κάνεις είναι να ξαναβρείς την αθωότητα. Να επιστρέψεις στον ίδιο σου τον εαυτό, τότε που η αθωότητα σε όριζε ως κυρίαρχο στοιχείο, πριν τη χάσεις κάπου στη διαδρομή. Να ξαναγίνεις παιδί, δηλαδή. Αθώο, αγνό, ανιδιοτελές παιδί.

Αν έχεις παιδιά είναι εύκολο. Στα μάτια τους βλέπεις τον εαυτό σου όταν ήσουν στην ηλικία τους, τον τρόπο που σκέφτονται, την καθαρότητα της ψυχής τους. Δεν έχει προλάβει να τους βρωμίσει την ψυχή ο πραγματικός κόσμος, ζούνε ακόμα σα να ‘ναι σε παραμύθι. Αυτό κάνω κι εγώ όταν θέλω να νιώσω ξανά εκείνη τη χαμένη αθωότητα των παιδικών χρόνων, μιλάω με τα παιδιά μου, ακούω το μυαλό τους το καθαρό, το αμόλυντο, με ταξιδεύουν δεκαετίες πίσω, τότε που όλα ήταν εύκολα και παραμυθένια.

Στον τελευταίο τελικό του βόλεϊ με τον Ολυμπιακό, ο Χιμένεζ έριξε τη βουτιά της ζωής του και έβγαλε ένα καρφί σπάνιας δύναμης, το οποίο είδαμε μπροστά μας, στα πέντε μέτρα, καθισμένοι πίσω ακριβώς από τον διαιτητή. Ήταν μία προσπάθεια πραγματικής αθλητικής εποποιΐας, καθώς τόσο ο τρόπος που έβαλε το κορμί του όσο και η ταχύτητα με την οποία αντέδρασε και κατάφερε να προλάβει την μπάλα, που ταξίδευε με δεκάδες χιλιόμετρα την ώρα για να σκάσει στη γωνιά μας, ήταν σα σκηνή από ταινία με ειδικά εφέ. Στη συνέχεια της φάσης η ομάδα έβγαλε την άμυνα, την έστειλε απέναντι, αλλά ο Ολυμπιακός τελικά πήρε τον πόντο. Σηκώθηκα όρθιος και χειροκρότησα τον Κουβανό, νιώθοντας την ανάγκη να επιβραβεύσω την απίστευτη ενέργειά του, ανεξάρτητα με την τελική κατάληξη της συγκεκριμένης φάσης. Κι όπως χειροκροτούσα, ουρλιάζει στ’ αυτιά μου η στριγκλιά της Χουλιγκάνας «μπαμπά! Δεν είναι καθόλου σωστό να χειροκροτάς τον Ολυμπιακό»! Μα, παιδί μου, χειροκροτάω τον Χαβιέ για την προσπάθειά του, δε χειροκροτάω τον Ολυμπιακό. «Δε με νοιάζει! Ο Ολυμπιακός κέρδισε τον πόντο, δε θα χειροκροτάς όταν χάνουμε»!

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038