Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

robolasΔε βρήκα τίποτα στη ζωή μου να με συναρπάζει όσο ο ΠΑΟΚ και η Τέχνη. Από πιτσιρίκι, με ένα βιβλίο στο χέρι και ένα τρανζιστοράκι για τους αγώνες τις Τετάρτες και τις Κυριακές.

«Ο καλύτερος μαθητής», ήταν ο ένας τίτλος, «ο πιο άτακτος», ήταν ο άλλος. Στα άκρα, μια ζωή. Ποτέ δεν κατάφερα να γείρω προς τα μέσα. Ισορροπούσα τα βάρη των πιο ακραίων συνθηκών, πήγαινα από τη μία πλευρά στην άλλη χωρίς ενδιάμεσες στάσεις, χωρίς να δοκιμάσω πώς είναι ο μέσος όρος. Το κανονικό. Το συνηθισμένο. Το μέτριο.

Ήμουν ευλογημένος που τα έχασα όλα νωρίς. Ξέρασα έφηβος όλα τα φαρμάκια των κοινωνικών συμβάσεων και πέταξα προς τη δική μου, ξεχωριστή ουτοπία. Πάντα μόνος, πάντα μοναχικός. Ορφανός από κάθε ανώτερη δύναμη, δίχως πνευματικές χειροπέδες ή αναστολές, περπατούσα πάντα ευθεία γυμνός και άοπλος. Με συνοδοιπόρους τη Μουσική μου, τα Βιβλία μου, τις Ταινίες μου και τον ΠΑΟΚ. Στην πορεία, μου έπιασε το χέρι το πιο ταιριαστό άλλο μισό που είχε να μου προσφέρει ο κόσμος -τι τύχη. Κι ακόμα δεν έχει αφήσει το χέρι της ούτε λεπτό από το δικό μου, είκοσι τέσσερα χρόνια μετά. Η Μουσική μου, τα Βιβλία μου, οι Ταινίες μου, ο ΠΑΟΚ και η Γυναίκα μου.

Δεν έχω απωθημένα. Δε μου λείπει τίποτα σημαντικό. Όσοι με τριγυρίζουν παίζουν για λίγο το παιχνίδι της προβολής, θεωρούν πως με τρώνε οι ίδιοι φόβοι με τους δικούς τους -η ανασφάλεια, η ανάγκη για καθοδήγηση, η αυτολύπηση, η αγωνία για την επόμενη λέξη. Οι περισσότεροι απογοητεύονται. Δε βρίσκουν κατάλληλη ταμπέλα. Τρελός. Ανισόρροπος. Ψυχοπαθής. Όσοι μένουν, μένουν για πάντα. Πέντε, δέκα. Αυτοί που περπατάνε παράλληλα, δίπλα μου, αυτοί που δε με κοιτάνε για να καθρεφτιστούν ή για να τους κοιτάξω κι εγώ. Αυτοί που νιώθουν ίσοι μ’ εμένα. Ούτε πιο πάνω, ούτε πιο κάτω. Κι ας μας χωρίζουν χίλια πράματα.

Δεν υπάρχει καμία αλήθεια στα κείμενά μου. Δε θα μπορούσε να υπάρξει -δεν έχω ζήσει αρκετά στον πραγματικό κόσμο. Όσα διαβάζει κι όσα θα διαβάσει κάποιος εδώ δεν είναι παρά συνονθυλεύματα από κόσμους που έχουν υπάρξει μόνο στη φαντασία μου. Ο Μάρκες, ο Καζαντζάκης, ο Κούντερα, ο Καμί, ο Ντοστογιέφσκι, ο Στάινμπεκ, ο Καλιότσος, ο Κέιβ, ο Αγγελάκας, ο Μέιναρντ, ο Τσακ, ο Ζενέ, ο Σκορσέζε, ο Αλμοδόβαρ, ο Σκαρτάδος, ο Μαγκντί, ο Μπάνε, ο Κόρφας, ο Πάμπλο. Η ευτυχία να λαχταράς να ξανακάνεις το ίδιο πράγμα κάθε μέρα. Η απόλυτη απόγνωση να ανεβάζεις κάθε πρωί τον ίδιο βράχο στο ίδιο βουνό. Η συμφιλίωση πως η ζωή σου είναι αυτό που θυμάσαι κι όχι αυτό που πραγματικά έζησες. Η χαρακιά στο στομάχι πως δε σ’ ανατριχιάζουν πια όλα αυτά που θέλεις ν’ αγαπάς. Το μοιρολόι για κάθε καταραμένη ψυχή που δε βρίσκει πουθενά να ταιριάσει. Το ξάφνιασμα όταν αντιλαμβάνεσαι πως κανείς δε θέλει να σωθεί αν το τίμημα είναι η απόλυτη ελευθερία του. Κι η μόνιμη ελπίδα πως πάντα μπορείς να τα βάλεις όλα φωτιά και να εκδικηθείς όσους σε πάτησαν όταν σε βρήκαν αδύναμο. Ποτέ μου δε θα μπορέσω να νιώσω τον ΠΑΟΚ ως απλώς μια αθλητική ομάδα -ενδεχομένως, αυτό με κάνει περιθωριακό. Αλλά όσα παίρνω απ’ το να βλέπω τον ΠΑΟΚ ως κάτι μεγαλειώδες, κάτι εκπληκτικά συναρπαστικό, κάτι απόκοσμο και ανεξήγητο από τους πολλούς, αξίζουν κάθε ταμπέλα και κάθε ηλίθιο σχόλιο και κάθε βρισιά και κάθε μικρότητα. Όταν λήγει το ματς, ο δικός μου ΠΑΟΚ συνεχίζει να παίζει μπάλα.

Από την πρώτη μέρα που μου ‘ρθε να μοιράζομαι τις αλλοπρόσαλλες σκέψεις μου με όποιον έχει χρόνο να με διαβάζει, έβαλα μια σαφέστατη ένδειξη προς αποφυγή παρεξηγήσεων: «Δεν είμαι σαν εσένα, ξεκόλλα». Εσένα, δηλαδή, που βλέπεις τον ΠΑΟΚ ως συστήματα και τακτικές και νίκες και ήττες και ακούς ραδιόφωνα και διαβάζεις ρεπορτάζ και ενσωματώνεις τις γνώμες των ειδικών και τρελαίνεσαι να βρωμίζεις τις σκέψεις των άλλων με τη χυδαιότητά σου, με τα κόμπλεξ και τη μιζέρια σου, που δεν ανέχεσαι οτιδήποτε ξεφεύγει από τον κανόνα που σου επέβαλε η άχρωμη εποχή σου, πνευματικό ρομποτάκι με τις ελεγχόμενες και αναμενόμενες αντιδράσεις. Δεν είμαι σαν εσένα, ξεκόλλα. Μπορεί να είμαι χαμένος από χέρι έτσι μπερδεμένος στην ουτοπία μου, αλλά είμαι ευτυχισμένος. Με την Τέχνη μου και τον ΠΑΟΚ μου και δέκα καθαρές ψυχές δεξιά κι αριστερά μου. Έκανα το λάθος να σου δείξω για λίγο τον κόσμο μου -το μετάνιωσα. Δε σου αξίζω, δε μου αξίζεις. Καληνύχτα κι άντε γαμήσου.

Pestin

Pestin

Ήμουν ο πιο ενημερ&omega ...

Read more
Κλείστε

Κλείστε

Κλείστε τους συνδέσμους να σωθεί ο ελληνικός αθλητισμός.  ...

Read more
Άβαταρ

Άβαταρ

Η Ηλέκτρα είναι 6,5 ετών. &T ...

Read more
Ευγνωμοσύνη

Ευγνωμοσύνη

Θα παίζαμε σήμερα μ&epsilon ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more
Σκόνη

Σκόνη

Περίμενα μέσα στο ψο ...

Read more
Νευρικός

Νευρικός

Όταν είπε «ορμάμε, όσε ...

Read more
Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε μι& ...

Read more
Δεκατέσσερα

Δεκατέσσερα

Στον εκδοτικό οίκ&omic ...

Read more
Σκάουτερ

Σκάουτερ

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουνε γεννηθεί για το ποδόσφαιρο. Κόβει το μάτι τους, τους αρκεί να δουν έναν ...

Read more
Πεντακοσάρικο

Πεντακοσάρικο

Πριν λίγες μέρες έλα&b ...

Read more
Σακούλα

Σακούλα

Μια σακούλα σούπερ-μάρκετ με ένα διαρκείας χάντμπολ του ΠΑΟΚ ταλαντευόταν επί τέσσερις ώρες στην κορ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.