Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

Tryp

Τόσα χρόνια με τον ΠΑΟΚ έχω γνωρίσει αμέτρητους «τύπους» Παοκτσήδων. «Ελληνόψυχοι», «Βουλγαρόψυχοι», δεξιοί, αριστεροί, βλαμμένοι, τιτίκες, πρεζάκια, θολωμένοι, φωνακλάδες, εκδρομικοί, μανουριάρηδες, αλάνια, ηγέτες, στρατιώτες, φιλοδιοικητικοί, αναρχικοί, σασταλεγάκηδες, δυτικοί, ανατολικοί, επαρχιώτες, οργανωμένοι, ανοργάνωτοι, ρομποτάκια, ενωτικοί, διχαστικοί -ο κατάλογος μπορεί να γεμίσει σελίδες. Με όλους τα έβρισκα και τα βρίσκω, ένα βήμα πίσω, ένα βήμα μπροστά, αφήνεις στην άκρη όσα σε χωρίζουν και προχωράς με τα κοινά, δηλαδή με την αγάπη σου για τον ΠΑΟΚ.

Αλλά υπάρχει μία κατηγορία, ένας τύπος Παοκτσή που ποτέ δεν μπόρεσα να αντέξω στο πλάι μου και πάντα μου προκαλούσε αηδία. Οι μόνοι συνοπαδοί που θεωρώ ξένα σώματα στην κερκίδα και δεν πρόκειται να τα βρω μαζί τους ποτέ: Αυτοί που παρακαλάνε να χάσει ο ΠΑΟΚ. Για οποιονδήποτε λόγο. Για να έχουν να λένε «ορίστε, χάσαμε, πρέπει να φύγει ο Τάδε», «δεν μπορεί το παλικάρι, ως εδώ ήταν», «έτσι, ρε, να φάμε πέντε γκολ, να συνέρθουμε», για να κάνουν τη δουλειά τους, για να «δικαιωθούν». Αυτή -και μόνο αυτή- την κατηγορία την αποκαλώ ως «τρύπιους». Και επειδή η λέξη έχει γίνει πολύ της μόδας τελευταία, καταθέτω τον δικό μου ορισμό. Τρύπιος: Ο Παοκτσής που παρακαλάει να χάσει ο ΠΑΟΚ. Από την κερκίδα, από το πληκτρολόγιο, από τα δημοσιογραφικά.

Ακόμα και μέχρι σήμερα διαβάζω τρύπιους να αναθεματίζουν την ομάδα και να προεξοφλούν τις εξελίξεις μετά από ενδεχόμενες ήττες και αποκλεισμούς. «Έτσι, να μας κάνουν ένα διπλό στην Τούμπα, να ταρακουνηθεί ο Ιβάν, ο παπατζής». «Να μείνουμε δέκα πόντους πίσω, μπας και αλλάξει κάτι». «Να ξεφτιλιστούμε, να πάρει μπούλο ο Ρουμάνος». Τα μυαλά μου πονάνε. Τι να αναλύσεις και τι γράψεις για κάτι τέτοιο, παθαίνει μπλοκάρισμα ο εγκέφαλος, δεν υπάρχει σωτηρία σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Να χάσει ο ΠΑΟΚ. Για να βάλουμε μυαλό, ξέρω ‘γώ. Μάλιστα. Δεν περιγράφω άλλο.

Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν αδέρφια απογοητευμένα, όπως κι εγώ. Προδομένοι από την κατάσταση στην ομάδα τα τελευταία χρόνια, ανήμποροι ακόμα και από την τηλεόραση να τη δουν κάποιες φορές. Δεκτόν, ο ΠΑΟΚ έχει μικρύνει στα μάτια τους, πονάει η ψυχή τους, στενοχωριούνται. Απέχουν οι περισσότεροι. Είναι στην αναμονή. Αλλά τέτοιες κουβέντες δε λένε. Στα ενενήντα λεπτά το μόνο που τους νοιάζει είναι το σκορ να γράφει υπέρ του ΠΑΟΚ. Κράζουν, διαμαρτύρονται, φορτώνουν, αλλά κάθε γκολ αντιπάλου είναι τσίμπημα στην καρδιά.

Ήμουν εκείνος ο καραγκιοζάκος που δε φώναζε το σύνθημα για τον Πανσερραϊκό και το Λεβαδειακό, πριν είκοσι τόσα χρόνια στις Σέρρες. Ήμουν ο κομπλεξικός που τσαντίστηκε όταν μας ισοφάρισε ο Απόλλωνας κι όταν μας γύρισε το 0-1 σε 2-1. Αυτός που ούρλιαζε στον αγώνα του ΣΕΦ, από την τηλεόραση, την τελευταία αγωνιστική, παρακαλώντας να κάνουμε την τέταρτη νίκη και στα παπάρια μας αν φωνάξουν οι άλλοι «ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ». Ο γραφικός μαλάκας που στο λιοπύρι έβριζε τα επίσημα όταν η ομάδα δεν πατούσε περιοχή με τον Εθνικό και άλλαζε πασούλες. Ποτέ δε βρήκα οτιδήποτε θετικό σε ήττα του ΠΑΟΚ. Ή εγώ είμαι χαλασμένος, ή αυτοί.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038