Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52

kteliraklitsaΗ πέτρα είχε σκάσει ακριβώς στο κέντρο του πίσω παρμπρίζ, έσκισε το τζάμι αλλά δεν το ‘ριξε. Πήγαμε, ήρθαμε, άντεξε. Κάπου στη Λάρισα, νύχτα.

Άκουσα τον ήχο της κοτρόνας δέκα εκατοστά πίσω μου, γύρισα να δω τι έγινε, το πούλμαν συνέχισε να τραβάει το δρόμο του προς Αθήνα. Ρε οδηγέ, μας την πέφτουνε, ρε, σταμάτα να κατεβούμε να τους τσακώσουμε. Είχαμε απομακρυνθεί από το σημείο πέντε χιλιόμετρα μέχρι να συνεννοηθούμε τι είχε συμβεί. Ρε ψηλέ, τι έγινε ρε, να πούμε, τι κάνετε εκεί πίσω, σπάσατε κανένα τασάκι; Ρε τι τασάκι, έσκασε κοτρόνι στο τζάμι. Ποιο τζάμι ρε, να πούμε, το δικό μας το τζάμι; Ναι, ρε φίλε, το ράγισε, δες εδώ. Πού να δω; Εδώ; Εδώ πού εδώ, τι με δείχνεις, δε βλέπω, ρε οδηγέ, άναψε κάνα φως, ρε, να δω τι με λένε αυτοί οι μυστήριοι εκεί πίσω. Αμάν, ρε αλήθεια λένε ρε, σταμάτα, πουλμαντζή, πάτα φρένο να κατεβούμε να τους γαμήσουμε, πού είμαστε ρε, α, Λάρισα, να τα γαμήσουμε τα βλαχαδερά, να πούμε. Ρε σταμάτα, σε λέω. Από πίσω το περιπολικό έπαιζε τα φώτα μόλις χαμηλώσαμε ταχύτητα. Παιδιά, δεν μπορώ να σταματήσω στην Εθνική με το περιπολικό από πίσω μέσα στη νύχτα, μας ακολουθούν για να μη σταματάμε. Ντάξει, θα τα γαμήσουμε τα βλαχαδερά στην επιστροφή.

Φεύγαμε από το Παρκ Ντε Πρενς, πάλι στην ίδια θέση εγώ, στο κέντρο της γαλαρίας. Θρύψαλα τα τζάμια, αλλά όχι στον ηλεκτρικό. Σπάει το πίσω παρμπρίζ, ανοίγει σα χαρτί, στη μέση μια μεγάλη τρύπα και τα γυαλιά πάνω στην πλάτη μου, στα μαλλιά, στα κουρτινάκια, παντού. Ακόμα τον ακούω τον Άντι, ρε ρίχτε τα όλα τα τζάμια έξω, να έχουμε θέα να τους πετάμε κι εμείς. Τα ρίξαμε όλα. Έμεινε το λεωφορείο χωρίς παρμπρίζ, εμείς οι πίσω αρματωθήκαμε με πολεμοφόδια και γεμίσαμε την Πόλη του Φωτός με κονσερβοκούτια. Μακάρι να θυμόμουν τη μάρκα, να το είχα ολοκληρωμένο. Νομίζω πως ήταν ZWAN. Λάντσιον μιτ. Είχαν περισσέψει από έναν δικό μας που είχε πάρει πολλές προμήθειες, δέκα κονσέρβες μάλλον Ζβαν, τις πήραμε στα χέρια και δώσ’ του. Πέτρες εσείς, κρέας εμείς, φάτε, ρε λιγούρια, να χορτάσετε, ο Λαός του ΠΑΟΚ σας δίνει συσσίτιο αέρος-εδάφους. Και μετά, δύο χιλιάδες και κάτι χιλιόμετρα μέχρι Θεσσαλονίκη δίχως πίσω τζάμι. Περάσαμε τις Άλπεις με χιόνια, με την τρύπα πίσω. Απλώσαμε όλα τα πανιά από τη γαλαρία μέχρι τη μέση και καθόμασταν όλοι μπροστά -ευτυχώς το λεωφορείο δεν ήταν γεμάτο. Ακόμα κρυώνω. Πήρα μετάθεση Νευροκόπι και ήμουν ο μοναδικός που δε μου έκανε εντύπωση το μείον δεκαεφτά -ρε εγώ έχω διασχίσει την Ευρώπη, να πούμε, δίχως πίσω τζάμι, τι να με κάνει το κρύο σας.

Και προχθές, πάλι στη μέση της γαλαρίας με βρήκε το σκηνικό. Αλλά αυτήν τη φορά είχα και τη Μικρή Χουλιγκάνα στην αγκαλιά -αυτή ήθελε να κάτσουμε εκεί, πρωτόγνωρη εμπειρία το ΚΤΕΛ, ήθελε να πάει πίσω, στις μεγάλες θέσεις. Δεν πάθαμε τίποτα. Σταματημένο το πούλμαν στη στάση πάνω στην επαρχιακή Οδό, μπήκε από κάτω μας ένα μαύρο αυτοκινητάκι από πίσω. Σηκώθηκε το λεωφορείο στον αέρα ή έτσι μου φάνηκε. Μπαμ. Σκόνη, φωνές, τι έγινε. Μεγάλο τράνταγμα. Αμέσως μύρισε η βενζίνη, σε ένα δευτερόλεπτο. Την άρπαξα στην αγκαλιά, τη μικρή και τα πράματα και τις τσάντες, μπαμπά, τι συμβαίνει, μη μιλάς, αγκάλιασέ με σφιχτά και θα σου εξηγήσω σε ένα λεπτό. Της έπεσε η σαγιονάρα κάτω από τη θέση. Έσκυψα με τη μικρή αγκαλιά και τα συμπράγκαλα και την πήρα -αν μου πεις να σκύψω εκεί κάτω δίχως να κρατάω τίποτα θα πάθω λουμπάγκο. Έτρεξα στη μεσαία πόρτα και κατέβηκα. Οι υπόλοιποι ακόμα το συζητούσαν, τι έγινε, τι μυρίζει έτσι, πάθαμε λάστιχο. Μην κάθεστε μέσα, φώναξα, μυρίζει βενζίνη.

Βγήκα από το λεωφορείο και έτρεξα κάπου διακόσια μέτρα. Δίχως να λαχανιάσω. Καμιά φορά που δεν προλαβαίνω το αστικό τρέχω είκοσι μέτρα και θέλω κάνα τέταρτο να ξαναβρώ την ανάσα μου. Φτάσαμε σε απόσταση ασφάλειας, την άφησα κάτω. Θα μου πεις τι έγινε τώρα, μπαμπά; Αλλά δε χρειαζόταν να της πω τίποτα, το είδε το σκηνικό, το αυτοκίνητο που μας κάρφωσε είχε μείνει μέσα στο δρόμο. Ακουγόταν ο οδηγός που ούρλιαζε από μέσα, πονάω, πονάω, οι υπόλοιποι επιβάτες τριγύρω, έβλεπαν τη ζημιά. Άρχισαν να σταματάνε οι μαλάκες οι περίεργοι, να θαυμάσουν το θέαμα. Η μικρή είχε χλωμιάσει, προσπαθούσε να ταιριάξει την εμπειρία στο μυαλό της, είχε αναστατωθεί. Πήρα να έρθουν να μας μαζέψουν οι δικοί μας από το παραδιπλανό χωριό. Περιμέναμε κάνα τέταρτο, ίσως και παραπάνω. Όταν φεύγαμε δεν είχε έρθει ούτε τροχαία, ούτε ασθενοφόρο για τον οδηγό που έσκουζε ακόμα.

Συνήθως είμαι αυτός που τρέχει να βοηθήσει. Σε ό,τι σκηνικό με ατύχημα με θυμάμαι, είμαι ο Ερυθρός Σταυρός της κατάστασης, να τρέξω, να πάρω τηλέφωνα, να κουβαλήσω, να μείνω με τον τραυματία μέχρι να έρθει βοήθεια. Προχθές το μόνο που με ένοιαξε ήταν να πάρω το παιδί αγκαλιά και να εξαφανιστώ. Μένει πίσω αρκετός κόσμος να βοηθήσει, θα μου πεις, αλλά αυτό ούτε που το σκέφτηκα. Μύρισα τη βενζίνη, εξαφανίστηκα τρέχοντας. Εγώ είμαι καλά, το παιδί είναι καλά, όλα καλά. Ο τύπος ακόμα σφάδαζε μέσα στο αυτοκίνητο και αντί να τον λυπηθώ σκεφτόμουν «ρε τον καργιόλη, θα κωλοβαρούσε στο Facebook όσο οδηγούσε, στον ίσιο δρόμο καρφώθηκε από πίσω μας, αν πάθαινε κάτι το παιδί θα τον έπνιγα επιτόπου». Τώρα που πέρασαν οι μέρες έχω μια αγωνία αν είναι καλά ο άνθρωπος, αλλά εν βρασμώ ήθελα να του κάνω κακό. Και θα του έκανα, αν κάτι είχε πάει στραβά. Άλλαξα. Με άλλαξαν τα παιδιά, ήρθαν νέες προτεραιότητες. Ευτυχώς στις εκδρομές δεν κάθομαι πια στη γαλαρία, φέρνω γκαντεμιά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038