Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

Tryp

Τόσα χρόνια με τον ΠΑΟΚ έχω γνωρίσει αμέτρητους «τύπους» Παοκτσήδων. «Ελληνόψυχοι», «Βουλγαρόψυχοι», δεξιοί, αριστεροί, βλαμμένοι, τιτίκες, πρεζάκια, θολωμένοι, φωνακλάδες, εκδρομικοί, μανουριάρηδες, αλάνια, ηγέτες, στρατιώτες, φιλοδιοικητικοί, αναρχικοί, σασταλεγάκηδες, δυτικοί, ανατολικοί, επαρχιώτες, οργανωμένοι, ανοργάνωτοι, ρομποτάκια, ενωτικοί, διχαστικοί -ο κατάλογος μπορεί να γεμίσει σελίδες. Με όλους τα έβρισκα και τα βρίσκω, ένα βήμα πίσω, ένα βήμα μπροστά, αφήνεις στην άκρη όσα σε χωρίζουν και προχωράς με τα κοινά, δηλαδή με την αγάπη σου για τον ΠΑΟΚ.

Αλλά υπάρχει μία κατηγορία, ένας τύπος Παοκτσή που ποτέ δεν μπόρεσα να αντέξω στο πλάι μου και πάντα μου προκαλούσε αηδία. Οι μόνοι συνοπαδοί που θεωρώ ξένα σώματα στην κερκίδα και δεν πρόκειται να τα βρω μαζί τους ποτέ: Αυτοί που παρακαλάνε να χάσει ο ΠΑΟΚ. Για οποιονδήποτε λόγο. Για να έχουν να λένε «ορίστε, χάσαμε, πρέπει να φύγει ο Τάδε», «δεν μπορεί το παλικάρι, ως εδώ ήταν», «έτσι, ρε, να φάμε πέντε γκολ, να συνέρθουμε», για να κάνουν τη δουλειά τους, για να «δικαιωθούν». Αυτή -και μόνο αυτή- την κατηγορία την αποκαλώ ως «τρύπιους». Και επειδή η λέξη έχει γίνει πολύ της μόδας τελευταία, καταθέτω τον δικό μου ορισμό. Τρύπιος: Ο Παοκτσής που παρακαλάει να χάσει ο ΠΑΟΚ. Από την κερκίδα, από το πληκτρολόγιο, από τα δημοσιογραφικά.

Ακόμα και μέχρι σήμερα διαβάζω τρύπιους να αναθεματίζουν την ομάδα και να προεξοφλούν τις εξελίξεις μετά από ενδεχόμενες ήττες και αποκλεισμούς. «Έτσι, να μας κάνουν ένα διπλό στην Τούμπα, να ταρακουνηθεί ο Ιβάν, ο παπατζής». «Να μείνουμε δέκα πόντους πίσω, μπας και αλλάξει κάτι». «Να ξεφτιλιστούμε, να πάρει μπούλο ο Ρουμάνος». Τα μυαλά μου πονάνε. Τι να αναλύσεις και τι γράψεις για κάτι τέτοιο, παθαίνει μπλοκάρισμα ο εγκέφαλος, δεν υπάρχει σωτηρία σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Να χάσει ο ΠΑΟΚ. Για να βάλουμε μυαλό, ξέρω ‘γώ. Μάλιστα. Δεν περιγράφω άλλο.

Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν αδέρφια απογοητευμένα, όπως κι εγώ. Προδομένοι από την κατάσταση στην ομάδα τα τελευταία χρόνια, ανήμποροι ακόμα και από την τηλεόραση να τη δουν κάποιες φορές. Δεκτόν, ο ΠΑΟΚ έχει μικρύνει στα μάτια τους, πονάει η ψυχή τους, στενοχωριούνται. Απέχουν οι περισσότεροι. Είναι στην αναμονή. Αλλά τέτοιες κουβέντες δε λένε. Στα ενενήντα λεπτά το μόνο που τους νοιάζει είναι το σκορ να γράφει υπέρ του ΠΑΟΚ. Κράζουν, διαμαρτύρονται, φορτώνουν, αλλά κάθε γκολ αντιπάλου είναι τσίμπημα στην καρδιά.

Ήμουν εκείνος ο καραγκιοζάκος που δε φώναζε το σύνθημα για τον Πανσερραϊκό και το Λεβαδειακό, πριν είκοσι τόσα χρόνια στις Σέρρες. Ήμουν ο κομπλεξικός που τσαντίστηκε όταν μας ισοφάρισε ο Απόλλωνας κι όταν μας γύρισε το 0-1 σε 2-1. Αυτός που ούρλιαζε στον αγώνα του ΣΕΦ, από την τηλεόραση, την τελευταία αγωνιστική, παρακαλώντας να κάνουμε την τέταρτη νίκη και στα παπάρια μας αν φωνάξουν οι άλλοι «ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ». Ο γραφικός μαλάκας που στο λιοπύρι έβριζε τα επίσημα όταν η ομάδα δεν πατούσε περιοχή με τον Εθνικό και άλλαζε πασούλες. Ποτέ δε βρήκα οτιδήποτε θετικό σε ήττα του ΠΑΟΚ. Ή εγώ είμαι χαλασμένος, ή αυτοί.

Χανιά

Χανιά

Έχεις χάσει από τον Π&Alph ...

Read more
Πέναλτι

Πέναλτι

Η εικόνα μιλάει μόνη τ&eta ...

Read more
Μάκης

Μάκης

Ο Μάκης στέκεται στην πόρτα και όλο το προσωπικό έχει κάνει μια ουρά μπροστά του. Ποδοσφαιριστές, τε ...

Read more
Ερασιτεχνισμοί

Ερασιτεχνισμοί

Ήμουν πιτσιρικάς όταν ένα συμβάν με οδήγησε να απομυθοποιήσω τους επαγγελματίες ζητιάνους και τα προ ...

Read more
0043

0043

Η προπονητική του κ&al ...

Read more
Φόρθνετ

Φόρθνετ

Δευτέρα πρωί με παίρνει ο Ζ να πάρω εισιτήρια για το γάβρο. Δευτέρα βράδυ το ακυρώνει, μπα, δε θα ‘ρ ...

Read more
Καβάλα

Καβάλα

Α’ Επιστολή Προς Καβαλιώτες. Σήμερα ο Σ.Φ. ΠΑΟΚ Καβάλας γιορτάζει τα 15 χρόνια από την ίδρυσή του. ...

Read more
Στράβωμα

Στράβωμα

ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 2-3. Το ξέρω πως μερικοί πιστεύουν ότι καμιά φορά γράφω υπερβολές για τη μικρή χου ...

Read more
Προσωπικό

Προσωπικό

Δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν επειδή είμαι μόνο Παοκτσής. Επειδή μονάχα ο ΠΑΟΚ με ενδιαφέρ ...

Read more
Συνθήματα

Συνθήματα

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προσπάθειες κάποιων νέων παιδιών να ανανεώσουν το οπλοστάσιο των συνθη ...

Read more
Αφορμή

Αφορμή

Ήταν χθες ένα παλικαράκι που φώναξε, δύο φορές, «στ’ αρχίδια μας το ματς, ρε, εμείς φωνάζουμε μόνο, ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.