Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

t29ΠΑΟΚ Σ’ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΨΟΥΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ. Ε, ναι, ρε φίλε. Δεν πάει άλλο.

Μας τα ‘χετε κάνει τσουρέκια τόσα χρόνια μ’ αυτό το σύνθημα σε κάθε ματς, που θέλετε το Δικέφαλο στον τάφο σας απάνω. Δε μιλάμε, δε μιλάμε, φτάνει πια. Ως εδώ. Δε θα περάσει ο ρατσισμός απέναντι σ’ εμάς που επιλέξαμε την αποτέφρωση. Α-πο-τέ-φρω-ση, λά-λαλά-λαλά. Εμάς, που αντί για τάφος μας περιμένει ένα βαζάκι. Τι να κάνεις στο βαζάκι, άντε να κολλήσεις κανένα αυτοκόλλητο του Συνδέσμου, τα μεγαλεία είναι για τους μελλοντικούς ενταφιασμένους.

Ο ένας θα φτιάξει πάνω στον τάφο του την Τούμπα, λέει, ολόκληρη. Ο άλλος μας ζήτησε ήδη να χαράξουμε τη φάτσα του Πάμπλο και να γράψουμε το τατουάζ του. Ξέχασε να μας πει αν το θέλει στα ελληνικά ή τα ισπανικά (ή στα ποντιακά, παίζει κι αυτό), σημείωσέ το, ξέρεις εσύ ποιος είσαι, να μας το πεις πριν είναι αργά και κάνουμε εμείς την επιλογή και στραβώσεις από ‘κεί πάνω. Υπάρχει άνθρωπος που δήλωσε πως θα αφήσει παραγγελιά για «μαύρο μάρμαρο», επί λέξει το είπε, μαύρο μάρμαρο θέλει, ναι, ρε, εννοείται, θα φέρουμε από την Αφρική κάνα τόνο για σένα, τα μάρμαρα εκεί πέρα βγαίνουν μαύρα από τον ήλιο.

Και τι δεν έχουμε πει γι’ αυτό τον τάφο μας. Βάλτε μέσα τα κασκόλ και τα διαρκείας. Τυλίξτε με με το πανί. Θάψτε με με τη φανέλα του Φραντζέσκου. Ρε μαλάκες, άστε τώρα τι θα πει η μάνα μου, εσείς φορέστε μου τη φανέλα του παικταρά. Ρε η μάνα σου θα μας κυνηγάει με το σκουπόξυλο, θα θέλει να σου βάλει το κοστουμάκι που είχες αγοράσει για τη συνέντευξη στην πολυεθνική που δε σε πήρανε πριν δέκα χρόνια κι από τότε δεν το ξανάβαλες, για την κηδεία σου το φυλάει στη ναφθαλίνη. Μη μασάτε, θα το γράψω στη διαθήκη μου, τελευταία επιθυμία, δε θα μπορεί να κάνει τίποτα. Ποια διαθήκη, ρε κάγκουρα, που το πιο πολύ που έχεις γράψει στη ζωή σου είναι το σημείωμα «ΕΠΙΣΤΡΕΦΟ ΑΜΕΣΟΣ» στο μαγαζί όταν φεύγεις διακοπές.

Για μας που θα γίνουμε στάχτη δεν έχει σύνθημα, ε; Τώρα θα έχει. Θα το φωνάζουμε με την Άννα, όλο και κάποιος θα το τραγουδήσει μαζί μας, θα γίνει άντεργκραουντ χιτάκι. Θα επεκταθώ άλλη φορά με τις τελευταίες επιθυμίες μου για τη μετά θάνατο διαδικασία (μουσική, συνθήματα, πυροτεχνήματα, ενδυμασία, όλα τα έχω σκεφτεί, όπως οι περισσότεροι, μην το αρνείστε) αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θέλω να σκορπιστούν οι στάχτες μου στην Τούμπα. Σε ματς. Πριν από ματς. Ας είναι και με τον Ολυμπιακό. Και να ‘χει αέρα. Βαρδάρη τρελό. Όποιος έχει δει το Μεγάλο Λεμπόφσκι, αντιλαμβάνεται πόσο εκδικητικός άνθρωπος είμαι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB