Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

Tryp

Τόσα χρόνια με τον ΠΑΟΚ έχω γνωρίσει αμέτρητους «τύπους» Παοκτσήδων. «Ελληνόψυχοι», «Βουλγαρόψυχοι», δεξιοί, αριστεροί, βλαμμένοι, τιτίκες, πρεζάκια, θολωμένοι, φωνακλάδες, εκδρομικοί, μανουριάρηδες, αλάνια, ηγέτες, στρατιώτες, φιλοδιοικητικοί, αναρχικοί, σασταλεγάκηδες, δυτικοί, ανατολικοί, επαρχιώτες, οργανωμένοι, ανοργάνωτοι, ρομποτάκια, ενωτικοί, διχαστικοί -ο κατάλογος μπορεί να γεμίσει σελίδες. Με όλους τα έβρισκα και τα βρίσκω, ένα βήμα πίσω, ένα βήμα μπροστά, αφήνεις στην άκρη όσα σε χωρίζουν και προχωράς με τα κοινά, δηλαδή με την αγάπη σου για τον ΠΑΟΚ.

Αλλά υπάρχει μία κατηγορία, ένας τύπος Παοκτσή που ποτέ δεν μπόρεσα να αντέξω στο πλάι μου και πάντα μου προκαλούσε αηδία. Οι μόνοι συνοπαδοί που θεωρώ ξένα σώματα στην κερκίδα και δεν πρόκειται να τα βρω μαζί τους ποτέ: Αυτοί που παρακαλάνε να χάσει ο ΠΑΟΚ. Για οποιονδήποτε λόγο. Για να έχουν να λένε «ορίστε, χάσαμε, πρέπει να φύγει ο Τάδε», «δεν μπορεί το παλικάρι, ως εδώ ήταν», «έτσι, ρε, να φάμε πέντε γκολ, να συνέρθουμε», για να κάνουν τη δουλειά τους, για να «δικαιωθούν». Αυτή -και μόνο αυτή- την κατηγορία την αποκαλώ ως «τρύπιους». Και επειδή η λέξη έχει γίνει πολύ της μόδας τελευταία, καταθέτω τον δικό μου ορισμό. Τρύπιος: Ο Παοκτσής που παρακαλάει να χάσει ο ΠΑΟΚ. Από την κερκίδα, από το πληκτρολόγιο, από τα δημοσιογραφικά.

Ακόμα και μέχρι σήμερα διαβάζω τρύπιους να αναθεματίζουν την ομάδα και να προεξοφλούν τις εξελίξεις μετά από ενδεχόμενες ήττες και αποκλεισμούς. «Έτσι, να μας κάνουν ένα διπλό στην Τούμπα, να ταρακουνηθεί ο Ιβάν, ο παπατζής». «Να μείνουμε δέκα πόντους πίσω, μπας και αλλάξει κάτι». «Να ξεφτιλιστούμε, να πάρει μπούλο ο Ρουμάνος». Τα μυαλά μου πονάνε. Τι να αναλύσεις και τι γράψεις για κάτι τέτοιο, παθαίνει μπλοκάρισμα ο εγκέφαλος, δεν υπάρχει σωτηρία σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Να χάσει ο ΠΑΟΚ. Για να βάλουμε μυαλό, ξέρω ‘γώ. Μάλιστα. Δεν περιγράφω άλλο.

Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχουν αδέρφια απογοητευμένα, όπως κι εγώ. Προδομένοι από την κατάσταση στην ομάδα τα τελευταία χρόνια, ανήμποροι ακόμα και από την τηλεόραση να τη δουν κάποιες φορές. Δεκτόν, ο ΠΑΟΚ έχει μικρύνει στα μάτια τους, πονάει η ψυχή τους, στενοχωριούνται. Απέχουν οι περισσότεροι. Είναι στην αναμονή. Αλλά τέτοιες κουβέντες δε λένε. Στα ενενήντα λεπτά το μόνο που τους νοιάζει είναι το σκορ να γράφει υπέρ του ΠΑΟΚ. Κράζουν, διαμαρτύρονται, φορτώνουν, αλλά κάθε γκολ αντιπάλου είναι τσίμπημα στην καρδιά.

Ήμουν εκείνος ο καραγκιοζάκος που δε φώναζε το σύνθημα για τον Πανσερραϊκό και το Λεβαδειακό, πριν είκοσι τόσα χρόνια στις Σέρρες. Ήμουν ο κομπλεξικός που τσαντίστηκε όταν μας ισοφάρισε ο Απόλλωνας κι όταν μας γύρισε το 0-1 σε 2-1. Αυτός που ούρλιαζε στον αγώνα του ΣΕΦ, από την τηλεόραση, την τελευταία αγωνιστική, παρακαλώντας να κάνουμε την τέταρτη νίκη και στα παπάρια μας αν φωνάξουν οι άλλοι «ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ». Ο γραφικός μαλάκας που στο λιοπύρι έβριζε τα επίσημα όταν η ομάδα δεν πατούσε περιοχή με τον Εθνικό και άλλαζε πασούλες. Ποτέ δε βρήκα οτιδήποτε θετικό σε ήττα του ΠΑΟΚ. Ή εγώ είμαι χαλασμένος, ή αυτοί.

Προσδοκίες

Προσδοκίες

Σαν σήμερα, ακριβώς &delt ...

Read more
Λόγια

Λόγια

Ήταν το πρώτο ματς με &Om ...

Read more
Τρανζίσιον

Τρανζίσιον

ΠΑΟΚ-Πλατανιάς 1-0. Τσίπουρα πριν τον αγώνα. Καλή φάση, όπως και να το δεις. Την κάνεις νωρίς από το ...

Read more
Ισορροπία

Ισορροπία

Χίλια χιλιόμετρα αγ& ...

Read more
0047

0047

Όταν είχες παγκίτες ...

Read more
Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα Χριστού&ga ...

Read more
Ορμένιο

Ορμένιο

Για να πας από Ξάνθη σ&ta ...

Read more
Σπρέι

Σπρέι

Ο Ν. είχε γεμίσει στο Γυμνάσιο όλη την πόλη με ΤΑΔΕ-7. Τοίχους, παγκάκια, στάσεις, κάθε δέκα μέτρα έ ...

Read more
24

24

Σήμερα, 24 Δεκεμβρίο&upsi ...

Read more
0019

0019

Έπαιξε ένα ματς ως α&lambda ...

Read more
Πάτος

Πάτος

Το καλοκαίρι του 199 ...

Read more
Καλλιθέα

Καλλιθέα

Μια φορά θα έτρωγα ξύλο επειδή με πέρασαν για οπαδό αντίπαλης ομάδας. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.