Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

ypomondΣοβαρά τώρα, σ’ εμένα θα κάνεις μάθημα για την υπομονή; Σ’ εμένα θα κουνήσεις το δάχτυλο και θα με διατάξεις να ισιώσω το στόμα και να σταματήσω την γκρίνια;

Θα μου μιλήσεις για στήριξη, αγάπη, έρωτες και ασπρόμαυρα λουλούδια; Σ’ εμένα και σε κάθε εμένα; Έβγαλες το συμπέρασμα πως δεν ξέρω τι είναι υπομονή, πως μηδενίζω κάθε προσπάθεια πριν της δώσω μια ευκαιρία, πως δεν ξέρω να το βουλώνω και να αφήνω την ομάδα να αποδείξει τι μπορεί να κάνει στην ηρεμία της, επειδή αντιδρώ αφρίζοντας αντιμέτωπος με τις πιο μαύρες μέρες που έχω ζήσει ως οπαδός αυτής της ομάδας;

Εγώ, ρε, έχω κάνει υπομονή πέντε χρόνια, παίζοντας κάθε ματς χωρίς να έχει καμία σημασία η βαθμολογία επειδή είτε έβγαινα πρώτος είτε δέκατος δεν πήγαινα πουθενά. Έχω χάσει παράδοση 23 ετών μπροστά στα μάτια μου με τον Γούναρη στον πάγκο. Έχω χειροκροτήσει τον Αμπντικοχόρ Μαριφαλίεφ όταν σηκώθηκε για ζέσταμα. Έχω κυλιστεί στη λάσπη επί ώρες πριν μου το καρφώσει ο Ουσταμπασίδης. Έχω υπομείνει τον Κάκο να μην αποβάλει τους αντιπάλους για να αποβάλει τους δικούς μου που διαμαρτύρονται. Έχω ακούσει τον πρόεδρο να μου λέει να μην έρθω στο γήπεδο αν δε γουστάρω τον προπονητή. Έχω παρακαλέσει να υπάρχει η Παναγιά μπας και πάρω πρωτάθλημα. Έχω φάει τέσσερα γκολ σε τελικό που κατέβασα μια ολόκληρη πόλη.

Έχω αποκλειστεί σε ημιτελικό από τον Απόλλωνα μέσα στην Τούμπα, τη χρονιά που θα έπεφτα στη Βήτα Εθνική. Έχω κατεβεί στην Αθήνα για να κάνω συλλογή από τριάρες σε κάθε εκδρομή. Έχω ανεβεί το λασπωμένο βουνό στη Λιβαδειά για να φάω στο 90’ γκολ από το Μιχάλη Μπλέτσα. Έχω μείνει εκτός Κυπέλλου από δέκα παίκτες του Αγίου Νικολάου. Έχω χάσει στα πέναλτι από τον Αγροτικό Αστέρα του Μαλλού. Έχω φάει τέσσερα γκολ από το Θρασύβουλα κι άλλα τόσα από τα Γιάννινα, ως επίδοξος πρωταθλητής.

Έχω δει στον πάγκο μου τον Αλέφαντο, τον Παράσχο, τον Ντουμιτρέσκου, τον Κωστίκο, τον Κοκότοβιτς, τον Αρχοντίδη, τον Όλεγκ, τον Φρίνγκερ να αντικαθιστά τον Αναστασιάδη. Έχω διώξει προπονητή πριν δώσει επίσημο αγώνα. Έχω απολύσει προπονητή μετά από έναν αγώνα. Έχω διώξει τρεις προπονητές για να τους αντικαταστήσω μέσα στη σεζόν με τον ίδιο ντεμέκ προπονητή δίχως δίπλωμα. Έχω πάρει βοηθό προπονητή τον κουμπάρο του και συνιδιοκτήτη σε προποτζήδικο.

Έχω γυρίσει από κάτω με τέσσερα και πέντε και έξι γκολ, εφτά ώρες μούγκα στο πούλμαν και ούτε καλημέρα ο ένας στον άλλο όταν αδειάζαμε. Έχω δει αγώνες του ΠΑΟΚ κάνοντας κερκίδα απ’ έξω επειδή ήμασταν τιμωρημένοι και ανεβαίναμε στο γερανό μπας και δούμε μια φάση. Έχω φάει κλωτσιά από αδερφό επειδή ήθελα να μπω μέσα επί αποχής. Έχω χάσει 0-1 από τον Εθνικό σε ματς που μας έλεγαν πως θα χάσουμε από πριν και ξαναέχασα από τον Εθνικό 0-1 σε ματς που μας έλεγαν πως θα χάσουμε από πριν οκτώ χρόνια μετά. Έχω φρικάρει με τα γέλια των διπλανών μου στο γκολ του Μπανιώτη μέσα στην Τούμπα. Έχω ακούσει την κερκίδα μας να παρακαλάει την ομάδα να χάσει, για να σωθεί μια ομάδα και να πέσει μια άλλη.

Έχω δει την ομάδα να φεύγει από το γήπεδο και να την τιμωρούν, επειδή δεν άντεξε ο πρόεδρος την κοροϊδία. Έχω δει αγώνες να διακόπτονται επειδή τραγουδούσα τον Ύμνο. Έχω χάσει στη Μηχανιώνα, ψάχνοντας πού έχει κρυφτεί ο Μαγκντί. Έχω φάει τρία γκολ από τη γριά μέσα στην Τούμπα, τον καιρό που το δικό μου 3-0 θα έμοιαζε λίγο. Μου πήρε Κύπελλο ο γάβρος σε διπλό τελικό, που παρακαλούσα για δικαιοσύνη από τότε που ξεκίνησε το ποδόσφαιρο. Έχω μαζέψει τεσσάρες από Όφηδες, Ιωνικούς και Ατρόμητους. Έχω δει τον ΠΑΟΚ να τρώει πέντε γκολ μπροστά στα μάτια μου από τον Πανόπουλο. Έχω ισοφαριστεί από τη Δόξα Δράμας 3-3 από 3-0 και αποκλείστηκα στη ρεβάνς. Έχω δει τον Κριστόφ Βαζέχα να κάνει τη χειρονομία για «έλεος» και επί μισή ώρα να τα ξύνει για να μείνει το σκορ στο 5-0. Έχω δει τον Σκαρτάδο να διώχνεται ως «άχρηστος» και να μου βάζει γκολ με τη φανέλα του Ηρακλή και μετά να φοράει την ερυθρόλευκη.

Έχω πανηγυρίσει ισοφάριση με τον Γιάννη Αντώνα στην εκπνοή μέσα στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης. Έχω δει τους παίκτες του Αθηναϊκού να κλαίνε από έκπληξη πανηγυρίζοντας το 4-0 μέσα στο Βύρωνα. Έχω χάσει το μέτρημα από τις σερί ήττες στην Αθήνα και τον Πειραιά, έχω βαρεθεί να ακούω τα πανηγύρια των βλάχων που ξεφτιλίζουν τον ΠΑΟΚ στη μία νίκη κάθε δέκα ματς που την κάνουν μ’ εμάς. Έχω γυρίσει με σκυμμένο κεφάλι από την Έδεσσα, την Καβάλα, τη Δράμα, την Ξάνθη, την Κομοτηνή, τη Λάρισα, το Βόλο, τη Λιβαδειά, τα Γιάννινα, την Πάτρα, το Αγρίνιο. Έχω ακούσει να με κοροϊδεύει η μικρή κερκιδούλα απέναντι στις γειτονιές της Αθήνας, στο Περιστέρι, στη Νίκαια, στον Κορυδαλλό.

Έχω κουβαληθεί εκατοντάδες χιλιόμετρα για να παίξω εντός έδρας. Με έχει κερδίσει στην Τούμπα ο Εδεσσαϊκός, ο Γκώνιας, η Λάρισα που ανοίγαμε να περάσουν μπας και σωθούν. Με έχει αφήσει εκτός τελικού ο Πανιώνιος, σε ματς που έπρεπε να λήξει 7-0. Μου έριξε τέσσερα γκολ ο νεοφώτιστος. Με έβγαλε νοκ-άουτ σε ουδέτερο γήπεδο ο Ηπειρώτης. Με είχε 4-0 στο ημίχρονο ο Ολυμπιακός και έκανα αλλαγή τερματοφύλακα. Με κορόιδευε ο Χρήστος Βελής. Έχει περάσει η ΑΕΚ δύο φορές με 0-4 από την Τούμπα. Με έπιασε γκόμενα το Αιγάλεω, ο ΟΦΗ, ο Απόλλωνας. Έχω δει την Καλλιθέα να με κερδίζει στην Τούμπα και τρεις μέρες μετά να με κερδίζει η Λεϊσόες. Έχω αποκλειστεί από την Ντέμπρετσεν.

Με έβγαλε εκτός Κυπέλλου η Καστοριά με διπλό μέσα στην Τούμπα με τον Καπετανόπουλο. Έχω δει την ομάδα μπερδεμένη να φοβάται μη την πουν πουλημένη κι απ’ το φόβο να τρώει γκολ από τον Ολισαντέμπε στο 93’. Έχω αποκλειστεί δύο φορές σε δύο μέρες, μία από τη Μακάμπι και μία από το φιάσκο με το Λιάσο. Έχω φάει πέντε γκολ στο Καραϊσκάκη και καπάκι μου έκανε πλάκα ο Ογκουνσότο. Με έχει κερδίσει δύο φορές σε τρεις μέρες το Αιγάλεω και στο τέλος μου έριξε τέσσερα γκολ μέσα στην Τούμπα. Έχω ακούσει συνοπαδούς να βρίζουνε παίκτη μας όταν σκόραρε, επειδή το μίσος τους για τους άλλους ήταν πιο μεγάλο απ’ την αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ.

Έχω ζαλιστεί με τριάρες μέσα στην Τούμπα από Αστέρες, Λάρισες και Ατρόμητους. Έχω μείνει εκτός Ευρώπης επειδή δεν είχα λεφτά για να παίξω. Έχω χάσει 4-3 στη Λάρισα, ενώ είχα προηγηθεί 0-3. Έχω ισοφαριστεί από τον άνεμο και έχασα τον ημιτελικό στην παράταση. Έχω φάει δυο γκολ στον ίδιο αγώνα από τον Βύντρα. Έμεινα έξω από το Τσάμπιονς Λιγκ επειδή δε γέννησε η γυναίκα του παικταρά τους μία μέρα νωρίτερα. Έχω χάσει πρόκριση στους 16 του Γιουρόπα Λιγκ επειδή ο προπονητής έβαλε βασικούς τρεις τραυματίες και επειδή γλιστρούσε το γήπεδο και επειδή έχασαν το πέναλτι και το έβαλαν στην επαναφορά και επειδή ένα φου να έκανε ο κοντός θα περνούσαμε. Με άφησε εκτός τελικού η χειρότερη ΑΕΚ του κόσμου κι εγώ κυνηγούσα τη διοίκηση και τα έσπαζα. Έχω κάνει 2-3 το 0-3 και έχασα πέναλτι στις καθυστερήσεις με τον Αστέρα. Έχω γίνει ρεζίλι σε κάθε χωριό, έχω χάσει από την εφηβική ομάδα του ΟΦΗ πηγαίνοντας για πρωτάθλημα.

Έχω δει να φοράνε τη φανέλα ο Βιβιάν, ο Τσαουσίλα, ο Γιόβιτς, ο Άλεκσιτς, ο Γιοχάνσεν, ο Τσαλουχίδης, ο Παλατσίδης, ο Τοχούρογλου, ο Τσερνίσοφ, ο Ντιμκόφσκι, ο Βελής, ο Γέρμεν, ο Μπέρτχολντ, ο Νούνιεζ, ο Αντινόλφι, ο Ζέμαν, ο Σκαρντίνα, ο Φοφανά, οι Αμαφούλε, ο Μάινταν, ο Κοζμίνσκι, ο Ακιέλ, ο Ρεμπόσιο, ο Ίντιο, ο Ζεγκάρα, ο Τόργκελε, οι αδερφοί Απτίδη, ο Φρούνζα, ο Μπίδης, ο Γλύκος, ο Δάρλας, ο Αμπουμπακάρι, ο Μουν, ο Φιλομένο, ο Κουτσιανικούλης, ο Μπουσαϊντί, ο Ετό, ο Λεονάρντο, ο Νιμανί, ο Λόπεζ, ο Χούσεν, ο Μαντούρο, ο Τζαβέλλας, ο Νίνης, ο Σκόνδρας, ο Παπαδόπουλος, ο Σπυρόπουλος.

Έχω ακούσει δηλώσεις Παοκοσύνης από Γιδόπουλο, Ζαγοράκη, Βουλινό, Καλύβα, Μπατατούδη, Παγώνη, Κρυσταλλίδη, Ορφανό, Βενιζέλο, Σαββίδη, Βρύζα, Γούμενο, με έχουν σφάξει δικοί μας και ξένοι, έχω κάτσει βδομάδες στη δεύτερη καρτέλα της βαθμολογίας, έχω πάει κι έχω έρθει χαμένος από την απελπισία γι’ αυτό που είδα, έχω κάνει χιλιόμετρα και χιλιόμετρα ρωτώντας τον εαυτό μου γιατί. Και είμαι ακόμα εδώ. Κάθε βδομάδα. Με την γκρίνια και την απόγνωσή μου, βλέποντας τα πάντα να χάνονται στη λεζάντα και τη βρωμιά. Επειδή ποτέ δεν ήταν πυξίδα μου η νίκη, ποτέ δε μέτρησα τη γλύκα του γηπέδου απ’ το αποτέλεσμα, ποτέ δεν ντράπηκα επειδή έχασα ένα ματς. Εγώ κέρδιζα πάντα, ο δικός μου ΠΑΟΚ δεν έχασε ποτέ.

Για ποια υπομονή μου μιλάς, λοιπόν; Τι είδους μόντερν φούτμπολ υπομονή είναι αυτή που δεν καταλαβαίνω πως πρέπει να δείξω; Πόσο διαφορετική είναι απ’ αυτή που έχω μέσα στο dna μου από τότε που με θυμάμαι, μικρό παιδί, να χοροπηδάω με το ασπρόμαυρο κασκόλ στο κεφάλι; Αυτή η υπομονή είναι που μου επιτρέπει να έχω το κεφάλι ψηλά απέναντι σε κάθε ξεφτίλα γάβρο που φουσκώνεται μπρος μου με είκοσι κούπες κλεμμένες και να νιώθω ανώτερός του, ακόμα και εκατό χρόνια να βγαίνει πρωταθλητής. Να χάνω και να συνεχίζω να τραγουδάω, επειδή ξέρω πως τραγουδάω για κάτι αληθινό. Γνήσιο. Καθαρό.

Μέχρι και μέσα στο φέρετρό μου θα κάνω υπομονή. Εκεί είναι που τα μπερδεύεις. Που μου λες να στηρίξω και να αφήσω την ομάδα στην ηρεμία της, να προσκυνάω τον λεφτά που ήρθε να μας κάνει μεγάλη ομάδα και να μας φέρει τους τίτλους και οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Τι διαφορετικό έχεις με έναν γάβρο προσκυνητή του Κόκκαλη και του Μαρινάκη; Τα φράγκα εξαγοράζουν τα ασπρόμαυρα κύτταρά σου; Νόμος είναι το δίκιο αυτού που πληρώνει; Όχι. Το ξέρεις, αλλά είσαι τόσο δειλός ή τόσο κουρασμένος να το παραδεχτείς στον εαυτό σου. Χίλια χρόνια Ιβάν Σαββίδης στον ΠΑΟΚ, αρκεί να σταματήσει να τον βρωμίζει εν γνώσει ή εν αγνοία του -κι ας μη βάλει ούτε ένα ευρώ παραπάνω, ας μην κερδίσουμε κανέναν τίτλο ποτέ. Έχεις υπομονή να συνεχίσεις να κουβαλάς το βράχο ξέροντας πως θα πέσει κάθε φορά; Εκεί να δω τη μαγκιά σου. Εγώ αντέχω.

Και είσαι τυχερός που είμαι μόνο σαράντα χρονών και έχω ζήσει μόνο αυτά, αν το έγραφε πιο παλιός από μένα θα χρειαζόσουν άλλη τόση ώρα να το διαβάσεις.

Πορτοφόλι

Πορτοφόλι

Σελίδα 235: «Τέσσερις ...

Read more
Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο &th ...

Read more
Λάπτοπ

Λάπτοπ

(Και λέμε πως πάμε εκδρομές τώρα εμείς)Αυτό μπροστά του λάπτοπ είναι; Πόσο προχωρημένοι ήμασταν; ...

Read more
Γροθιά

Γροθιά

Όλο το πούλμαν έπινε καφέ και μπύρες πριν την αναχώρηση στην Ερυθρού Σταυρού. Στην Μπαλλάντα οι μικρ ...

Read more
Δωράκια

Δωράκια

90 εκλεκτά δωράκια για τα 90 χρόνια του πολυαγαπημένου μας Ολυμπιακού Συλλόγου Φυλακισμένων Προέδρων ...

Read more
Ζαμάλεκ

Ζαμάλεκ

Είχε πάει, λέει, ως το αεροδρόμιο ένα φίλο Αιγύπτιο που γυρνούσε στην πατρίδα. Από πότε έχεις φίλους ...

Read more
insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017, δηλ&a ...

Read more
ACAB

ACAB

Η είδηση είναι αληθ&iot ...

Read more
Προτάσεις

Προτάσεις

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο περιστασιακά, όταν δείχνει η τηλεόραση κάνα ματς κι ...

Read more
Γείτονες

Γείτονες

Τακτοποιούσαμε τα πράματα στο καινούργιο σπίτι και καμαρώναμε από το μπαλκόνι. Ωραία γειτονιά, επιτέ ...

Read more
Μουσαντανί

Μουσαντανί

Υπέγραψε επιτέλου& ...

Read more
Δεκατέσσερα

Δεκατέσσερα

Στον εκδοτικό οίκ&omic ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.