Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

20140430 093159Παραμεγάλωσε η παρέα μας, οπότε ας ξανασυστηθώ. Λοιπόν, είμαι ο «Ισοβίτης», είμαι σαράντα χρονών, έχω μια γυναίκα, δύο κόρες, τρεις κουμπάρους, τέσσερις κολλητούς και πέντε χιλιάδες ευρώ χρέη.

Δεν είμαι τα εξής πράγματα: Δημοσιογράφος, υπάλληλος οποιασδήποτε εταιρείας που να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον ΠΑΟΚ, συνδεσμίτης, οργανωμένος, Παοκάρχης, κάτοχος διαρκείας επί έτη, ιστορικό στέλεχος του οπαδικού κινήματος, γνώστης κάθε προσώπου που να έχει υπηρετήσει τον ΠΑΟΚ από οποιοδήποτε πόστο. Δεν είμαι τίποτα από όλα αυτά. Και πολλά άλλα δεν είμαι, αλλά αναφέρω ενδεικτικά τα παραπάνω. Ποτέ δε θα ισχυριστώ πως υπήρξα ή σκοπεύω να γίνω κάτι από αυτά. Το μόνο που σίγουρα είμαι: Οπαδός του ΠΑΟΚ. Κάγκουρας, ρομαντικός, συναισθηματικός, άμπαλος, πονεμένος. Όπως βλέπεις μια αεροφωτογραφία της γεμάτης Τούμπας, διάλεξε ένα κεφάλι στην τύχη -αυτός είμαι.

«Ισοβίτη» με έβγαλε ο Σήφης. Ναι, αυτός ο Σήφης, ο γνωστός. Κουβαλούσα πάντα ένα πανί που έγραφε «ΙΣΟΒΙΤΕΣ ΠΑΟΚ» με ένα μπαρμπατζέλι μέσα στα κάγκελα, ο Σήφης ήταν ντεκορατέρ της Τούμπας και έβαζε τα πανιά με τέτρις για να χωρέσουν όλα (δε χωρούσαν ποτέ) και στο ματς με την Παρί, αν το θυμάμαι καλά, φώναζε πίσω από την εστία της 4 «Ισοβίτης, Ισοβίτης, πιο δεξιά, πιο πάνω, πιο κάτω, εκεί, βάλ’ το εκεί, καλά είσαι». Μου άρεσε, το κράτησα. Κάγκελο κυριολεκτικό δεν έχω κάνει, δηλαδή από ποινικής άποψης Ισοβίτης ούτε ξυστά. Αλλά έχω αναλύσει όλο το σκεπτικό μου περί του χαρακτηρισμού σχεδόν όλου του Παοκτσήδικου κόσμου ως «Ισοβίτες», δηλαδή δεν είμαι εγώ ο Ισοβίτης, αλλά ένας Ισοβίτης, όπως όλοι μας. Μια ζωή πίσω από το κάγκελο του γηπέδου και με μηδενική πιθανότητα αποφυλάκισης ή απόδρασης.

Μεγάλωσα στην Καβάλα, όπου κάποια στιγμή, πριν κλείσω τα 17, βρέθηκα να οργανώνω τις εκδρομές για τον ΠΑΟΚ. Ήμουν, ας πούμε, «πρόεδρος», αν και τότε δεν υπήρχαν αυτοί οι τίτλοι, ούτε σύνδεσμος υπήρχε ούτε γραφεία, απλώς όποιος έκλεινε το πούλμαν, μετρούσε τα άτομα, συγκέντρωνε τα φράγκα και έδινε αναφορά στους ασφαλίτες που μας την έπεφταν πριν την αναχώρηση και μετά την επιστροφή, αυτός, λοιπόν, ήταν ο «πρόεδρος». Στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ δίπλα στο «ΣΦ Καβάλας» είχαν γραμμένο το ονοματεπώνυμό μου και στο «τηλέφωνο συνδέσμου» το σταθερό του πατρικού μου στο χωριό. Έτσι με βρήκαν και με κάλεσαν στο Συνέδριο Συνδέσμων, έτσι με βρήκε και η Ωμέγα Τηλεόραση, κάποτε, και με κάλεσαν σε ένα πάνελ (δεν πήγα, γιατί όταν πήρα στην καψερή τη μάνα μου κάποια στιγμή να δω τι κάνει και με ενημέρωσε πως με ψάχνουν από μια τηλεόραση είχαν περάσει δυο μήνες). Ο Θωμάς, ας πούμε, με αποκαλούσε ως «πρόεδρο της Καβάλας» τις λίγες φορές που βρεθήκαμε, δυο-τρεις στα γραφεία που πήγαινα για τα εισιτήρια και σε δυο εκδρομές. Και ο Βεζυρτζής, σε κάτι περίεργες συναντήσεις Δευτέρα στη Βασιλίσσης Σοφίας, με έβλεπε με τα ραφτά και το σωλήνα και με κοιτούσε περίεργα, τώρα που το σκέφτομαι, τι κάναμε εκείνες τις Δευτέρες και μαζευόμασταν και ερχόταν ο Βεζυρτζής, ούτε που το θυμάμαι, όλο για μέταλ μιλούσαμε με τα καγκούρια και δέκα οπλαρχηγοί τα έλεγαν μέσα για να βγάλουν άκρη. Τέλος πάντων.

Εκδρομές δεν έχω πάει πολλές, με την κλασική έννοια της «εκδρομής με τον ΠΑΟΚ», αλλά από την επαρχία κάθε ματς ήταν εκδρομή, είτε με οργανωμένο πούλμαν, είτε με οτοστόπ ή ΚΤΕΛ ή αμάξι φουλαρισμένο εφτά άτομα που δεν έβρισκες το πόδι σου μέχρι να παρκάρεις κοντά στο γήπεδο. Αλλά πήγα όπου μπορούσα, τον καιρό που η εκδρομή δεν ήταν τίποτα σημαντικό, ήταν καθημερινότητα, δηλαδή πού παίζει ο ΠΑΟΚ, Καραϊσκάκη, α, τι ώρα φεύγουμε, ωραία, τέλος, πήγαμε Καραϊσκάκη. Την άλλη βδομάδα Τούμπα, μετά Σέρρες, μετά Τούμπα, μετά Λάρισα, μετά Λιβαδειά και τα λοιπά. Πηγαίναμε όπου έπαιζε ο ΠΑΟΚ επειδή θέλαμε να δούμε τον ΠΑΟΚ, ούτε τίποτα σπουδαίο νιώθαμε ότι κάναμε, ούτε το πολυσυζητούσαμε. Αν ο ΠΑΟΚ έπαιζε κάθε ματς στην Τούμπα, απλώς δε θα πηγαίναμε εκδρομές και στα παπάρια μας. Δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά απαραίτητο ταξίδι για να βρεθείς δίπλα στην ομάδα.

Στον ΠΑΟΚ πηγαίνω από τα 14, λόγω απεριόριστης ελευθερίας από το σπίτι, για τεχνικούς λόγους που δεν αναλύονται δημοσίως -οι χωριανοί μου τα ξέρουν. Πηγαίνω όποτε μπορώ και όπου μπορώ. Δε μετράω χιλιόμετρα, δεν πρόκειται να αραδιάσω σε κάποιον σε πόσα ματς πήγα για να αποδείξω οτιδήποτε σε οποιονδήποτε -και να το ‘θελα, έχει κόσμο από πίσω να μου ρίξει μια φάπα στο σβέρκο και να με φωνάξει «νιάνιαρο», ακόμα και τώρα, που έκλεισα τα σαράντα. Θεωρώ πως η γενιά μου βγήκε στη σύνταξη κάπου στα τέλη των 90ς, άντε να το τραβήξω μέχρι το 2003 στον τελικό με τον Άρη στην Τούμπα, που εμφανιζόμασταν αρκετοί και είχε καλό γλέντι καγκούρικο. Επίσης, θεωρώ πως η γενιά μου έκανε πολύ μεγάλο κακό στο οπαδικό κομμάτι του ΠΑΟΚ, αφήνοντας την επόμενη δίχως κατήχηση και δίχως πλάτες να αιωρείται ανάμεσα στα δοξασμένα μεγαλεία από το Γιουτιούμπ και το Ούλτρα Μοντέρνο Ποδόσφαιρο, αποτυγχάνοντας να βρει έναν καθαρό δρόμο που θα τη χαρακτηρίσει, όπως τις προηγούμενες.

Γνώρισα τρεις διαφορετικούς κόσμους στο πέταλο: Τον κόσμο του ΠΑΟΚ υπό τον Μάκη, τον κόσμο του ΠΑΟΚ μετά τον Μάκη και τον κόσμο του ΠΑΟΚ της νέας χιλιετίας, με τον οποίο δεν μπορώ να συνδεθώ και αποφάσισα συνειδητά να αυτοεξοριστώ στην 5 και την 7, αναλόγως τα φράγκα. Στη Θύρα 4 δεν έχω πατήσει πόδι από την πρώτη φορά που κρεμάστηκαν στο κάγκελο πανιά άλλης ομάδας, με εξαίρεση πέρσι, που το έκανα ως χάρη σε Αθηναίο αδερφό, το μετάνιωσα, το μετάνιωσε, πικραθήκαμε και συνεχίζουμε να πηγαίνουμε αλλού. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως νιώθω ανώτερος από τα αδέρφια που πηγαίνουν στην 4 ή κάτι παρόμοιο, απλώς δεν ταιριάζω, δεν κολλάω στο πέταλο, δε μου αρέσει. Δεν είμαι παραγωγικός, ας το πούμε έτσι. Προσφέρω περισσότερα από άλλη μεριά.

Η σελίδα ξεκίνησε ως πεδίο ξεφορτώματος του πονεμένου μυαλού μου και τα κείμενα τριγυρίζανε ανάμεσα σε καμιά εκατοστή φίλους μου. Πώς φτάσαμε στους χιλιάδες αναγνώστες ειλικρινά ούτε κατάλαβα, ούτε καταλαβαίνω ακόμα. Θεωρούσα πως το σημερινό αναγνωστικό κοινό θέλει ενημέρωση, ίντριγκα, υπονοούμενα, κόντρες, χωσίματα, σύντομα κειμενάκια, παρασκήνια και τα τοιαύτα, δεν περίμενα πως υπάρχει κόσμος να διαβάζει έναν τυπάκο που απλώς γράφει ό,τι του κατέβει, δίχως ατζέντα, δίχως σκοπό, δίχως πρόγραμμα, δίχως αρχή και τέλος, καμιά φορά. Δέχομαι οποιαδήποτε αντίθετη άποψη, αλλά δεν δέχομαι να με χαρακτηρίζει κάποιος επειδή έχω εγώ αντίθετη άποψη. Και, κυρίως, δεν ανέχομαι τους μπούληδες του διαδικτύου που προσπαθούν να με πείσουν πως δεν είδα όσα είδα και δεν έζησα όσα έζησα. Επειδή γράφω τις δόξες, αλλά γράφω και τις ντροπές. Και τις ντροπές δεν είναι έτοιμος ο κόσμος να τις αντιμετωπίσει, προτιμάει να τις αφήνει να ξεχαστούν ή να τις αλλοιώσει. Εμένα δε μου αρέσει αυτό το πράμα κι ας βρίσκω τον μπελά μου καμιά φορά που με βρίζουνε. Έτσι έγινε, ρε μεγάλε, εκεί ήμουν, το είδα, το έζησα, το έκανα κι εγώ αυτό το ντροπιαστικό πράγμα, τι να κάνουμε τώρα, αν θέλεις εσύ να το αρνηθείς, αρνήσου το, εγώ δε θα πάω κόντρα στην ίδια μου τη μνήμη. Και έχω καλή μνήμη. Επίσης, δεν έπαιρνα ναρκωτικά, συνεπώς έχω αυτή την κατάρα να τα θυμάμαι όλα που καμιά φορά ξεχνάνε κάποιοι παλιοί συνταξιδιώτες με τάση προς την ψυχεδέλεια.

Είμαι ανοιχτός σε οποιαδήποτε πρόσκληση και έχω βρεθεί σχεδόν με όποιον μου ζήτησε να βρεθούμε, εκτός από περιπτώσεις που δε βόλευε κανέναν μας. Ούτως ή άλλως, σχεδόν σε κάθε ματς στο ίδιο σημείο πηγαίνω, με την κόρη μου, όποιος με έψαξε με βρήκε -με τους περισσότερους βρισκόμαστε ακόμα τακτικά. Ούτε παρέες έχω πλέον στο γήπεδο, ούτε πλάτες, ούτε κροκόδειλους τριγύρω μου, είμαι μοναχικός άνθρωπος και μόνο με την κόρη μου γουστάρω να πηγαίνω στον ΠΑΟΚ και τους κλασικούς φίλους που συναντώ στο γήπεδο. Δεν έχω να φοβάμαι τίποτα και κανέναν επειδή ποτέ δεν είχα δόλο σε οτιδήποτε από όσα έγραψα. Ακόμα και στις μαλακίες που έχω γράψει, για τις οποίες έχω ζητήσει συγγνώμη και δημοσίως, ο μόνος γνώμονας, η μόνη πηγή για να τις γράψω ήταν το πάθος μου για την Ιδέα που ακολουθώ από μικρός. Καμιά φορά δεν τα βλέπεις ξεκάθαρα, σου ανοίγει κάποιος τα μάτια, ζητάς συγγνώμη και διορθώνεσαι. Συμβαίνει.

Γουστάρω να πηγαίνω στο Σύνδεσμο όποτε βρίσκω χρόνο, επειδή ό,τι έμαθα για τον πραγματικό ΠΑΟΚ το έμαθα μέσα στους Συνδέσμους και χαίρομαι τα Παοκτσάκια που συνεχίζουν να πίνουν την μπύρα τους κάτω από ασπρόμαυρα γκράφιτι και πανιά. Δεν είμαι καθηγητής Παοκοσύνης, δεν πρόκειται να διδάξω ΠΑΟΚ ποτέ και σε κανέναν, επειδή νιώθω λειψός, μετεξεταστέος, έχω τη μόνιμη αίσθηση πως δεν τα έμαθα όλα, πως είχα πολλές ευκαιρίες που έχασα από το 1989 που τραβιέμαι στο γήπεδο, ακόμα ψάχνω ηγέτες να ακολουθήσω.

Από μπάλα δεν ξέρω πολλά πράματα. Ούτε συστήματα, ούτε τρανζίσιον ή όβερλαπ ή όλα αυτά που αραδιάζει το 99% των Παοκτσήδων στο ίντερνετ και τα καφενεία. Είμαι ο μοναδικός Παοκτσής που δεν μπορεί να αναλύσει έναν αγώνα του ΠΑΟΚ σαν διπλωματούχος προπονητής. Παίξαμε καλά ή παίξαμε χάλια. Ή αυτό ή το άλλο, δεν έχω επιπλέον κριτήρια. Αυτός κάνει για τον ΠΑΟΚ, αυτός δεν κάνει. Αυτός είναι καθαρός, αυτός είναι βρώμικος. Τίποτα ενδιάμεσο. Δεν ξέρω να σας πω τι χρειάζεται ο ΠΑΟΚ για να γίνει μεγάλος, ποιους παίκτες πρέπει να φέρει ή ποιους να διώξει για να ανεβεί αγωνιστικά. Το μόνο που θέλω είναι να πηγαίνω στο γήπεδο και να σταματήσω να ντρέπομαι. Γι’ αυτό που βλέπω στην κερκίδα, γι’ αυτό που βλέπω στο χορτάρι, γι’ αυτό που βλέπω στις σουίτες απέναντι. Κάνε με να καμαρώνω και μ’ έκανες έναν ευτυχισμένο Παοκτσή -πρώτος, δεύτερος ή τελευταίος. Αρκεί να μην ντρέπομαι.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038