Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

amkapaokpao«Σκοτώθηκα για ένα εισιτήριο», απάντησε η Άννα όταν τη ρώτησα γιατί ήταν ματωμένα τα χέρια της.

Είχε γυρίσει χαρούμενη από το ματς με τον Παναθηναϊκό, αργά το βράδυ, καθώς είχε περάσει μία εξαιρετική Παοκτσήδικη Κυριακή, με καφεδάκι, καλή παρέα, Τούμπα, βρώμικα, μπήκε σπίτι με την τριάρα στην τσέπη και είχε ήδη ξεχάσει τον πόνο απ’ το πέσιμο, μέχρι που της τον θύμισα εγώ. «Πήγα να περάσω στο άλλο εκδοτήριο που είχε λιγότερο κόσμο, επειδή είχε αρχίσει το ματς, πήδηξα το κάγκελο, γλίστρησα, έγδαρα τα χέρια μου».

Η παρέα χρειάστηκε, τελευταία στιγμή, ένα εισιτήριο ακόμα. Θυσιάστηκε η Άννα, είπε στους άλλους «εγώ σε κάθε ματς μέσα είμαι, μπείτε εσείς με το διαρκείας μου να μη χάσετε τη σέντρα». Έφτασε στα εκδοτήρια 19:10. Στις ουρές, υπολόγισε πως έχει καμιά πεντακοσαριά άτομα. Ονοματεπώνυμο, Ταυτότητα, ΑΜΚΑ, αναμονή, εισιτήριο. Η ουρά δεν έλεγε να τελειώσει, η έναρξη πλησίαζε, ο κόσμος άρχισε τα γαμωσταυρίδια.

Ήταν ένας πατέρας με τρία παιδιά. Φώναζε ο κόσμος, αφήστε τον άνθρωπο να περάσει μπροστά με τα παιδιά, το είπαν σε έναν καρτελάκια -ο καρτελάκιας κούνησε, λέει η Άννα, τους ώμους, «δεν μπορώ να κάνω κάτι, θα πρέπει να περιμένει τη σειρά του». Ο πατέρας γύρω στις 19:30 πήρε τα παιδιά και την έκανε.

Το ματς ήταν κάπου στο δεκάλεπτο, τα ουρλιαχτά και τα μπινελίκια είχαν απλωθεί στην ατμόσφαιρα, από μέσα έφτανε η βοή. Το διπλανό εκδοτήριο για κάποιο λόγο είχε λιγότερο κόσμο. Έφυγαν οι μισοί που περίμεναν, πήγαν σ’ αυτό. Εκεί χτύπησε το χέρι της, στη μεταφορά. Και κάπου εκεί, άρχισε η έκδοση των εισιτηρίων να γίνεται αστραπιαία, κανείς δεν περίμενε πάνω από δέκα δευτερόλεπτα, έλεγες «ένα στην οκτώ», έδινες τα χρήματα, έπαιρνες το εισιτήριο κι έμπαινες μέσα. Σε πέντε-δέκα λεπτά καθάρισαν οι ουρές κι ο κόσμος έτρεχε στο γήπεδο να δει το παιχνίδι.

Οπότε, κάπου εδώ θα πρέπει να μας απαντήσει η αγαπημένη μας ΠΑΕ ΠΑΟΚ, η διοργανώτρια του πρωταθλήματος, η ΕΠΟ, το υπουργείο, ο Κοντονής -όποιος, τέλος πάντων, εμπλέκεται στο θέατρο της «έκδοσης ονομαστικών εισιτηρίων», της απαγόρευσης έκδοσης δίχως προσωπικά στοιχεία που «ισχύει» από την έναρξη της χρονιάς και μας έχει στερήσει αρκετά λεπτά από κάθε ματς ή και ολόκληρα ματς για μερικούς που δεν άντεξαν την αναμονή στα εκδοτήρια: Ρε συ, Κοντονή, αυτός ο 027-3138075 και οι εκατοντάδες άλλοι με τα παραπλήσια αριθμητικά ονοματεπώνυμα που έβγαλαν εισιτήρια μετά τις 19:40 στο ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός, τι ΑΜΚΑ έχουν;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB