Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Τώρα που βράδιασε, να τα βάλουμε κάτω.

Μέσες-άκρες, συμφωνούμε όλοι πως όσα κάναμε με γάβρο και βάζελο τίθενται υπό τη δικαιοδοσία του αθηνοκεντρικού, υδροκέφαλου, χουντοειδούς κ.ο.κ. κράτους και των δουλικών του, 

τα οποία παίρνουν εντολές από τον χοντρό και τους γύρω του, να κρίνει και να τιμωρήσει αναλόγως. Εμείς όχι μόνο είμαστε εκτός κέντρων αποφάσεων, αλλά ξεκάθαρα αντίπαλοι και επισήμως, έπειτα και από την ανακοίνωση της ΠΑΕ περί αηδίας και τα τοιαύτα.

Μπορεί και να μην κάναμε τίποτα απ’ όσα μας κατηγορούν. Πάιρο-σόου, σου λέει, για εφελίκι, κάτι ψάρια, δυο σπρωξίματα έξω από τη φυσούνα στην Τούμπα. Λίγοι πυρσοί και μια γέφυρα στο ΟΑΚΑ, άντε και κάτι κοτρώνες στην αποχώρηση, αμυνόμενοι. Στη Λεωφόρο απλώς καθαρίσαμε την κερκίδα μας από τα αντικείμενα που πετούσαν οι άλλοι.

Μπορεί και να τα κάναμε όλα. 1.500 πυρσοί, δεκάδες πετάχτηκαν να σβήσουν μέσα στο χόρτο και στον πάγκο των γάβρων, ένας πετάχτηκε στο 105’ στον τερματοφύλακα, κροτίδες κάθε 10 λεπτά, ξύλο από τους σεκιουριτάδες έξω από τη φυσούνα σε παίκτες των φιλοξενουμένων, Βιετνάμ κανονικό στην Τούμπα. Στο ΟΑΚΑ σπάσαμε, ξέρω ‘γώ, 20 καρέκλες, απλώσαμε πανό που εξαίρει τη χρήση ναρκωτικών, κάναμε παρακώλυση συγκοινωνίας τόσα πούλμαν στη σειρά, τέλος πάντων, ό,τι πουν. Στη Λεωφόρο δεν το συζητάω, μπήκαμε αρματωμένοι με ντου και τα κάψαμε όλα. Ναπάλμ.

Μπορεί να κάναμε από σχεδόν τίποτα έως τα πάντα. Δε θα τα χαλάσουμε σ’ αυτό, δέχομαι κάθε εκδοχή. Εμείς, όμως, δεν είμαστε που γκρινιάζουμε, δεκαετίες τώρα και ειδικότερα επί χοντρού που το θέμα έχει ξεφύγει ολότελα, πως μας διοικούν τα τσατσάκια του Πειραιά; Πως αφορμή ψάχνουν να μας βαράνε στο κεφάλι; Πως είμαστε οι αντίπαλοι του Συστήματος; Πως μόλις πάμε να γιγαντωθούμε από παντού τρώμε σφαλιάρες; Τι περιμέναμε, δηλαδή; Προς τι όλες οι κραυγές και τα αναθέματα και πάλι μας αδικήσανε, αίσχος, ντροπή, τι κάνει η ΠΑΕ, να πάμε στην ΟΥΕΦΑ, να πάμε στον ΟΗΕ, να πάμε στο ΝΑΤΟ; Ποιος είχε την εντύπωση πως θα συνέβαινε κάτι διαφορετικό; Τρώμε το χόρτο της έφεσης, να, τώρα θα λάμψει η αλήθεια με το πειστήριο 352 που προσκόμισε ο δικηγόρος μας, τα γεγονότα είναι αυταπόδεικτα, είμαστε αισιόδοξοι, η ποινή θα μειωθεί, άντε ρε από ‘δώ. Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή γιατί κάποιος της κλείνει τα μάτια, βλάκα.

Αντί να καμαρώνουμε για τη δικαίωση (και για το άλλοθι, θα πεις, τρελαμένε απαιτητικέ, αλλά αυτήν τη φορά χαλάρωσε) όλων όσων φωνάζουμε τόσα χρόνια, ζητάμε και τα ρέστα. Μαγκιά σου, δε μάσησες από την κουστωδία του χοντρού και του τη σφύριξες, ήξερες (δεν μπορεί να μην ήξερες) το τίμημα, τώρα θα το πληρώσεις. Και, επειδή ήθελες να μάθεις και λίγη ιστορία στον πρόεδρο που δεν έχει πάρει ακόμα την ομάδα από το γήπεδο όπως κάποιος προκάτοχός του με αντίπαλο την ομάδα του αγκαλίτσα, συνέχισες και πήρες εκδίκηση και για τη Ραπίντ. Πόσο πιο απλά να το δούμε: Χούντα λέμε πως έχουμε στο ποδόσφαιρο, πήγαμε (και συνεχίζουμε να πηγαίνουμε) κόντρα, μας τιμωρούν με χουντικές μεθόδους. Το πρόβλημα πού ακριβώς είναι κι εγώ δεν το βλέπω;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB