Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

s24Στο μυαλό του τυπικού νεαρού βάζελου, η ομάδα του είναι η πιο αδικημένη της τελευταίας εικοσαετίας. Η νέα γενιά δεν ξέρει ιστορία, δεν της περισσεύει χρόνος για μελέτη, να μάθει πόσο κακό είχε κάνει η πράσινη αθλητική χούντα πριν παραδώσει την εξουσία στην παράγκα του Σωκράτη και τα ηλεκτροσόκ του Αλέκου Αλεξανδρή.

Στην καλύτερη περίπτωση θα έχουν δει ένα βιντεάκι με τον ΠΑΟΚ του Βουλινού να φεύγει από το ΟΑΚΑ -ντάξει, ένα μεμονωμένο περιστατικό, θα σκέφτονται, οι κομπλεξικοί Παοκτσήδες που δεν ξέρουν να χάνουν.

Ο τυπικός νεαρός βάζελος δεν ξέρει πως το 1991 έκλεψε το Κύπελλο μέσα στην Τούμπα με MVP τον αδίστακτο καθηγητή Περικλή Βασιλάκη. Και πώς να το ξέρει, ούτε τις φάσεις μπορεί να δει κάπου, μόνο όποιος το έζησε από μέσα μπορεί να του το μεταδώσει. Δεν ξέρει πως ο δικός του πρόεδρος γυρνούσε τα γήπεδα ανά την Ελλάδα με το κουμπούρι στην τσέπη. Δεν ξέρει πως ο Βαρδινογιάννης συγκέντρωνε τα χαρακτηριστικά όλων των σημερινών λαμόγιων ταυτόχρονα, με τις διασυνδέσεις της οικογένειάς του με το τότε πολιτικό σύστημα, την ωμή απειλή, τον έλεγχο των εφημερίδων, τις παρεμβάσεις σε διαιτησία και ποδοσφαιρική διοίκηση, τη διατήρηση παραρτημάτων στην επαρχία. Απλώς, ήταν ερασιτέχνης. Δεν οργανώθηκε τόσο καλά όσο οι ερυθρόλευκοι και δεν κατάφερε όσα θα μπορούσε, στον καιρό της δικής του παντοδυναμίας. «Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε Βούλγαροι εμείς», κάθε σύνθημα τελείωνε με βρισιά στον Βαρδινογιάννη. Να μην πάμε παλιότερα, να μη φτάσουμε στον Λίτσα και στον τελικό του Κυπέλλου όπου όλη η ομάδα μας αρνήθηκε να παραλάβει τα μετάλλια του χαμένου, με συνέπεια να τιμωρηθούν άπαντες και να εκτίσουν την ποινή δύο-δύο την επόμενη χρονιά. Ας μείνουμε στην ιστορία ακριβώς πριν την έναρξη της νέας, ερυθρόλευκης τάξης. Με το χαρούμενο διάλειμμα Πατέρα και την κούπα του Σπάθα, που θα είπαν «ε, μια φορά ας παίξουμε κι εμείς βρώμικα».

Θεωρώ πως κάθε Παοκτσής άνω των 35-40 χρόνων στην ερώτηση «ποια είναι η πιο βρώμικη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου» θα απαντούσε «ο Παναθηναϊκός». Μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια ανελέητης διαφθοράς, μετά από αμέτρητες σφαγές από τους εντεταλμένους της ερυθρόλευκης σαπίλας, ακόμα το αίσθημα παραμένει τόσο έντονο που κοντράρει τη σημερινή κατάντια. Επειδή ο σημερινός Ολυμπιακός έχει στήσει ένα τόσο βρώμικο σύστημα που κάποια στιγμή αρχίζει και δε σε νοιάζει -ξέρεις πως δεν έχεις ελπίδα να το χτυπήσεις, είναι στεγανό, σε έχει ρημάξει από παντού. Το σύστημα Βαρδινογιάννη ήταν πιο ύπουλο, δεν έκανε επίδειξη δύναμης από την αρχή και έμπαινε σε λειτουργία μόνο στα κρίσιμα σημεία. Σου δημιουργούσε ψευδαισθήσεις. Μέχρι να φτάσεις στο 90’ και να αντιληφθείς πως, όσο κι αν προσπαθούσες, δε θα σε άφηνε να κερδίσεις. Αλλά εσύ το πίστευες πως μπορείς.

Καταλαβαίνω 100% τη χθεσινή μπούκα. Αν μαζί με τα πιτσιρίκια μπήκε κανένας σαραντάρης για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στην αδικία του Μαρινάκη, αυτός είναι πραγματικά για μπάτσες. Αλλά οι πιτσιρικάδες που μεγαλώνουν με το Facebook και τη μίρλα για την αδικία και φορτώνονται από ανόητους με έλλειψη στοιχειώδους γνώσης της πρόσφατης ποδοσφαιρικής μας ιστορίας θεωρώ πως πίστευαν πραγματικά ότι τους οδηγεί η δίψα για αντίδραση στο κατεστημένο. Ιδέα δεν έχουν πως αποτελούν μέρος του κατεστημένου. Του προηγούμενου και, λογικά, κάποια στιγμή του επόμενου.

Αντίο

Αντίο

Είσοδος 24/02/2007 77’ ΠΑΟΚ- ...

Read more
Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ έχ&e ...

Read more
Ίντερ

Ίντερ

Κριτική ΠΑΟΚ-Ίντερ 0-0 Τέτοιο πρόλογο δεν έχω ρίξει στη ζωή μου ούτε σε γκόμενα στο σχολείο, τότε π ...

Read more
Αναπάντητο

Αναπάντητο

Πέρσι στο φιλικό με μ&i ...

Read more
Νομιμότητα

Νομιμότητα

Ο πατέρας ήταν γύρω στα σαράντα. Το παιδάκι, το κοριτσάκι του, κάτω από δέκα, δεν πρόλαβα να τη δω π ...

Read more
Καλλικάγκουρας

Καλλικάγκουρας

Ο Καλλικάγκουρας είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη Θεσσαλονίκ ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more
Κουίζ

Κουίζ

Λοιπόν, επειδή μας τ&alp ...

Read more
Συγκυρία

Συγκυρία

Οπαδικά, υπάρχουν μόν& ...

Read more
Αγκαλίτσες

Αγκαλίτσες

Για να μπορέσεις να μεταφέρεις στους κάτω των 30 το κλίμα της προ Κόκκαλη εποχής χρειάζεσαι μηχανή τ ...

Read more
Καθήκον

Καθήκον

Δεν υπάρχει καμία «υποχρέωση» και κανένα «καθήκον» του κόσμου να πηγαίνει στο γήπεδο. ...

Read more
Προδότες

Προδότες

Πονάει λίγο, αλλά ας μιλήσουμε για τους προδότες (και για τους «προδότες»), μέρες που είναι. (Μπαίν ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.