Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01

amkapaokpao«Σκοτώθηκα για ένα εισιτήριο», απάντησε η Άννα όταν τη ρώτησα γιατί ήταν ματωμένα τα χέρια της.

Είχε γυρίσει χαρούμενη από το ματς με τον Παναθηναϊκό, αργά το βράδυ, καθώς είχε περάσει μία εξαιρετική Παοκτσήδικη Κυριακή, με καφεδάκι, καλή παρέα, Τούμπα, βρώμικα, μπήκε σπίτι με την τριάρα στην τσέπη και είχε ήδη ξεχάσει τον πόνο απ’ το πέσιμο, μέχρι που της τον θύμισα εγώ. «Πήγα να περάσω στο άλλο εκδοτήριο που είχε λιγότερο κόσμο, επειδή είχε αρχίσει το ματς, πήδηξα το κάγκελο, γλίστρησα, έγδαρα τα χέρια μου».

Η παρέα χρειάστηκε, τελευταία στιγμή, ένα εισιτήριο ακόμα. Θυσιάστηκε η Άννα, είπε στους άλλους «εγώ σε κάθε ματς μέσα είμαι, μπείτε εσείς με το διαρκείας μου να μη χάσετε τη σέντρα». Έφτασε στα εκδοτήρια 19:10. Στις ουρές, υπολόγισε πως έχει καμιά πεντακοσαριά άτομα. Ονοματεπώνυμο, Ταυτότητα, ΑΜΚΑ, αναμονή, εισιτήριο. Η ουρά δεν έλεγε να τελειώσει, η έναρξη πλησίαζε, ο κόσμος άρχισε τα γαμωσταυρίδια.

Ήταν ένας πατέρας με τρία παιδιά. Φώναζε ο κόσμος, αφήστε τον άνθρωπο να περάσει μπροστά με τα παιδιά, το είπαν σε έναν καρτελάκια -ο καρτελάκιας κούνησε, λέει η Άννα, τους ώμους, «δεν μπορώ να κάνω κάτι, θα πρέπει να περιμένει τη σειρά του». Ο πατέρας γύρω στις 19:30 πήρε τα παιδιά και την έκανε.

Το ματς ήταν κάπου στο δεκάλεπτο, τα ουρλιαχτά και τα μπινελίκια είχαν απλωθεί στην ατμόσφαιρα, από μέσα έφτανε η βοή. Το διπλανό εκδοτήριο για κάποιο λόγο είχε λιγότερο κόσμο. Έφυγαν οι μισοί που περίμεναν, πήγαν σ’ αυτό. Εκεί χτύπησε το χέρι της, στη μεταφορά. Και κάπου εκεί, άρχισε η έκδοση των εισιτηρίων να γίνεται αστραπιαία, κανείς δεν περίμενε πάνω από δέκα δευτερόλεπτα, έλεγες «ένα στην οκτώ», έδινες τα χρήματα, έπαιρνες το εισιτήριο κι έμπαινες μέσα. Σε πέντε-δέκα λεπτά καθάρισαν οι ουρές κι ο κόσμος έτρεχε στο γήπεδο να δει το παιχνίδι.

Οπότε, κάπου εδώ θα πρέπει να μας απαντήσει η αγαπημένη μας ΠΑΕ ΠΑΟΚ, η διοργανώτρια του πρωταθλήματος, η ΕΠΟ, το υπουργείο, ο Κοντονής -όποιος, τέλος πάντων, εμπλέκεται στο θέατρο της «έκδοσης ονομαστικών εισιτηρίων», της απαγόρευσης έκδοσης δίχως προσωπικά στοιχεία που «ισχύει» από την έναρξη της χρονιάς και μας έχει στερήσει αρκετά λεπτά από κάθε ματς ή και ολόκληρα ματς για μερικούς που δεν άντεξαν την αναμονή στα εκδοτήρια: Ρε συ, Κοντονή, αυτός ο 027-3138075 και οι εκατοντάδες άλλοι με τα παραπλήσια αριθμητικά ονοματεπώνυμα που έβγαλαν εισιτήρια μετά τις 19:40 στο ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός, τι ΑΜΚΑ έχουν;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038