ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

batmanintersatΠριν το Θωμά Βουλινό δεν ξέρω τι γινόταν με τους προέδρους. Δηλαδή ξέρω, τα έχω διαβάσει και μου τα έχουνε πει, αλλά δεν τους έζησα, συνεπώς δε θα εκφράσω άποψη από δεύτερο χέρι.

Εγώ πρωτοπήγα στο γήπεδο με πρόεδρο το Θωμά και γνωρίζω τι έγινε μόνο τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Θωμάς, Μπάτμαν, Γούμενος, Ζαγοράκης, Βρύζας, Ιβάν -αν εξαιρέσεις κάτι υπηρεσιακούς παράγοντες που μπλέχτηκαν στη διαδρομή, αυτοί οι έξι πέρασαν από την κορυφή της διοίκησης μέχρι και σήμερα.

Με το Βουλινό αρχικά δεν υπήρχε πρόβλημα. Ανέλαβε τον ΠΑΟΚ, λίγο μετά μπήκα στην οικογένεια κι εγώ. Τον πρώτο καιρό νομίζω πως δεν ήξερα ή δε με ενδιέφερε καν ποιος είναι ο πρόεδρος. Κάποιος έπρεπε να είναι. Όπως κάποιος έπρεπε να είναι προπονητής, μασέρ, φροντιστής, νομικός σύμβουλος, εγώ έπρεπε να είμαι το λαρύγγι στο πέταλο, ο καθένας με τη δουλειά του. Τον γνώρισα και από κοντά το Θωμά, μια χαρά άνθρωπος μου φάνηκε τότε, όπως μια χαρά σου φαίνονται όλοι όταν τους συναντάς πρόσωπο με πρόσωπο και δεν ξέρεις τι παίζει στο παρασκήνιο. Πήρε και την ομάδα από το ΟΑΚΑ, έγινε πρώτος μάγκας και τον στηρίξαμε, όλα καλά.

Κι εκεί που τον στηρίζαμε, άρχισε τα χαζά. Αρχίσαμε κι εμείς τα δικά μας. Πόλεμος. Εμφύλιος κανονικός. Γέμισε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης με τα «ΒΟΥΛΙΝΕ ΦΥΓΕ», ακόμα τα βλέπεις γραμμένα από τότε στους τοίχους. Αποχή, πέτρες, οδοφράγματα. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι γιώτα-χι. Βου-Βου-Βουλινός. Χρόνια ολόκληρα κράτησε η ιστορία, δε μασούσε εύκολα ο Θωμάς. Κρυβόταν, αλαφροπατούσε, αλλά δεν έφευγε. Πόσες ιστορίες έχω ακούσει που τον έψαχνε δικός μας κόσμος άλφα ποιότητος να τον ξετρουπώσει στο βρακάδικο και τις ταβέρνες. Μεγάλο κυνηγητό, κλάψανε μανούλες εκείνα τα χρόνια. Έφυγε, δεν άντεξε άλλο, μας άδειασε τη γωνιά.

Ο Μπάτμαν ήταν πιο έξυπνος. Μας φλόμωσε με την τεχνοκρατία και την τεχνολογία, μας ζάλισε, έκανε και ωραία αρχή με την υπερομάδα των τρελών, έβαλε τον Αλέξη να αγορεύει στους συνδεσμίτες, που μας αράδιαζε ένα σωρό πράματα που θα κάνουν τον ΠΑΟΚ μεγάλο και θα τον βάλουν στις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης και το ένα και το άλλο και η Ιντερσάτ και ο πρώτος μούρης ΑΡΔ της πόλης να μας παρακαλάει να αγοράσουμε αποκωδικοποιητές τώρα, τώρα, όχι αύριο, σήμερα, τώρα, τρέχτε. «Φέρε το Ρονάλντο, Μπατατούδη». Πόσο κράτησε η φούσκα, άρχισε ο κόσμος να τον παίρνει χαμπάρι, έφυγε κυνηγημένος κι αυτός. «Άντε πάρε τα σκυλιά σου και ξανά στον Πειραιά».

Ποιος βρήκε και πού τον βρήκε το Γούμενο και μας τον έφερε ακόμα δεν ξέρω -ή δεν το θυμάμαι. Ή κάνω πως δε θυμάμαι. Έλα κι εσύ, να σε δούμε τι καπνό φουμάρεις, να σε στηρίξουμε με τη σειρά σου, να μας κάνεις κι εσύ τον ΠΑΟΚ μεγάλο. Μια σφαλιάρα έφτανε λίγο καιρό αργότερα, ζαλίστηκε ο μεγαλομέτοχος της αποτυχίας, έφυγε τρέχοντας. Ένιωσε κι αυτός τη χαστουκιέρα, το κατάλαβε γρήγορα πως δεν τον παίρνει.

Για τη στήριξη και τη μάζωξη όλου του ασπρόμαυρου σύμπαντος γύρω από το Θόδωρα δε χρειάζεται να επεκταθώ. Όπως και για τον τρόπο που την κοπάνησε -πρόλαβε κι αυτός να ακούσει για τη μάνα και τον πατέρα του, όπως και ο συντοπίτης που τον αντικατέστησε μία και δύο φορές. Από ελευθερωτές έγιναν μαύρες κηλίδες κι οι δυο τους, είτε θετικό είτε αρνητικό το ισοζύγιο της παρουσίας τους. Όπως και να ‘χει, δεν τους συγχωρέθηκε τίποτα. Πολύ δύσκολα θα ξανακυκλοφορήσουν στην πόλη χωρίς να έχουν το νου τους.

Και φτάσαμε στον Ιβάν Σαββίδη. Λεφτά, μεταγραφές, πληρωμή χρεών, όλη η ομάδα εξοφλημένη, απίστευτα πράματα σε έναν ΠΑΟΚ που μάθαμε μια ζωή να χρωστάμε και να μας κυνηγάνε οι πρόσφυγες παίκτες και προπονητές. Κι όλα του αναγνωρίζονται, κανένας δε λέει πως παράτησε την ομάδα ή δεν τα χώνει όπως θα ‘πρεπε. Αλλά δε νιώθει, δεν έχει ιδέα πού ήρθε και ποιος είναι ο ρόλος του, ακόμα παλεύει να καταλάβει γιατί δεν του φερόμαστε σα να είναι το αφεντικό μας, τρελαίνεται -δεν έφαγε ακόμα το φλας πως απλώς είναι ένας από εμάς, ένας Παοκτσής που η δική του δουλειά είναι να πληρώνει, όπως η δική μου δουλειά είναι να φωνάζω και η δουλειά του τερματοφύλακα είναι να πιάνει την μπάλα. Ήδη, έφαγε κράξιμο, έφαγε γιούχα, μέχρι και ένα ψιλοπέσιμο έξω απ’ το γήπεδο. Και θα φάει κι άλλα τέτοια, είναι η νομοτέλεια της κερκίδας μας, όσο δε νιώθει και δεν καταλαβαίνει πού ήρθε. Και είτε θα συμβιβαστεί με το να είναι ισάξιος και ισότιμος με κάθε Παοκτσή είτε θα φύγει τρέχοντας μια μέρα κι αυτός, όπως οι προηγούμενοι.

Πολλά μπορεί να είμαστε. Γκρινιάρηδες, ανικανοποίητοι, κομπλεξικοί, ευερέθιστοι, νευρικοί, εσωστρεφείς, μπαχαλάκηδες, ανακατωσούρες, αλλά όταν βλέπεις την ιστορία προς τα πίσω καταλαβαίνεις πως είμαστε κάτι σημαντικότερο. Απροσκύνητοι. Όποιος θέλησε να μας κάνει να σκύψουμε έφυγε με κλωτσιές. Όποιος ένιωσε ανώτερός μας επειδή βρέθηκε στην πιο ψηλή καρέκλα της διοίκησης ακόμα πονάει ο ποπός του (ας βγάλω έξω τον σχωρεμένο, θα ήταν απρέπεια). Προέδρους, λεφτάδες, μεγιστάνες, μεγαλοεπιχειρηματίες και χώστες δεν προσκύνησε και δεν πρόκειται να προσκυνήσει ποτέ ο Λαός του ΠΑΟΚ. Ο Μεγάλος ΠΑΟΚ, δηλαδή, ο κόσμος του. Αν θέλεις να διοικήσεις την ΠΑΕ, έλα κι εμείς θα σε στηρίξουμε -αλλά αφεντικό μας δε θα γίνεις ποτέ. Κι αν πάρουμε μυρωδιά πως ανακατεύεσαι σε βρώμικα κόλπα, θα φας την κλωτσιά σου και να περάσει ο επόμενος. Το δέχεσαι; Μένεις. Δε σου αρέσει; Τον πούλο. Εμείς δε φύγαμε ποτέ, αλλά η καρέκλα αλλάζει κάτοχο κάθε τόσο.

Αλλά, κυρίως, αυτό που δε θα γίνουμε ποτέ είναι συνένοχοι. Προσκυνημένοι, ξεφτίλες συνένοχοι. Διαβάζοντας την «ανακοίνωση» της Θύρας 7, προσθέτεις άλλον ένα λόγο να είσαι περήφανος που είσαι Παοκτσής. Και είναι λυτρωτικό, στο τέλος μιας χρονιάς με τόσες ντροπές. Ναι, ρε, ΠΑΟΚ. Είσαι γάβρος, διαβάζεις την ανακοίνωση, βάζεις όλες τις κούπες που πήρε η ομάδα σου τα τελευταία χρόνια στον πάτο σου ή αντιδράς. Προς το παρόν, αντίδραση δεν είδα καμιά. Όλοι συνένοχοι.

 

«Η μέρα που όλοι οι αντί-Ολυμπιακοί περίμεναν πως και πως, πέρασε και δυστυχώς για αυτούς, δεν ήρθαν τα αποτελέσματα που αγωνιωδώς περίμεναν. Κάποιοι λαθρέμποροι, καναλάρχες, λαμόγια δημοσιογράφοι, ήθελαν να δουν τον πρόεδρο του Ολυμπιακού να λυγίζει, αλλά έδωσε ο ίδιος την απάντηση του, λίγες ώρες αργότερα.

Εμείς, σαν ΘΥΡΑ 7, καλωσορίζουμε το νέο πρόεδρο της ΠΑΕ Ολυμπιακός, Βαγγέλη Μαρινάκη, και του ευχόμαστε να πετύχει όσα και ο προηγούμενος πρόεδρος (Μαρινάκης Βαγγέλης) και ακόμα περισσότερα!!!

Καλούμε τον κόσμο της ομάδας μας, και όλα τα μέλη της Θύρας 7, σε εγρήγορση, ετοιμότητα και στήριξη αυτής της προσπάθειας του νέου μας προέδρου, απέναντι στην πρωτοφανή για τα ελληνικά ποδοσφαιρικά δεδομένα, συμμαχία (μήπως και οπαδική;;;) μεταξύ παο - αεκ - παοκ και να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά τους.

Η ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΞΕΚΙΝΑΕΙ. Καθήκον μας, να είμαστε όπως πάντα, η ασπίδα του Ολυμπιακού μας!

ΥΓ. Θα μας πείτε ρε "μεγαλοεπενδυτές" πόσα λεφτά θα επενδύσετε φέτος στις ομάδες σας;;;

ΥΓ2. Πρόεδρε, φτιάξε την ομαδάρα με το Ευρωπαϊκό όραμα που όλοι ονειρευόμαστε.

ΥΓ3. Στον πολυδιάστατο πόλεμο που δεχόμαστε, η απάντησή μας είναι: ΟΛΟΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ.

ΥΓ4. Τάκαρε, συνέχισε να τους ξεβρακώνεις όπως εσύ ξέρεις!

ΘΥΡΑ 7».

Μπροστά

Μπροστά

Τον ΠΑΟΚ δε θα τον αλλάξει κανένας βολεμένος με την υπάρχουσα κατάσταση. Κανένας υπάλληλος, κανένα ό ...

Read more
Ενοχλούμε;

Ενοχλούμε;

Για κάποιο λόγο, αυτοί που μου την πέφτουν περισσότερο είναι οι ναζιστές αεκτσήδες. Σελίδες οπαδών τ ...

Read more
Παγκόσμιοι

Παγκόσμιοι

Έχουν απλωθεί σε όλ& ...

Read more
0047

0047

Όταν είχες παγκίτες ...

Read more
Άριστα

Άριστα

Το μεγαλύτερο σε διάρκεια γκολ που έχουμε βάλει στην ιστορία μας μπήκε σε ένα Χαλκηδόνα-ΠΑΟΚ 1-2, στ ...

Read more
Προπαγάνδα

Προπαγάνδα

Τον τρόπο με τον οποίο θα επιχειρηθεί να καλυφθεί η χθεσινή ιστορική ξεφτίλα από τον επίσημο Ολυμπια ...

Read more
Ντοκουμέντο

Ντοκουμέντο

Εγώ δεν έχω κολλήματα και άνετα παραδέχομαι πως έχω τα περισσότερα καμένα εγκεφαλικά από οποιονδήποτ ...

Read more
0050

0050

Παραμονή της Λιβαδ&epsi ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2001)

Η Ζωή Μετά (2001)

Επτά ποδοσφαιριστέ&s ...

Read more
Yπέρβαση

Yπέρβαση

Στο ημίχρονο, είχα πάρει απόφαση πως στο συγκεκριμένο παιχνίδι ούτε που με ενδιαφέρει η τελική έκβασ ...

Read more
Ντου

Ντου

Κανείς δεν έχει μιλήσει ξεκάθαρα ακόμα για τα γεγονότα της 1ης Οκτωβρίου 1992, τα οποία οδήγησα ...

Read more
Φωτάκια

Φωτάκια

Φορούσε πόσο καιρό η κόρη μου αυτά τα σαχλαμαρίστικα παιδικά παπούτσια με τα φωτάκια που αναβοσβήνου ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.