Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Tryp

Τόσα χρόνια με τον ΠΑΟΚ έχω γνωρίσει αμέτρητους «τύπους» Παοκτσήδων. «Ελληνόψυχοι», «Βουλγαρόψυχοι», δεξιοί, αριστεροί, βλαμμένοι, τιτίκες, πρεζάκια, θολωμένοι, φωνακλάδες, εκδρομικοί, μανουριάρηδες, αλάνια, ηγέτες, στρατιώτες, φιλοδιοικητικοί, αναρχικοί, σασταλεγάκηδες, δυτικοί, ανατολικοί, επαρχιώτες, οργανωμένοι, ανοργάνωτοι, ρομποτάκια, ενωτικοί, διχαστικοί -ο κατάλογος μπορεί να γεμίσει σελίδες. Με όλους τα έβρισκα και τα βρίσκω, ένα βήμα πίσω, ένα βήμα μπροστά, αφήνεις στην άκρη όσα σε χωρίζουν και προχωράς με τα κοινά, δηλαδή με την αγάπη σου για τον ΠΑΟΚ.

Αλλά υπάρχει μία κατηγορία, ένας τύπος Παοκτσή που ποτέ δεν μπόρεσα να αντέξω στο πλάι μου και πάντα μου προκαλούσε αηδία. Οι μόνοι συνοπαδοί που θεωρώ ξένα σώματα στην κερκίδα και δεν πρόκειται να τα βρω μαζί τους ποτέ: Αυτοί που παρακαλάνε να χάσει ο ΠΑΟΚ. Για οποιονδήποτε λόγο. Για να έχουν να λένε «ορίστε, χάσαμε, πρέπει να φύγει ο Τάδε», «δεν μπορεί το παλικάρι, ως εδώ ήταν», «έτσι, ρε, να φάμε πέντε γκολ, να συνέρθουμε», για να κάνουν τη δουλειά τους, για να «δικαιωθούν». Αυτή -και μόνο αυτή- την κατηγορία την αποκαλώ ως «τρύπιους». Και επειδή η λέξη έχει γίνει πολύ της μόδας τελευταία, καταθέτω τον δικό μου ορισμό. Τρύπιος: Ο Παοκτσής που παρακαλάει να χάσει ο ΠΑΟΚ. Από την κερκίδα, από το πληκτρολόγιο, από τα δημοσιογραφικά.

Ακόμα και μέχρι σήμερα διαβάζω τρύπιους να αναθεματίζουν την ομάδα και να προεξοφλούν τις εξελίξεις μετά από ενδεχόμενες ήττες και αποκλεισμούς. «Έτσι, να μας κάνουν ένα διπλό στην Τούμπα, να ταρακουνηθεί ο Ιβάν, ο παπατζής». «Να μείνουμε δέκα πόντους πίσω, μπας και αλλάξει κάτι». «Να ξεφτιλιστούμε, να πάρει μπούλο ο Ρουμάνος». Τα μυαλά μου πονάνε. Τι να αναλύσεις και τι γράψεις για κάτι τέτοιο, παθαίνει μπλοκάρισμα ο εγκέφαλος, δεν υπάρχει σωτηρία σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Να χάσει ο ΠΑΟΚ. Για να βάλουμε μυαλό, ξέρω ‘γώ. Μάλιστα. Δεν περιγράφω άλλο.

Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν αδέρφια απογοητευμένα, όπως κι εγώ. Προδομένοι από την κατάσταση στην ομάδα τα τελευταία χρόνια, ανήμποροι ακόμα και από την τηλεόραση να τη δουν κάποιες φορές. Δεκτόν, ο ΠΑΟΚ έχει μικρύνει στα μάτια τους, πονάει η ψυχή τους, στενοχωριούνται. Απέχουν οι περισσότεροι. Είναι στην αναμονή. Αλλά τέτοιες κουβέντες δε λένε. Στα ενενήντα λεπτά το μόνο που τους νοιάζει είναι το σκορ να γράφει υπέρ του ΠΑΟΚ. Κράζουν, διαμαρτύρονται, φορτώνουν, αλλά κάθε γκολ αντιπάλου είναι τσίμπημα στην καρδιά.

Ήμουν εκείνος ο καραγκιοζάκος που δε φώναζε το σύνθημα για τον Πανσερραϊκό και το Λεβαδειακό, πριν είκοσι τόσα χρόνια στις Σέρρες. Ήμουν ο κομπλεξικός που τσαντίστηκε όταν μας ισοφάρισε ο Απόλλωνας κι όταν μας γύρισε το 0-1 σε 2-1. Αυτός που ούρλιαζε στον αγώνα του ΣΕΦ, από την τηλεόραση, την τελευταία αγωνιστική, παρακαλώντας να κάνουμε την τέταρτη νίκη και στα παπάρια μας αν φωνάξουν οι άλλοι «ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ». Ο γραφικός μαλάκας που στο λιοπύρι έβριζε τα επίσημα όταν η ομάδα δεν πατούσε περιοχή με τον Εθνικό και άλλαζε πασούλες. Ποτέ δε βρήκα οτιδήποτε θετικό σε ήττα του ΠΑΟΚ. Ή εγώ είμαι χαλασμένος, ή αυτοί.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB