Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

salpi2003Ήμουν εκεί στο ντεμπούτο του, με τη Λοκομοτίβ Τυφλίδας, όπου ξεπετάχτηκε από το πουθενά και σκόραρε φυσώντας την μπάλα.

Κι ήρθε στα κάγκελα μετά να καμαρώσει, χειροκροτούσαμε κι εμείς, μια χούφτα άνθρωποι, ρε κοίτα τον μικρούλη, το λέει η καρδιά του. Ήμουν και στο ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα, στο ματς όπου ο Άγγελος αποφάσισε να μην πάρει εκδίκηση για τις πεντάρες στην Αθήνα και άφησε το ματς στο 4-1 με τον Παναθηναϊκό. Μπήκε ο πιτσιρίκος με το 8, μανούριαζε σε κάθε φάση με τους βάζελους παίκτες, ηφαίστειο, νεύρο, έσπρωχνε, φώναζε, «ρε ο κοντοπίθαρος πλάκα έχει, θα βγάλουμε γούστα μ’ αυτόν».

Ήμουν και σε πολλά άλλα. Στα «πλασέ» με το μύτο που έσκιζε τα δίχτυα και πάντα έτρεχε στον κόσμο χαρούμενος, στις κεφαλιές ανάμεσα σε δυο-τρία νταμάρια που πηδούσε στο Θεό και το κάρφωνε δίχως να ξεχωρίζεις από την κερκίδα πως υπήρχε δικός μας στη φάση και νόμιζες πως βάλανε αυτογκόλ. Στην ομάδα μπέιζμπολ, όπου κάθε επίθεση άρχιζε με βαθιά μπαλιά του Βόκολου και τελείωνε με καλό ή κακό κοντρόλ του Σαλπιγγίδη και τίποτε άλλο ενδιάμεσα.

Ήμουν εκεί όταν έτρωγε το κράξιμο από την κερκίδα, πολύ πριν φύγει στην Αθήνα. Και τον χειροκροτούσα, στράβωνα με τους γύρω μου, ρε τη φανέλα του ΠΑΟΚ φοράει, μην κράζετε.

Αλλά ήμουν εκεί και τα χρόνια που πανηγύριζε τις ασίστ στον Σισέ, όταν υποκλινόταν στην αποθέωση της πράσινης εξέδρας, όταν έστηνε τον ΠΑΟΚ στα εννιά μέτρα. Ο «Επαγγελματίας». Ο «Παοκτσής». Ο «Επαγγελματίας Παοκτσής». Ήμουν εκεί όταν οι «επαναστάτες» μας τον κουβάλησαν πίσω ως «ηγέτη του Νέου ΠΑΟΚ». Όταν ο σημερινός ιδιοκτήτης της ΠΑΕ δήλωνε πως «πάνω του θα χτιστεί ο νέος Νέος ΠΑΟΚ». Όταν τα αδέρφια μου πλακώνονταν στο όνομά του, όταν φιλίες χαλάσανε εξαιτίας του διχασμού που προκάλεσε, όταν η μισή κερκίδα έβριζε την άλλη μισή.

Ήμουν εκεί χρόνια πριν πρωτοφορέσει την ασπρόμαυρη φανέλα και θα είμαι εκεί χρόνια μετά τη σημερινή του αποχώρηση. Κι εγώ και όλοι οι άλλοι. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τον ξεχάσουμε και να πάμε παρακάτω. Δίκαια, άδικα, ένδοξα, άδοξα, ήθελε, δεν ήθελε -έφυγε. Έπεσαν οι τίτλοι τέλους, οι μόνοι τίτλοι που κέρδισε μετά την επιστροφή του στον ΠΑΟΚ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB