Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

molotovΚάθε μου μέρα ξεκινάει και τελειώνει ανάμεσα στις τρεις μου γυναίκες. Γέλια, φωνές, γκρίνιες, κλάματα, φιλιά, σχολεία, δουλειές, σπίτι, παιχνίδια, φαγητό, μαθήματα, στενοχώριες, ζόρια, άγχος, τρέξιμο, ψώνια, εκδρομές, συζητήσεις, καυγάδες, εγωισμοί, αγκαλιές.

Ζωή. Ευτυχία. Παράδεισος. Όνειρο. Ευτυχία. Αβάσταχτη ευτυχία. Ζωή.

Κομμάτια από το δέρμα μου πιο μακριά. Η μάνα που επέζησε την πτώση από τα έξι μέτρα ύψος και τον καρκίνο, ο πατέρας που παλεύει να την παλέψει, η υπόλοιπη οικογένεια στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, με τα μηνύματα, τα τηλέφωνα, τις επισκέψεις κάθε τόσο, τις φευγαλέες κουβέντες στα βαφτίσια, τους γάμους και τις κηδείες. Οι πέντε κολλητοί, ο ένας πιο αδερφός από τον άλλο, σκορπισμένοι κι αυτοί στη μισή Γη, αλλά δεμένοι για πάντα μ’ εκείνο το μαγικό υλικό που δε σπάει ποτέ. Οι φίλοι της κάθε μέρας και οι φίλοι της κάθε Κυριακής και οι φίλοι του κάθε τόσο και οι ψηφιακοί φίλοι. Οι γείτονες. Οι συνάδελφοι. Οι συνεργάτες. Οι γνωριμίες της μιας βραδιάς και του ενός καφέ. Οι αναγνώστες. Οι από κάπου σε ξέρω. Οι άγνωστοι που περιμένουμε κάθε πρωί το λεωφορείο και ανταλλάσσουμε την ίδια ματιά, την ίδια ώρα, στην ίδια λούπα.

Και στη μέση εγώ. Το κέντρο του Σύμπαντος. Αυτός που τους δένει όλους αυτούς τους χιλιάδες ανθρώπους και τους ενώνει ως κοινός παρονομαστής. Επειδή ο καθένας είναι το κέντρο του δικού του Σύμπαντος, έτσι κι εγώ, αν δεν υπάρχω εγώ δεν υπάρχει το Σύμπαν. Ο σύζυγος, ο πατέρας, ο γιος, ο ανιψιός, ο θείος, ο ξάδερφος, ο κολλητός, ο φίλος, ο γείτονας, ο συνάδελφος, ο συνεργάτης, ο γνωστός, ο συνοπαδός, ο από κάπου τον ξέρω, ο Ισοβίτης, ο Νικολάκης, ο Νικόλας, ο Νίκος, ο Τζο.

Και θα πίνω έναν καφέ το απόγευμα με την παρέα στο Σύνδεσμο και θα ‘ρθεις εσύ, ρε ανθρωπάκι κομπλεξικό, και θα διαλύσεις το Σύμπαν. Θα γίνει η στραβή με το μπουκαλάκι που πετάς δίχως να έχεις ιδέα τι κάνεις, θα με κάψεις ζωντανό και θα στερήσεις απ’ τη γυναίκα μου το μισό της, απ’ τα παιδιά μου τον πατέρα, από τη μάνα και τον πατέρα μου το γιο τους, από τους κολλητούς μου τον αδερφό, από τους φίλους μου τον φίλο. Θα κόψεις το γέλιο και θα αφήσεις μια μαυρίλα σε τόσες ψυχές. Έτσι, με μια κίνηση, μια μαλακία, μια κουταμάρα, θα βάλεις ένα μείον σε χιλιάδες ανθρώπους. Για άλλους μεγάλο, για άλλους μικρό. Για μένα, το τελευταίο.

Ξεκολλάτε. Δεν μπορείς να γαμήσεις και πας να πετάξεις μολότοφ για να αδειάσεις. Δεν μπορείς να συνδεθείς με τους ανθρώπους γύρω σου και προσπαθείς να τους σκοτώσεις. Δεν ξέρεις πόσο σπουδαία και πόσο συγκλονιστικά πράματα σε περιμένουν όταν θα τραβήξεις από μπροστά σου την κουρτίνα της αυτολύπησης, να δεις τον κόσμο όπως είναι, να κάνεις ένα βήμα πίσω να φανερωθεί όλη η εικόνα, εκατομμύρια ζωές σε περιμένουν να τις διαλέξεις κι εσύ πας ευθεία στο θάνατο. Ξεκολλάτε. Δεν έχει «δε με νοιάζει». Σε νοιάζει. Έχεις ευθύνη σε όσους συνδέεις μεταξύ τους. Έχεις ευθύνη να κρατάς όρθιο το Σύμπαν σου. Λείπεις εσύ και γκρεμίζονται όλα. Λείπω εγώ και γκρεμίζονται όλα.

Ξεκολλάτε όλοι. Και οι από εκεί, και οι από εδώ. Κανείς δεν κερδίζει σ’ αυτό το παιχνίδι -ο φονιάς είναι που κάθε βράδυ πεθαίνει μονάχος στο μισοσκόταδο.

Κηδείες

Κηδείες

Επί μία εικοσαετία &kap ...

Read more
Aγγεία

Aγγεία

Ένιωθα τα αγγεία να σπάζουνε μέσα στις κόγχες. Πόσα έχουν αντέξει αυτά τα μάτια, τόσα χρόνια στο γήπ ...

Read more
Πέταλα

Πέταλα

Πολύς λόγος γίνεται για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα αντικριστά πέταλα της Τούμπας, δηλα ...

Read more
Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας καλημ&epsi ...

Read more
Αντικαταστάτης

Αντικαταστάτης

Αν το κατάλαβα καλά, η ΚΑΕ ψάχνει αντικαταστάτη του Χαραλαμπίδη για τους επόμενους μήνες που θα λείψ ...

Read more
Επειδή

Επειδή

O ΠΑΟΚ που γνώρισα ω&s ...

Read more
0008

0008

Πάντα τον διέκοπτα. Όπ&omicr ...

Read more
Πειρατές

Πειρατές

Από Ελλάδα είχα φύγε& ...

Read more
Γέννα

Γέννα

Στην 4Α άναβαν φωτιές &kappa ...

Read more
Έμπολα

Έμπολα

Σπάνια υποστηρίζω μία ελληνική ομάδα εναντίον άλλης, όταν δεν εμπλέκεται το συμφέρον του ΠΑΟΚ. Συνήθ ...

Read more
320

320

Με την απόφαση να μετ&alp ...

Read more
Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός, ει&de ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.