Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

kteliraklitsaΗ πέτρα είχε σκάσει ακριβώς στο κέντρο του πίσω παρμπρίζ, έσκισε το τζάμι αλλά δεν το ‘ριξε. Πήγαμε, ήρθαμε, άντεξε. Κάπου στη Λάρισα, νύχτα.

Άκουσα τον ήχο της κοτρόνας δέκα εκατοστά πίσω μου, γύρισα να δω τι έγινε, το πούλμαν συνέχισε να τραβάει το δρόμο του προς Αθήνα. Ρε οδηγέ, μας την πέφτουνε, ρε, σταμάτα να κατεβούμε να τους τσακώσουμε. Είχαμε απομακρυνθεί από το σημείο πέντε χιλιόμετρα μέχρι να συνεννοηθούμε τι είχε συμβεί. Ρε ψηλέ, τι έγινε ρε, να πούμε, τι κάνετε εκεί πίσω, σπάσατε κανένα τασάκι; Ρε τι τασάκι, έσκασε κοτρόνι στο τζάμι. Ποιο τζάμι ρε, να πούμε, το δικό μας το τζάμι; Ναι, ρε φίλε, το ράγισε, δες εδώ. Πού να δω; Εδώ; Εδώ πού εδώ, τι με δείχνεις, δε βλέπω, ρε οδηγέ, άναψε κάνα φως, ρε, να δω τι με λένε αυτοί οι μυστήριοι εκεί πίσω. Αμάν, ρε αλήθεια λένε ρε, σταμάτα, πουλμαντζή, πάτα φρένο να κατεβούμε να τους γαμήσουμε, πού είμαστε ρε, α, Λάρισα, να τα γαμήσουμε τα βλαχαδερά, να πούμε. Ρε σταμάτα, σε λέω. Από πίσω το περιπολικό έπαιζε τα φώτα μόλις χαμηλώσαμε ταχύτητα. Παιδιά, δεν μπορώ να σταματήσω στην Εθνική με το περιπολικό από πίσω μέσα στη νύχτα, μας ακολουθούν για να μη σταματάμε. Ντάξει, θα τα γαμήσουμε τα βλαχαδερά στην επιστροφή.

Φεύγαμε από το Παρκ Ντε Πρενς, πάλι στην ίδια θέση εγώ, στο κέντρο της γαλαρίας. Θρύψαλα τα τζάμια, αλλά όχι στον ηλεκτρικό. Σπάει το πίσω παρμπρίζ, ανοίγει σα χαρτί, στη μέση μια μεγάλη τρύπα και τα γυαλιά πάνω στην πλάτη μου, στα μαλλιά, στα κουρτινάκια, παντού. Ακόμα τον ακούω τον Άντι, ρε ρίχτε τα όλα τα τζάμια έξω, να έχουμε θέα να τους πετάμε κι εμείς. Τα ρίξαμε όλα. Έμεινε το λεωφορείο χωρίς παρμπρίζ, εμείς οι πίσω αρματωθήκαμε με πολεμοφόδια και γεμίσαμε την Πόλη του Φωτός με κονσερβοκούτια. Μακάρι να θυμόμουν τη μάρκα, να το είχα ολοκληρωμένο. Νομίζω πως ήταν ZWAN. Λάντσιον μιτ. Είχαν περισσέψει από έναν δικό μας που είχε πάρει πολλές προμήθειες, δέκα κονσέρβες μάλλον Ζβαν, τις πήραμε στα χέρια και δώσ’ του. Πέτρες εσείς, κρέας εμείς, φάτε, ρε λιγούρια, να χορτάσετε, ο Λαός του ΠΑΟΚ σας δίνει συσσίτιο αέρος-εδάφους. Και μετά, δύο χιλιάδες και κάτι χιλιόμετρα μέχρι Θεσσαλονίκη δίχως πίσω τζάμι. Περάσαμε τις Άλπεις με χιόνια, με την τρύπα πίσω. Απλώσαμε όλα τα πανιά από τη γαλαρία μέχρι τη μέση και καθόμασταν όλοι μπροστά -ευτυχώς το λεωφορείο δεν ήταν γεμάτο. Ακόμα κρυώνω. Πήρα μετάθεση Νευροκόπι και ήμουν ο μοναδικός που δε μου έκανε εντύπωση το μείον δεκαεφτά -ρε εγώ έχω διασχίσει την Ευρώπη, να πούμε, δίχως πίσω τζάμι, τι να με κάνει το κρύο σας.

Και προχθές, πάλι στη μέση της γαλαρίας με βρήκε το σκηνικό. Αλλά αυτήν τη φορά είχα και τη Μικρή Χουλιγκάνα στην αγκαλιά -αυτή ήθελε να κάτσουμε εκεί, πρωτόγνωρη εμπειρία το ΚΤΕΛ, ήθελε να πάει πίσω, στις μεγάλες θέσεις. Δεν πάθαμε τίποτα. Σταματημένο το πούλμαν στη στάση πάνω στην επαρχιακή Οδό, μπήκε από κάτω μας ένα μαύρο αυτοκινητάκι από πίσω. Σηκώθηκε το λεωφορείο στον αέρα ή έτσι μου φάνηκε. Μπαμ. Σκόνη, φωνές, τι έγινε. Μεγάλο τράνταγμα. Αμέσως μύρισε η βενζίνη, σε ένα δευτερόλεπτο. Την άρπαξα στην αγκαλιά, τη μικρή και τα πράματα και τις τσάντες, μπαμπά, τι συμβαίνει, μη μιλάς, αγκάλιασέ με σφιχτά και θα σου εξηγήσω σε ένα λεπτό. Της έπεσε η σαγιονάρα κάτω από τη θέση. Έσκυψα με τη μικρή αγκαλιά και τα συμπράγκαλα και την πήρα -αν μου πεις να σκύψω εκεί κάτω δίχως να κρατάω τίποτα θα πάθω λουμπάγκο. Έτρεξα στη μεσαία πόρτα και κατέβηκα. Οι υπόλοιποι ακόμα το συζητούσαν, τι έγινε, τι μυρίζει έτσι, πάθαμε λάστιχο. Μην κάθεστε μέσα, φώναξα, μυρίζει βενζίνη.

Βγήκα από το λεωφορείο και έτρεξα κάπου διακόσια μέτρα. Δίχως να λαχανιάσω. Καμιά φορά που δεν προλαβαίνω το αστικό τρέχω είκοσι μέτρα και θέλω κάνα τέταρτο να ξαναβρώ την ανάσα μου. Φτάσαμε σε απόσταση ασφάλειας, την άφησα κάτω. Θα μου πεις τι έγινε τώρα, μπαμπά; Αλλά δε χρειαζόταν να της πω τίποτα, το είδε το σκηνικό, το αυτοκίνητο που μας κάρφωσε είχε μείνει μέσα στο δρόμο. Ακουγόταν ο οδηγός που ούρλιαζε από μέσα, πονάω, πονάω, οι υπόλοιποι επιβάτες τριγύρω, έβλεπαν τη ζημιά. Άρχισαν να σταματάνε οι μαλάκες οι περίεργοι, να θαυμάσουν το θέαμα. Η μικρή είχε χλωμιάσει, προσπαθούσε να ταιριάξει την εμπειρία στο μυαλό της, είχε αναστατωθεί. Πήρα να έρθουν να μας μαζέψουν οι δικοί μας από το παραδιπλανό χωριό. Περιμέναμε κάνα τέταρτο, ίσως και παραπάνω. Όταν φεύγαμε δεν είχε έρθει ούτε τροχαία, ούτε ασθενοφόρο για τον οδηγό που έσκουζε ακόμα.

Συνήθως είμαι αυτός που τρέχει να βοηθήσει. Σε ό,τι σκηνικό με ατύχημα με θυμάμαι, είμαι ο Ερυθρός Σταυρός της κατάστασης, να τρέξω, να πάρω τηλέφωνα, να κουβαλήσω, να μείνω με τον τραυματία μέχρι να έρθει βοήθεια. Προχθές το μόνο που με ένοιαξε ήταν να πάρω το παιδί αγκαλιά και να εξαφανιστώ. Μένει πίσω αρκετός κόσμος να βοηθήσει, θα μου πεις, αλλά αυτό ούτε που το σκέφτηκα. Μύρισα τη βενζίνη, εξαφανίστηκα τρέχοντας. Εγώ είμαι καλά, το παιδί είναι καλά, όλα καλά. Ο τύπος ακόμα σφάδαζε μέσα στο αυτοκίνητο και αντί να τον λυπηθώ σκεφτόμουν «ρε τον καργιόλη, θα κωλοβαρούσε στο Facebook όσο οδηγούσε, στον ίσιο δρόμο καρφώθηκε από πίσω μας, αν πάθαινε κάτι το παιδί θα τον έπνιγα επιτόπου». Τώρα που πέρασαν οι μέρες έχω μια αγωνία αν είναι καλά ο άνθρωπος, αλλά εν βρασμώ ήθελα να του κάνω κακό. Και θα του έκανα, αν κάτι είχε πάει στραβά. Άλλαξα. Με άλλαξαν τα παιδιά, ήρθαν νέες προτεραιότητες. Ευτυχώς στις εκδρομές δεν κάθομαι πια στη γαλαρία, φέρνω γκαντεμιά.

Εκδρομή

Εκδρομή

Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή. ...

Read more
Πληθωρικός

Πληθωρικός

Ο «πληθωρικός μέσο&si ...

Read more
Τουλάιλαϊτ

Τουλάιλαϊτ

ΠΑΟΚ-Χίμκι 78-82. Ο τελευταίος άνθρωπος που είδα να κάνει σκηνικό στο μπάσκετ για το κάπνισμα ήταν ο ...

Read more
Αβάντζο

Αβάντζο

Στο 18ο λεπτό του αγ ...

Read more
Θάνος

Θάνος

Είχαμε πάρει τα εισ& ...

Read more
68

68

Στις 5 Ιανουαρίου 1994 ...

Read more
Τούβλα

Τούβλα

Ξυπνάς κάθε πρωί με το άγχος τι μαλακία θα διαβάσεις πάλι και πόσο ρεζίλι θα γίνεις ως Παοκτσής. ...

Read more
Λάιβσκορ

Λάιβσκορ

Ζωντανή περιγραφή το& ...

Read more
Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more
Ομάδες

Ομάδες

Έχει γίνει πλέον αγα&p ...

Read more
0045

0045

Το ασπρόμαυρο ταξίδ&i ...

Read more
Αντίδραση

Αντίδραση

Ο κλασικός οδηγός του πούλμαν των εκδρομών δεν μπορούσε να μας πάει Θεσσαλονίκη, λόγω ενός νομικού θ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.