Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

sporΠάντα το θέμα είναι το γιατί. Γιατί γράφεις κάτι. Γράφεις γιατί πληρώνεσαι, γράφεις γιατί γουστάρεις, γράφεις γιατί είσαι ματαιόδοξος, γράφεις για να έχεις κάτι να μας πεις κι εσύ από τη ζωή σου,

γράφεις για να γίνεις αρεστός ή μισητός, έχεις ή δεν έχεις ατζέντα, είσαι αυτόνομος ή κατευθυνόμενος, αγαπάς ή μισείς, σου αρέσει να μοιράζεσαι ή απλά να λες ιστορίες, ψάχνεις να επικοινωνήσεις, κάτι απ’ αυτά ή και δυο-τρία μαζί. Εγώ γράφω γιατί πρέπει να ξερνάω, να νιώθω καλύτερα. Ό,τι κι αν φας, ό,τι κι αν πιεις, αν το παρακάνεις θα νιώσεις καλά μόνο όταν το ξεράσεις. Κάπως έτσι το βλέπω, προσωπικά, πιστεύω πως το έχω παρακάνει κάποια στιγμή και ό,τι κι αν γράψω, μόλις το βγάλω από μέσα μου νιώθω καλύτερα. Ξεφουσκώνω. Να κι αν σ’ αρέσει, να κι αν δε σ’ αρέσει, αυτά είναι. Ούτε πιο ‘δώ, ούτε πιο ‘κεί. Εγώ γράφω για μένα, ελπίζω να φαίνεται, αν γίναμε μεγάλη παρέα και κάποιος νιώθει και κάτι όταν με διαβάζει, εμένα μου φτιάχνει τη μέρα. Αλλά κι αν μιλάω μόνος μου στον τοίχο, πάλι κάτι κάναμε. Ξεράσαμε και σήμερα.

Αυτό αναρωτιέμαι όταν διαβάζω κάτι που δεν καταλαβαίνω την αιτία που γράφτηκε. Όταν δεν υπάρχει αιτία, άντε, μια αφορμή, κάτι που να στέκει, μια επαφή με την πραγματικότητα, έστω. Είκοσι, είκοσι πέντε χρόνια πίσω πήγα σήμερα. Η ρητορική του Μπούζα όταν έπαιζε μπάλα μόνος του όχι μόνο επιζεί, σαν βρωμερή κατσαρίδα, αλλά έχει ακόμα και ακόλουθους. Θλίψη. Δεν έχει σημασία για ποιον μιλάω –σημασία έχει η αποδοχή και, κυρίως, η απήχηση αυτής της άποψης όχι μόνο στα απολιθώματα άλλων δεκαετιών αλλά και στους νέους, που εν πολλοίς δεν έχουν και άμεση επαφή με το παρελθόν και τη σαπίλα που μεταφέρει.

Τόσα χρόνια μπαινοβγαίνω στις Παοκτσήδικες ιστοσελίδες, σήμερα τον διάβασα αυτόνα για πρώτη φορά. Ξέρω, η επανάσταση δε γράφεται στα πληκτρολόγια, αλλά άμα κάνεις 10 χρόνια δουλειά γραφείου πώς να περάσει η ώρα, με δουλειά μόνο δε γίνεται, πρέπει και να σερφάρεις ένα κομμάτι. Και πώς πήγε το μάτι μου εκεί, είχε και πιασάρικο τίτλο, κλικ, να ένας νέος Μπούζας τρεις σελίδες, οι ίδιες παπαρολογίες, τα ελεεινά επιχειρήματα, η στρουθοκάμηλος. Εμετός. Το παρακράτος των Αθηνών, οι βρώμικοι πολιτικοί, οι εχθροί του ΠΑΟΚ μας, τα γιουσουφάκια, ο ΠΑΟΚ εναντίον όλων, εμείς δε φταίμε ποτέ, εμείς είμαστε οι μόνοι καθαροί, όλοι μας έχουν βάλει στο μάτι. Και βλέπω ολόκληρο αρχείο, άρθρα επί άρθρων, όλα στο ίδιο στιλάκι, η Αθήνα, το παρακράτος, οι εχθροί μας, η αδικία και τα λοιπά. Σάλια, μισόλογα και τρύπιες λέξεις.

Το κράτος-παρακράτος των Αθηνών. Δηλαδή ο Καραμανλής, ο Βενιζέλος, ο Τσοχατζόπουλος, ο Παπαγεωργόπουλος, ο Ορφανός, ο Καστανίδης, ο Ψωμιάδης, ο Γκαγκάτσης. Προσεχώς και Ζαγοράκης, εδώ θα είμαστε. Το κατεστημένο που πολεμάει τον ΠΑΟΚ. Δηλαδή αυτοί που δε μας θέλουνε 3ους στη βαθμολογία αλλά 4ους. Αυτοί που μας τιμωρούν για τις κοτρώνες και τα κατεβασμένα κάγκελα, αν είναι δυνατόν. Αυτοί που μας ανάγκασαν να χειροκροτούμε κάποτε τον Μπατατούδη, τον Γούμενο, τον Ζαγοράκη, προσεχώς και τον Ιβάν, εδώ θα είμαστε. Αυτοί που μας πήραν τον Κούδα, τον Σαλπιγγίδη, τον Δημόπουλο, με το ζόρι, αυτοί δε θέλανε, προσεχώς και τον Κίτσιου, λέμε τώρα. Τον κάθε Κίτσιου, τον Χ παικταρά μας που θα τον αρπάξει ο λεφτάς της χαβούζας. Διαχρονικά μιλάω, μην κολλάτε στα ονόματα.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του ΠΑΟΚ είναι ο ΠΑΟΚ, είπε ο σοφός γέροντας. Και ο μεγαλύτερος εχθρός της Θεσσαλονίκης είναι η Θεσσαλονίκη, λέω εγώ, που δεν είμαι ούτε σοφός ούτε γέροντας, ακόμα. Στα 40 μου έφτασα να πιστεύω πως κανένας δεν είναι εχθρός αν δεν τον έχεις κάνει εχθρό εσύ. Επίσης, κανένας δεν μπορεί να σε βλάψει αν φοράς πανοπλία. Κανένας πόλεμος δε γίνεται, στην τελική, αν δε θέλεις κι εσύ να πολεμήσεις. Όσοι επιμένουν να το παίζουν αδικημένοι επειδή έτσι τους βολεύει ή επειδή έτσι μάθανε από παιδιά δεν έχουν θέση μπροστά. Οι υπόλοιποι, αυτοί που θέλουμε να πάμε ψηλά επειδή το αξίζουμε και πιστεύουμε πως αν το αξίζουμε θα το πάρουμε κιόλας, θα σας δείξουμε το δρόμο, σκάστε πια και βαυκαλιστείτε όσο θέλετε. Ο ΠΑΟΚ δε χωράει άλλη μιζέρια, δεν αντέχει άλλους σπασμένους καθρέφτες, όχι άλλη μόλυνση από τη σαπίλα των αιώνιων έφηβων με τη μόνιμη εγκεφαλική βλάβη από την εφημερίδα που λέρωνε από τα δάχτυλα μέχρι το τελευταίο κύτταρο στην ψυχή μας.

ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο η Θεσσαλονίκη, αυτό το σκέφτηκες; ΠΑΟΚ είναι και η Λάρισα, η Καβάλα, η Ρόδος, η Αθήνα, η Πάτρα, η Μυτιλήνη, το Ντίσελντορφ, η Νέα Υόρκη. ΠΑΟΚ είναι παντού. Αυτοί που βρίζεις ως τύραννους έχουν παιδιά και εγγόνια στο πέταλο, 40 χρόνια κρατάνε Σύνδεσμο στην καρδιά του πρασινοκόκκινου θηρίου. Οι Αθηναίοι που καταριέσαι έχουν και ασπρόμαυρα σημαδάκια στο χάρτη. Αλλά πού να πουλήσει φύλλα ο Μπούζας, στα Χανιά ή στην Καλαμάτα; Εδώ πάνω πουλούσε, αυτά έγραφε. Και τώρα τα συνεχίζουν άλλοι, μέσα από το κάγκελο, ρε παίχτη, ρε συνταξιδιώτη, τι έχεις καταλάβει τόσες δεκαετίες με το κασκόλ στο χέρι, πως όσα έζησες ήταν μια αυταπάτη; Γι’ αυτό χοροπηδάς, γι’ αυτό τραγουδάς; Για να πενθείς το Πρωτάθλημα που σου στερούν κάθε χρόνο οι άλλοι; Τότε, γιατί τυραννιέσαι; Όλα στημένα είναι, λες. Τι ψάχνεις δίπλα μας, αφού είναι στημένα; Γιατί δεν αλλάζεις χόμπι; Γιατί το παίζεις ρήτορας της αιώνιας υποταγής στη μιζέρια;

Ρε μόνο εγώ δε νιώθω αδικημένος; Μόνο εγώ πιστεύω πως, μέσες άκρες, έπαιρνα ως τώρα αυτό που άξιζα; Δεν είμαι τυφλός, φυσικά, όλα τα έχω δει. Αλλά οι κλεψιές και οι αδικίες δε με κάνουν κομπλεξικό, θα συνεχίζω και θα παλεύω μέχρι να μπορώ και να τις κερδίσω. Το έχω κάνει, θα το ξανακάνω. Πολύ Άγγελο έχω σήμερα μέσα μου, βρε λες να… Τέλος πάντων. Πόσα Πρωταθλήματα δηλαδή μας έκλεψε το παρακράτος; Πόσα Κύπελλα; Πέντε; Δέκα; Εντάξει, πάρτε τα, ρε γραφιάδες της αδικίας, από σήμερα ο ΠΑΟΚ θα έχει κατακτήσει 12 Πρωταθλήματα, 14 Κύπελλα και 1 Λιγκ Καπ. Νιώθετε καλύτερα τώρα; Είστε πιο ΠΑΟΚ τώρα; Θα βάλετε και κανένα αστεράκι πάνω από τον Δικέφαλο στο στήθος;

Δεν ανέχομαι πως έχει καθορίσει τη μοίρα μου ο κάθε Βαρδινογιάννης, ο κάθε Κόκκαλης, Μελισσανίδης, Μαρινάκης, Σημίτης, Μητσοτάκης, βάλε όποιο όνομα θέλεις. Αποδεχόμενοι τη ρητορεία περί αδικημένων αποδεχόμαστε και την αδυναμία μας να υψώσουμε το όποιο ανάστημά μας, δεκαετίες τώρα, στον ανώτερο μπαμπούλα. Όχι, ρε. Εσύ είσαι ο λούζερ, που δεν καταλαβαίνεις πως χάνεις επειδή απλώς δεν είσαι καλύτερος. Εγώ ξέρω πως δεν πήρα τίτλους επειδή δεν είχα την καλύτερη ομάδα, στα 30 χρόνια που θυμάμαι τον ΠΑΟΚ μου. Δεν πάτησα τους αντιπάλους μου ανελέητα, δεν έπαιρνα σερί τα διπλά σε κάθε χωριό στο διάβα μου. Δεν υποκλίθηκε κανείς στο ποδόσφαιρο που έπαιξα. Δεν τους τρόμαξα μέσα στις τέσσερις γραμμές. Απ’ έξω, κάτι έκανα. Έσπειρα τον τρόμο, έκαψα τα πάντα, υποκλίθηκαν όλοι στο μεγαλείο μου, παραδέχτηκαν το μέγεθος της αγάπης μου, μας έκανα περισσότερους με τρεις κούπες, όλες κι όλες. Επειδή τόσες άξιζα, τόσες πήρα. Άντε να άξιζα και δυο-τρεις ακόμα. Ε και;

Εγώ ΠΑΟΚ δεν έγινα για τους τίτλους, όλοι το λένε αλλά εγώ το δηλώνω επώνυμα επειδή το πιστεύω. Εσύ μπορείς να το δηλώσεις, Παοκτσή της μιζέριας και της γκρίνιας και της αδικίας; Οι τίτλοι σου λείπουν ρε; Εγώ δε νιώθω αδικημένος, δε μισώ κανέναν, δεν αναγνωρίζω κανένα κράτος ή παρακράτος, απεταξάμην τους Μπούζες κάθε εποχής, πιστεύω εις έναν Θεόν με ασπρόμαυρη φανέλα. Και να σου πω και κάτι; Βρες ένα σύνθημα από τα χιλιάδες τραγουδισμένα που να εξυμνεί το κόμπλεξ σου. Για λαό θα βρεις, για καμάρι θα βρεις, για περηφάνια, μέχρι και για το κρύο, τα χιόνια και τα ναρκωτικά, αλλά δώστε πίσω τα κλεμμένα δεν έχει. Μας το κλέψατε; Μαγκιά σας. Κι εμείς είμαστε μάγκες, Σίσυφοι, σηκώνουμε πάλι το κεφάλι και πάμε γι’ άλλα.

Ρομαντικός

Ρομαντικός

Οι περισσότεροι Παοκτσήδες κοροϊδεύουν τους αρειανούς για την περιοδεία τους στα χωράφια της Γάμα Εθ ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Βρήκα και ντοκουμέντο από τα πλεούμενα κεφτεδάκια. Ο άλλος ο φραγκάτος αγόρασε και αναψυκτικό, εγώ τ ...

Read more
0013

0013

Όπως όλη η κερκίδα, έτσ ...

Read more
Επανάστασις

Επανάστασις

Συγκεντρωμένο το &alpha ...

Read more
Αβγά

Αβγά

Στις εκδρομές κο&upsil ...

Read more
Προπαγάνδα

Προπαγάνδα

Τον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρηθεί να καλυφθεί η χθεσινή ιστορική ξεφτίλα από τον επίσημο Ολυμπια ...

Read more
Διάλειμμα

Διάλειμμα

Τη χρονιά που μας πέρ&alph ...

Read more
Μήλο

Μήλο

Από συνήθεια, ψάξαμε τις τσέπες για τίποτα ξεχασμένα ψιλά. Προχωρούσαμε από Λαμπράκη για την 4, περν ...

Read more
Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει κάπο&iot ...

Read more
Καρκίνος

Καρκίνος

Κανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στ ...

Read more
Νερό

Νερό

Ο μπαρμπα-Γκαμπριέλ &alp ...

Read more
Περίεργο

Περίεργο

Έγραψα ένα κατεβατό τρία πέιτζ ντάουν για τη μεταγραφή Παπαδόπουλου και τα έσβησα. Δεν έχει σημασία ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.