Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03

20140430 093159Παραμεγάλωσε η παρέα μας, οπότε ας ξανασυστηθώ. Λοιπόν, είμαι ο «Ισοβίτης», είμαι σαράντα χρονών, έχω μια γυναίκα, δύο κόρες, τρεις κουμπάρους, τέσσερις κολλητούς και πέντε χιλιάδες ευρώ χρέη.

Δεν είμαι τα εξής πράγματα: Δημοσιογράφος, υπάλληλος οποιασδήποτε εταιρείας που να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον ΠΑΟΚ, συνδεσμίτης, οργανωμένος, Παοκάρχης, κάτοχος διαρκείας επί έτη, ιστορικό στέλεχος του οπαδικού κινήματος, γνώστης κάθε προσώπου που να έχει υπηρετήσει τον ΠΑΟΚ από οποιοδήποτε πόστο. Δεν είμαι τίποτα από όλα αυτά. Και πολλά άλλα δεν είμαι, αλλά αναφέρω ενδεικτικά τα παραπάνω. Ποτέ δε θα ισχυριστώ πως υπήρξα ή σκοπεύω να γίνω κάτι από αυτά. Το μόνο που σίγουρα είμαι: Οπαδός του ΠΑΟΚ. Κάγκουρας, ρομαντικός, συναισθηματικός, άμπαλος, πονεμένος. Όπως βλέπεις μια αεροφωτογραφία της γεμάτης Τούμπας, διάλεξε ένα κεφάλι στην τύχη -αυτός είμαι.

«Ισοβίτη» με έβγαλε ο Σήφης. Ναι, αυτός ο Σήφης, ο γνωστός. Κουβαλούσα πάντα ένα πανί που έγραφε «ΙΣΟΒΙΤΕΣ ΠΑΟΚ» με ένα μπαρμπατζέλι μέσα στα κάγκελα, ο Σήφης ήταν ντεκορατέρ της Τούμπας και έβαζε τα πανιά με τέτρις για να χωρέσουν όλα (δε χωρούσαν ποτέ) και στο ματς με την Παρί, αν το θυμάμαι καλά, φώναζε πίσω από την εστία της 4 «Ισοβίτης, Ισοβίτης, πιο δεξιά, πιο πάνω, πιο κάτω, εκεί, βάλ’ το εκεί, καλά είσαι». Μου άρεσε, το κράτησα. Κάγκελο κυριολεκτικό δεν έχω κάνει, δηλαδή από ποινικής άποψης Ισοβίτης ούτε ξυστά. Αλλά έχω αναλύσει όλο το σκεπτικό μου περί του χαρακτηρισμού σχεδόν όλου του Παοκτσήδικου κόσμου ως «Ισοβίτες», δηλαδή δεν είμαι εγώ ο Ισοβίτης, αλλά ένας Ισοβίτης, όπως όλοι μας. Μια ζωή πίσω από το κάγκελο του γηπέδου και με μηδενική πιθανότητα αποφυλάκισης ή απόδρασης.

Μεγάλωσα στην Καβάλα, όπου κάποια στιγμή, πριν κλείσω τα 17, βρέθηκα να οργανώνω τις εκδρομές για τον ΠΑΟΚ. Ήμουν, ας πούμε, «πρόεδρος», αν και τότε δεν υπήρχαν αυτοί οι τίτλοι, ούτε σύνδεσμος υπήρχε ούτε γραφεία, απλώς όποιος έκλεινε το πούλμαν, μετρούσε τα άτομα, συγκέντρωνε τα φράγκα και έδινε αναφορά στους ασφαλίτες που μας την έπεφταν πριν την αναχώρηση και μετά την επιστροφή, αυτός, λοιπόν, ήταν ο «πρόεδρος». Στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ δίπλα στο «ΣΦ Καβάλας» είχαν γραμμένο το ονοματεπώνυμό μου και στο «τηλέφωνο συνδέσμου» το σταθερό του πατρικού μου στο χωριό. Έτσι με βρήκαν και με κάλεσαν στο Συνέδριο Συνδέσμων, έτσι με βρήκε και η Ωμέγα Τηλεόραση, κάποτε, και με κάλεσαν σε ένα πάνελ (δεν πήγα, γιατί όταν πήρα στην καψερή τη μάνα μου κάποια στιγμή να δω τι κάνει και με ενημέρωσε πως με ψάχνουν από μια τηλεόραση είχαν περάσει δυο μήνες). Ο Θωμάς, ας πούμε, με αποκαλούσε ως «πρόεδρο της Καβάλας» τις λίγες φορές που βρεθήκαμε, δυο-τρεις στα γραφεία που πήγαινα για τα εισιτήρια και σε δυο εκδρομές. Και ο Βεζυρτζής, σε κάτι περίεργες συναντήσεις Δευτέρα στη Βασιλίσσης Σοφίας, με έβλεπε με τα ραφτά και το σωλήνα και με κοιτούσε περίεργα, τώρα που το σκέφτομαι, τι κάναμε εκείνες τις Δευτέρες και μαζευόμασταν και ερχόταν ο Βεζυρτζής, ούτε που το θυμάμαι, όλο για μέταλ μιλούσαμε με τα καγκούρια και δέκα οπλαρχηγοί τα έλεγαν μέσα για να βγάλουν άκρη. Τέλος πάντων.

Εκδρομές δεν έχω πάει πολλές, με την κλασική έννοια της «εκδρομής με τον ΠΑΟΚ», αλλά από την επαρχία κάθε ματς ήταν εκδρομή, είτε με οργανωμένο πούλμαν, είτε με οτοστόπ ή ΚΤΕΛ ή αμάξι φουλαρισμένο εφτά άτομα που δεν έβρισκες το πόδι σου μέχρι να παρκάρεις κοντά στο γήπεδο. Αλλά πήγα όπου μπορούσα, τον καιρό που η εκδρομή δεν ήταν τίποτα σημαντικό, ήταν καθημερινότητα, δηλαδή πού παίζει ο ΠΑΟΚ, Καραϊσκάκη, α, τι ώρα φεύγουμε, ωραία, τέλος, πήγαμε Καραϊσκάκη. Την άλλη βδομάδα Τούμπα, μετά Σέρρες, μετά Τούμπα, μετά Λάρισα, μετά Λιβαδειά και τα λοιπά. Πηγαίναμε όπου έπαιζε ο ΠΑΟΚ επειδή θέλαμε να δούμε τον ΠΑΟΚ, ούτε τίποτα σπουδαίο νιώθαμε ότι κάναμε, ούτε το πολυσυζητούσαμε. Αν ο ΠΑΟΚ έπαιζε κάθε ματς στην Τούμπα, απλώς δε θα πηγαίναμε εκδρομές και στα παπάρια μας. Δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά απαραίτητο ταξίδι για να βρεθείς δίπλα στην ομάδα.

Στον ΠΑΟΚ πηγαίνω από τα 14, λόγω απεριόριστης ελευθερίας από το σπίτι, για τεχνικούς λόγους που δεν αναλύονται δημοσίως -οι χωριανοί μου τα ξέρουν. Πηγαίνω όποτε μπορώ και όπου μπορώ. Δε μετράω χιλιόμετρα, δεν πρόκειται να αραδιάσω σε κάποιον σε πόσα ματς πήγα για να αποδείξω οτιδήποτε σε οποιονδήποτε -και να το ‘θελα, έχει κόσμο από πίσω να μου ρίξει μια φάπα στο σβέρκο και να με φωνάξει «νιάνιαρο», ακόμα και τώρα, που έκλεισα τα σαράντα. Θεωρώ πως η γενιά μου βγήκε στη σύνταξη κάπου στα τέλη των 90ς, άντε να το τραβήξω μέχρι το 2003 στον τελικό με τον Άρη στην Τούμπα, που εμφανιζόμασταν αρκετοί και είχε καλό γλέντι καγκούρικο. Επίσης, θεωρώ πως η γενιά μου έκανε πολύ μεγάλο κακό στο οπαδικό κομμάτι του ΠΑΟΚ, αφήνοντας την επόμενη δίχως κατήχηση και δίχως πλάτες να αιωρείται ανάμεσα στα δοξασμένα μεγαλεία από το Γιουτιούμπ και το Ούλτρα Μοντέρνο Ποδόσφαιρο, αποτυγχάνοντας να βρει έναν καθαρό δρόμο που θα τη χαρακτηρίσει, όπως τις προηγούμενες.

Γνώρισα τρεις διαφορετικούς κόσμους στο πέταλο: Τον κόσμο του ΠΑΟΚ υπό τον Μάκη, τον κόσμο του ΠΑΟΚ μετά τον Μάκη και τον κόσμο του ΠΑΟΚ της νέας χιλιετίας, με τον οποίο δεν μπορώ να συνδεθώ και αποφάσισα συνειδητά να αυτοεξοριστώ στην 5 και την 7, αναλόγως τα φράγκα. Στη Θύρα 4 δεν έχω πατήσει πόδι από την πρώτη φορά που κρεμάστηκαν στο κάγκελο πανιά άλλης ομάδας, με εξαίρεση πέρσι, που το έκανα ως χάρη σε Αθηναίο αδερφό, το μετάνιωσα, το μετάνιωσε, πικραθήκαμε και συνεχίζουμε να πηγαίνουμε αλλού. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως νιώθω ανώτερος από τα αδέρφια που πηγαίνουν στην 4 ή κάτι παρόμοιο, απλώς δεν ταιριάζω, δεν κολλάω στο πέταλο, δε μου αρέσει. Δεν είμαι παραγωγικός, ας το πούμε έτσι. Προσφέρω περισσότερα από άλλη μεριά.

Η σελίδα ξεκίνησε ως πεδίο ξεφορτώματος του πονεμένου μυαλού μου και τα κείμενα τριγυρίζανε ανάμεσα σε καμιά εκατοστή φίλους μου. Πώς φτάσαμε στους χιλιάδες αναγνώστες ειλικρινά ούτε κατάλαβα, ούτε καταλαβαίνω ακόμα. Θεωρούσα πως το σημερινό αναγνωστικό κοινό θέλει ενημέρωση, ίντριγκα, υπονοούμενα, κόντρες, χωσίματα, σύντομα κειμενάκια, παρασκήνια και τα τοιαύτα, δεν περίμενα πως υπάρχει κόσμος να διαβάζει έναν τυπάκο που απλώς γράφει ό,τι του κατέβει, δίχως ατζέντα, δίχως σκοπό, δίχως πρόγραμμα, δίχως αρχή και τέλος, καμιά φορά. Δέχομαι οποιαδήποτε αντίθετη άποψη, αλλά δεν δέχομαι να με χαρακτηρίζει κάποιος επειδή έχω εγώ αντίθετη άποψη. Και, κυρίως, δεν ανέχομαι τους μπούληδες του διαδικτύου που προσπαθούν να με πείσουν πως δεν είδα όσα είδα και δεν έζησα όσα έζησα. Επειδή γράφω τις δόξες, αλλά γράφω και τις ντροπές. Και τις ντροπές δεν είναι έτοιμος ο κόσμος να τις αντιμετωπίσει, προτιμάει να τις αφήνει να ξεχαστούν ή να τις αλλοιώσει. Εμένα δε μου αρέσει αυτό το πράμα κι ας βρίσκω τον μπελά μου καμιά φορά που με βρίζουνε. Έτσι έγινε, ρε μεγάλε, εκεί ήμουν, το είδα, το έζησα, το έκανα κι εγώ αυτό το ντροπιαστικό πράγμα, τι να κάνουμε τώρα, αν θέλεις εσύ να το αρνηθείς, αρνήσου το, εγώ δε θα πάω κόντρα στην ίδια μου τη μνήμη. Και έχω καλή μνήμη. Επίσης, δεν έπαιρνα ναρκωτικά, συνεπώς έχω αυτή την κατάρα να τα θυμάμαι όλα που καμιά φορά ξεχνάνε κάποιοι παλιοί συνταξιδιώτες με τάση προς την ψυχεδέλεια.

Είμαι ανοιχτός σε οποιαδήποτε πρόσκληση και έχω βρεθεί σχεδόν με όποιον μου ζήτησε να βρεθούμε, εκτός από περιπτώσεις που δε βόλευε κανέναν μας. Ούτως ή άλλως, σχεδόν σε κάθε ματς στο ίδιο σημείο πηγαίνω, με την κόρη μου, όποιος με έψαξε με βρήκε -με τους περισσότερους βρισκόμαστε ακόμα τακτικά. Ούτε παρέες έχω πλέον στο γήπεδο, ούτε πλάτες, ούτε κροκόδειλους τριγύρω μου, είμαι μοναχικός άνθρωπος και μόνο με την κόρη μου γουστάρω να πηγαίνω στον ΠΑΟΚ και τους κλασικούς φίλους που συναντώ στο γήπεδο. Δεν έχω να φοβάμαι τίποτα και κανέναν επειδή ποτέ δεν είχα δόλο σε οτιδήποτε από όσα έγραψα. Ακόμα και στις μαλακίες που έχω γράψει, για τις οποίες έχω ζητήσει συγγνώμη και δημοσίως, ο μόνος γνώμονας, η μόνη πηγή για να τις γράψω ήταν το πάθος μου για την Ιδέα που ακολουθώ από μικρός. Καμιά φορά δεν τα βλέπεις ξεκάθαρα, σου ανοίγει κάποιος τα μάτια, ζητάς συγγνώμη και διορθώνεσαι. Συμβαίνει.

Γουστάρω να πηγαίνω στο Σύνδεσμο όποτε βρίσκω χρόνο, επειδή ό,τι έμαθα για τον πραγματικό ΠΑΟΚ το έμαθα μέσα στους Συνδέσμους και χαίρομαι τα Παοκτσάκια που συνεχίζουν να πίνουν την μπύρα τους κάτω από ασπρόμαυρα γκράφιτι και πανιά. Δεν είμαι καθηγητής Παοκοσύνης, δεν πρόκειται να διδάξω ΠΑΟΚ ποτέ και σε κανέναν, επειδή νιώθω λειψός, μετεξεταστέος, έχω τη μόνιμη αίσθηση πως δεν τα έμαθα όλα, πως είχα πολλές ευκαιρίες που έχασα από το 1989 που τραβιέμαι στο γήπεδο, ακόμα ψάχνω ηγέτες να ακολουθήσω.

Από μπάλα δεν ξέρω πολλά πράματα. Ούτε συστήματα, ούτε τρανζίσιον ή όβερλαπ ή όλα αυτά που αραδιάζει το 99% των Παοκτσήδων στο ίντερνετ και τα καφενεία. Είμαι ο μοναδικός Παοκτσής που δεν μπορεί να αναλύσει έναν αγώνα του ΠΑΟΚ σαν διπλωματούχος προπονητής. Παίξαμε καλά ή παίξαμε χάλια. Ή αυτό ή το άλλο, δεν έχω επιπλέον κριτήρια. Αυτός κάνει για τον ΠΑΟΚ, αυτός δεν κάνει. Αυτός είναι καθαρός, αυτός είναι βρώμικος. Τίποτα ενδιάμεσο. Δεν ξέρω να σας πω τι χρειάζεται ο ΠΑΟΚ για να γίνει μεγάλος, ποιους παίκτες πρέπει να φέρει ή ποιους να διώξει για να ανεβεί αγωνιστικά. Το μόνο που θέλω είναι να πηγαίνω στο γήπεδο και να σταματήσω να ντρέπομαι. Γι’ αυτό που βλέπω στην κερκίδα, γι’ αυτό που βλέπω στο χορτάρι, γι’ αυτό που βλέπω στις σουίτες απέναντι. Κάνε με να καμαρώνω και μ’ έκανες έναν ευτυχισμένο Παοκτσή -πρώτος, δεύτερος ή τελευταίος. Αρκεί να μην ντρέπομαι.

Mπούλης

Mπούλης

Παγκόσμια ημέρα εναντίον του bullying προχθές, το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται, κάπως άστοχα, ως ...

Read more
Μαγικό

Μαγικό

Να το παίζεις ντεμέκ ...

Read more
Αγκαλίτσες

Αγκαλίτσες

Για να μπορέσεις να μεταφέρεις στους κάτω των 30 το κλίμα της προ Κόκκαλη εποχής χρειάζεσαι μηχανή τ ...

Read more
Ραβασάκια

Ραβασάκια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να γράψουν σε ένα χαρτάκι, ανώνυμα, τι ...

Read more
4/10

4/10

Ημέρα Μνήμης. Σύμβολο. Για τους έξι, αλλά και για όλα τα Παοκτσάκια που μας άφησαν λιγότερους. ...

Read more
Επαγγελματίας

Επαγγελματίας

Ο πρώην συνάδελφος και νυν κολλητός και αδερφός Θ ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος επαγγελματίας Παο ...

Read more
Χημικά

Χημικά

Η αλόγιστη χρήση χημικών είναι γνωστή, ως φράση, στον μέσο οπαδό του ΠΑΟΚ. Ενδεχομένως και άλλων ομά ...

Read more
Μέτρημα

Μέτρημα

Όλοι θα πεθάνουμε &ka ...

Read more
Εκλογές

Εκλογές

Λέμε τώρα. Αύριο οι εκλογές να γίνονταν για το ποιοι θα κυβερνήσουν τον τόπο και τα κόμματα να ήταν ...

Read more
Καλλικάγκουρας

Καλλικάγκουρας

Ο Καλλικάγκουρας είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη Θεσσαλονίκ ...

Read more
Ελβετός

Ελβετός

Τις τελευταίες ημ ...

Read more
Ενδοσκόπηση

Ενδοσκόπηση

Το καλοκαίρι του 198 ...

Read more

Θανασάκης

logo