Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

Αγγαρεία

Αγγαρεία

Μπορεί να ήταν...

  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50
  • Αγγαρεία

    Αγγαρεία

    Monday, 28 May 2018 13:28

fakelomaΤη μάταιη μάχη ενάντια στην Εθνική Κάρτα Φιλάθλου οι οργανωμένοι οπαδοί θα τη δώσουνε μόνοι τους. Δε θα βρουν μαζική συμπαράσταση από καμία κοινωνική ομάδα πέρα από τους αντίστοιχους αντιπάλους τους, δηλαδή τους οργανωμένους οπαδούς των άλλων σωματείων.

Ούτε από τις Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες, ούτε από τους υπόλοιπους, «ανοργάνωτους» οπαδούς και φιλάθλους που ασχολούνται με τον επαγγελματικό αθλητισμό στην Ελλάδα. Θα το παλέψουν, θα επιχειρηματολογήσουν, θα διαμαρτυρηθούν -μόνοι τους. Ώσπου να τεθεί το μέτρο σε λειτουργία και, όπως όλα τα πράγματα στην Ελλάδα, να βρεθούν σιγά-σιγά χίλιοι δυο τρόποι για να μη λειτουργεί ουσιαστικά και να γραφτεί στην ιστορία των άχρηστων μέτρων πάταξης της Βίας στα γήπεδα, πλάι σε όλα τα άλλα που έχουν εμπνευστεί απίθανοι, άσχετοι πολιτικάντηδες, κατά το πέρασμά τους από τη συγκεκριμένη θέση της ηγεσίας του αθλητισμού.

Το δίκαιο ή άδικο της εναντίωσης στην επιβολή του συγκεκριμένου μέτρου θεωρώ πως δε χρειάζεται συζήτηση. Στην εξάχρονη κόρη μου δεν υπάρχει περίπτωση να προσπαθήσω να το εξηγήσω, καθώς είμαι εκ των προτέρων βέβαιος για τα αντεπιχειρήματά της, τα οποία μου έχει ήδη εκφράσει από καιρό, αδυνατώντας να κατανοήσει το λόγο της απαγόρευσης μετακινήσεων και γιατί δεν μπορούμε να πηγαίνουμε να βλέπουμε τον ΠΑΟΚ στην Αθήνα και να μένουμε στο σπίτι της θείας Στέλλας και της ξαδέρφης της Χριστίνας που τόσο τις αγαπάει. Δεν ξέρω τι να της πω, δεν μπορώ να γίνω συνήγορος των δειλών πολιτικών και αστυνομικών που αποφάσισαν να εξαλείψουν τη Βία εξαλείφοντας την ελευθερία των πολιτών. Στην κατηγορία των λοβοτομημένων ή των φιλήσυχων πολιτών ή των θαυμαστών ολοκληρωτικών καθεστώτων δεν μπορείς να επιχειρηματολογήσεις ούτε για τα πιο απλά περί προσωπικής ελευθερίας -κάποιοι νιώθουν ασφάλεια κάτω από τα δεσμά τους -συνεπώς το θέμα θα ήταν εντελώς γελοίο αν δεν ήταν τόσο σημαντικό. Ένα σκαλί ακόμα προς τον κρατικό έλεγχο της ιδιωτικότητας, ένα τεστ-ντράιβ, ενδεχομένως, καταστολής της ατομικής διαφορετικότητας σε μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα.

Θα μπορούσα να αναφέρω ότι βλέπω το θέμα και από τις δύο πλευρές, δηλαδή ως οργανωμένος οπαδός, καθώς είμαι εγγεγραμμένος στο σύνδεσμο της περιοχής μου και τον επισκέπτομαι σχεδόν κάθε εβδομάδα, αλλά και ως «απλός» φίλαθλος, αφού η γηπεδική μου συμπεριφορά σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζεται με το σύνηθες στερεότυπο των «οργανωμένων» -το αντίθετο. Αλλά νιώθω περισσότερο ως τίποτα από τα δύο. Ή κάτι ενδιάμεσο. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο -λίγο από το ένα, λίγο από το άλλο. Υβρίδιο. Οργανωμένος φίλαθλος, ανοργάνωτος οπαδός. Δεν ξέρω πώς λέγεται. Όπως και να λέγεται, πέρα από συγκεκριμένα είδη εγκεφάλων με αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας και της βαρύτητας των πραγμάτων, πιστεύω πως η πλειοψηφία των πολιτών δεν βλέπει το μέτρο με θετικό πρίσμα. Αλλά μπορεί και να πέφτω έξω -αν ισχύει αυτό, είναι προφανές πως έχω αποτύχει εγώ να αντιληφθώ τον κόσμο γύρω μου.

Μιλώντας γι’ αυτό που ξέρω, δηλαδή για τον οργανωμένο κόσμο του ΠΑΟΚ, τη μετάλλαξη του οποίου έχω βιώσει χρόνο με το χρόνο, δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν έξω από το χώρο για την απουσία μαζικής στήριξης των αντιδράσεών τους. Σαφώς και είμαι με το μέρος τους, σαφώς και στηρίζω τις αντιδράσεις έμπρακτα αλλά και θεωρητικά, αλλά δεν μπορώ να μην επισημάνω τόσο το μάταιο του εγχειρήματος όσο και την αυτοπεριθωριοποίηση που χαρακτηρίζει, τα τελευταία χρόνια, το συνδεσμιακό μας χώρο. Κάποτε απλώς ήμασταν τα πιο θορυβώδη ή τα πιο γενναία ή τα πιο ανήσυχα, ας το πω έτσι, μέλη της κερκίδας μας, αλλά μέλη της ίδιας κερκίδας, κομμάτι του γηπέδου που ξεσήκωνε τα υπόλοιπα που το καμάρωναν και το είχαν σημαία. Σήμερα το σημείο όπου πάλλεται το Παοκτσήδικο λαρύγγι αντιμετωπίζεται από την υπόλοιπη κερκίδα -τη δική μας κερκίδα- ως κάτι όχι εντελώς ξένο, να μην υπερβάλλω, αλλά σίγουρα ως κάτι διαφορετικό. «Αυτοί» κι «εμείς». «Το πέταλο» και «το υπόλοιπο γήπεδο». «Τα μπερδεμένα» και οι «εμείς με τα διαρκείας γιατί να χάνουμε ματς επειδή αυτοί μπαίνουν μέσα και μας τιμωρούν» και ούτω καθεξής. Εκεί είμαι, στην πεντέξι και την εφτά τόσα χρόνια, τα ακούω τριγύρω μου αυτά που κάποτε δεν μπορούσες να πεις ούτε για πλάκα. Τα ακούω με τα ίδια μου τα αυτιά, δε σηκώνω αντίλογο -εκτός από το ενδεχόμενο να είμαι φαντασιόπληκτος, εντάξει, ας το κρατήσουμε να υπάρχει κι αυτή η πιθανότητα. Αλλά δεν είμαι μόνος μου στην κερκίδα, όσοι την επισκέπτονται τακτικά μπορούν ή όχι να με επαληθεύσουν.

Ο λόγος που εγώ θεωρώ πως φτάσαμε στην αυτοπεριθωριοποίηση, δηλαδή στον εκούσιο διαχωρισμό των οργανωμένων από τους υπόλοιπους της κερκίδας, είναι άλλο θέμα που συζητιέται καλύτερα μιλώντας με τους πρωταγωνιστές και όχι γράφοντας κείμενα στο διαδίκτυο. Σημείο των καιρών, το να ανήκεις σε μια εκλεκτή ομάδα που οι άλλοι δεν μπορούν να τη φτάσουν, να φουσκώνεις από περηφάνια που είσαι μέλος ενός τόσο μοναδικού και αξιοθαύμαστου και ζηλευτού κόσμου, ξεχνώντας πως αυτοί απέναντί σου, που θεωρείς πως δεν αξίζουν ή δεν είναι τόσο γενναίοι όπως εσύ έχουν ήδη κάνει τη θητεία τους στο σημείο όπου χοροπηδάς, κάτω απ’ το πλαστικό καρεκλάκι, στο τσιμέντο που το στηρίζει. Δεν έχω κανένα αρνητικό συναίσθημα προς αυτά τα παιδιά -ήμουν τυχερός που έζησα όσα έζησα, δεν προκάλεσα εγώ την εποχή μου, αυτή με έστειλε εκεί όπου με έστειλε. Αν μεγάλωνα σήμερα, κάποιος άλλος σαραντάρης θα έγραφε για μένα τα ίδια.

Ο κύριος Κοντονής θεωρεί πως η δίχρονη κόρη μου πρέπει να εκδώσει Εθνική Κάρτα Φιλάθλου, πληρώνοντας 5 Ευρώ για φωτογραφίες και 2 Ευρώ παράβολο, ώστε να έχει το δικαίωμα να βλέπει το μπάσκετ που τόσο πολύ της αρέσει, τρώγοντας πατατάκια και πίνοντας χυμούς φράουλα ανάμεσα στα πεντακόσια χουλιγκάνια στο Παλατάκι που δίχως την Κάρτα σίγουρα θα το έβαζαν φωτιά σε μια εντός έδρας ήττα από το Κολοσσό ή μια χαμένη βολή του Κακαρούδη. Η εξάχρονη κόρη μου, η οποία έχει ήδη πάει σε τριάντα αγώνες του ΠΑΟΚ και δεν έχει καν τη δυνατότητα να αντιληφθεί τι είναι αυτό το πράγμα που λέγεται αθλητισμός και πρωταθλητισμός, τι είναι η Βία, πώς προκαλείται, πώς καταστέλλεται, πώς σχετίζεται με αυτό το υπέροχο πράγμα που λέγεται «φιλαθλητισμός» (που δεν το έχω δει γραμμένο ακόμα σε κανένα λεξικό στη ζωή μου) με την ανάγκη να γνωρίζει η Εξουσία αν τα παιδιά μου βρίσκονται στην κερκίδα του ΠΑΟΚ-Παμβοχαϊκός, θα πρέπει να πληρώσει κι αυτή 5 Ευρώ για φωτογραφίες και 2 Ευρώ παράβολο για να συνεχίσει να περνάει υπέροχα, όπως λέει, βλέποντας τον ΠΑΟΚ να αγωνίζεται. Θα βρεθεί κάποιος ηλίθιος να γράψει κάπου «με 7 Ευρώ έχεις το κεφάλι σου ήσυχο και τα παιδιά ασφαλή, εξαλείφεις τη Βία από τα γήπεδα, το κόστος είναι μικρό». Νιώθω τόσο ανήμπορος απέναντι στο πληκτρολόγιο, γράφω ασυνάρτητα κομμάτια για κάτι που θα έπρεπε να είναι τόσο απλό: Θέλεις να ελέγξεις κάθε πότε πηγαίνω στο γήπεδο -όχι, δε θα σε αφήσω να με ελέγξεις. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν αρκετοί σύμμαχοι -η μόνη λύση για να αποφύγεις τον περιορισμό της ελευθερίας σου στο συγκεκριμένο θέμα είναι να παραιτηθείς. Η μόνη λύση, τέλος πάντων, που βρήκα εγώ για μένα και την οικογένειά μου. Θα μάθουμε να χαιρόμαστε σε άλλα μέρη, έξω απ’ τα γήπεδα, έστω, μέχρι να μας αναγκάσουν να εκδώσουμε Κάρτα Παιδικής Χαράς ή Κάρτα Δασικής Πεζοπορίας.

Οι περισσότεροι δε δίνουν δεκάρα για όλα αυτά. Θα βγάλουνε την καρτούλα τους, θα συνεχίσουν τη συνήθειά τους στην Τούμπα ή το Παλατάκι με τα σποράκια και τον καφέ και τα πανηγύρια και την κριτική στην ομάδα και κάνε μεταγραφές και θα είναι σα να μην έχει αλλάξει τίποτα στη ζωή τους, πέρα από το γεγονός πως οποιοσδήποτε υπεύθυνος ή ανεύθυνος με πρόσβαση στα στοιχεία τους θα γνωρίζει πού βρίσκονται και κάθε πότε πηγαίνουν στο γήπεδο. Σιγά το πράμα, εδώ τα σούπερ-μάρκετ ξέρουνε πόσες μπύρες πίνω την εβδομάδα και κάθε πότε έχει περίοδο η γυναίκα μου, δεν αγοράζω σερβιέτες τρεις μήνες και γνωρίζουν πως περιμένουμε παιδί, στο γήπεδο θα κολλήσουμε; Όχι, βέβαια, δε θα σου φέρω αντίρρηση. Για τη μειοψηφία, όμως, που θα επιμένουμε να διεκδικούμε τη μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία για μας και για τη γενιά που μεγαλώνουμε με ιδρώτα και αίμα, η μάχη θα δοθεί ως το τέλος. Ως τη μέρα που θα χαθεί -θα χαθεί, αυτό το ‘χω σίγουρο.

Αλλά ο χαμένος τα παίρνει όλα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022

21 Μουσικές Ταξιαρχίες

365021