Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

Γιώργος

Γιώργος

Το είχα πάρει...

Μίκι

Μίκι

|||| Σαν σήμερα, πριν...

421

421

ΠΑΟΚ και Άρης...

Μπένγκτσον

Μπένγκτσον

Την ημέρα που ο ΠΑΟΚ...

Ημιδιαμονή

Ημιδιαμονή

Θέλεις να ψάξεις...

  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06
  • Γιώργος

    Γιώργος

    Friday, 01 November 2019 15:18
  • Μίκι

    Μίκι

    Tuesday, 29 October 2019 12:36
  • 421

    421

    Sunday, 22 September 2019 11:19
  • Μπένγκτσον

    Μπένγκτσον

    Thursday, 08 August 2019 17:03
  • Ημιδιαμονή

    Ημιδιαμονή

    Wednesday, 19 June 2019 17:42

Η αλήθεια να λέγεται

g008

201612Στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, έχουν διεξαχθεί ως σήμερα ογδόντα ένας τελικοί Κυπέλλου από το 1931 που ξεκίνησε η διοργάνωση. Κάποιοι ήταν μονοί, κάποιοι ήταν διπλοί, κάποιοι χρειάστηκαν επαναληπτικό, κάποιοι πήγαν στην παράταση ή τα πέναλτι, κάποιοι διακόπηκαν. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι πως σε όλους, από τον πρώτο ως τον τελευταίο, οι τελικοί έγιναν παρουσία θεατών στις κερκίδες, όπως είναι λογικό και αναμενόμενο. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο τελικός του 2016, όπου η κυβέρνηση αποφάσισε πως η ανικανότητά της φτάνει σε τόσο χαμηλό σημείο που προτιμά, αντί να προστατέψει και να αστυνομεύσει, να απαλείψει το στοιχείο που θα έπρεπε να προστατέψει και να αστυνομεύσει, δηλαδή τους ανθρώπους που θα παρακολουθούσαν το ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Η ίδια σκέψη υπάρχει και για τον 82ο τελικό που θα γίνει σε δέκα ημέρες: Εφόσον είμαστε ανίκανοι να προστατέψουμε τους πολίτες, ας μην χρειαστεί να τους προστατέψουμε. Συμπτωματικά ή όχι, οι δύο από τους ογδόντα δύο τελικούς Κυπέλλου που θα μείνουν στην ιστορία ως τελικοί χωρίς θεατές εφόσον η σκέψη μετατραπεί σε απόφαση, θα έχουν τη σφραγίδα του ίδιου πρωθυπουργού, που αποτυγχάνει δις σε κάτι που όλες οι μεσοπολεμικές, μεταπολεμικές, δεξιές, αριστερές, συνεργατικές έως και χουντικές κυβερνήσεις έχουν καταφέρει στο 100%.

fieΤο «ΠΑΟΚ, ΠΑΟΚ, τρέμουν τ’ όνομά σου» ακουγόταν σε ένα από τα γκολ κι ο Γιάννης μου φώναξε «παίζει να είναι το μοναδικό λαϊκό τραγούδι που μου αρέσει». Του απάντησα πως «εμένα μου αρέσουν συνολικά δύο, αυτό και το όμορφο αμάξι με δυο άλογα του Μπιθικώτση, που το έχω μεγάλο κόλλημα από παιδί». Κι αρχίζει η γιορτή και ακούγεται ντόλμπι σαράουντ χάι ντεφινίσιον στα χίλια εννιακόσια είκοσι έξι ντεσιμπέλ, μέσα στα δάκρυα και τα γέλια και την παράνοια και τις σφιγμένες γροθιές και τις αγκαλιές και τη ζάλη και το μεθύσι και τους καπνούς, αυτή η μαγική, ονειρεμένη φωνή να τραγουδάει, λες και το βάλανε αποκλειστικά αφιερωμένο σ’ εμένα, «Το ένα τ’ άλογο να είναι άσπρο / Όπως τα όνειρα που έκανα παιδί / Το άλλο τ’ άλογο να είναι μαύρο / Σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή» και να μην ξέρω πού είμαι, τι κάνω, ποιος είμαι, τι συμβαίνει γύρω μου, να βρίσκω σήμερα πως το τραγούδι είναι του 1975 που γεννήθηκα και να σκέφτομαι πως έγινα πατέρας το 2009, στα 34, δηλαδή όσα χρόνια περιμέναμε αυτό το Πρωτάθλημα, πως έβγαλα ένα βιβλίο κι από τη μέρα που ήρθε αυτό το βιβλίο στην πόλη ο ΠΑΟΚ έχει σκοράρει σε 48 συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος και ποιος ξέρει πού και πότε θα σταματήσει, πως οι κόρες μου δεν έχουν δει τον ΠΑΟΚ να τρώει γκολ στην Τούμπα ποτέ, ακόμα και σε ματς φιλικό ανάμεσα σε δύο ομάδες του ΠΑΟΚ που έληξε 0-0, πως στη γιορτή έπαιξε και το «Η Μάνα Εν Κρύο Νερό» που το τραγουδούσε ο συνθέτης του, ο θείος Γιάννης, στο σπίτι μας και από εκείνο το τραγούδι έκλαιγα πιτσιρικάς στην αγκαλιά της μάνας μου και θέλησα να γίνω κεμεντσετζής και του το ζήτησα, «θείο Γιάννη, θέλω να με μάθεις λύρα» κι αυτός απάντησε «όταν θα μάθω εγώ, θα σε μάθω κι εσένα» και γέλασε, πως παρακαλούσαμε από το πρωί να σκοράρει το μεγαλύτερο πουλέν των τελευταίων χρόνων, ο Ευγένιος, κι αυτός πήγε και κάρφωσε δύο αλλά και τα δύο τα έβαλε διπλά, μία που ίσως να πέρασε η γραμμή και μία ακόμα για την περίπτωση που δεν πέρασε, πως μπήκα στην ουρά αποφασισμένος πως δεν θα μπω και με κοιτούσε η Άννα βουρκωμένη «και τι θα κάνεις» και της έλεγα «κάτι θα βρεθεί» και βρέθηκε ένας από το πουθενά και μου έδωσε το «ένα που περίσσεψε» και μπήκαμε με τους τελευταίους, ένα-ένα έρχονται όλα τώρα στο μυαλό και τα ταιριάζω και δεν τα πιστεύω όλα αυτά, τα γούρια, τις συμπτώσεις, τις ανώτερες δυνάμεις, μόνο στην πλάκα ασχολούμαι για χαβαλέ, αλλά, ρε φίλε, όλα να τα δεχτώ πως γίνονται, πως δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά να μου πει ο άλλος για τα λαϊκά τραγούδια και να του απαντήσω πως μου αρέσει μονάχα το τραγούδι του ΠΑΟΚ και το όμορφο αμάξι με δυο άλογα και να το βάζουν στη γιορτή ανάμεσα στους κεμεντσέδες, τα κλαρίνα και τα τρανς; Τη μέρα της πιο μεγάλης γιορτής της ζωής μου, που ένιωθα μέσα μου «τον ντουνιά με τα στραβά και τα παράλογα / καβαλάρης μια φορά να σεργιανίσω»; Να δεις που θα το είχα πρωτακούσει στο τρανζιστοράκι του πατέρα μου στις 9 Ιουνίου 1985, λίγο πριν κλείσω τα δέκα μου χρόνια, τη μέρα που πήραμε το αμέσως προηγούμενό μας Πρωτάθλημα -λίγο πριν κλείσω τα δέκα μου χρόνια τότε εγώ, λίγο πριν κλείσει τα δέκα της χρόνια χθες η Χουλιγκάνα μου.

Ο εκφωνητής ζήτησε να παραμείνουν όλοι στις θέσεις τους και από σαράντα χιλιάδες κόσμο ο μόνος που παρέμεινε στη θέση του ήταν ο Βιεϊρίνια.

parameinete

Εκπληκτική η γιορτή, κυριολεκτικά, δεν το περιμέναμε να πάει τόσο καλά. Χαρά, κλάμα, γέλιο, στενοχώρια, μνήμη, φώτα, πυροτεχνήματα, όλα τα χώρεσαν όσοι την οργάνωσαν, φύγαμε γεμάτοι, χορτασμένοι, κατακλυσμένοι από συναισθήματα. Να μην παρεξηγηθώ, δεν θέλω να γίνομαι γκρινιάρης τέτοια ώρα, που ζούμε την πιο όμορφή στιγμή μας στα ασπρόμαυρα, αλλά θεωρώ λίγο unfair να μην βρίσκεται στην απονομή και η ομάδα του Ολυμπιακού, να παραλάβει τα ασημένια μετάλλια του δεύτερου της βαθμολογίας και να χαιρετήσει την κερκίδα της Τούμπας πριν ανεβούν οι δικοί μας για να σηκώσουν την κούπα, θα ήταν πιο ολοκληρωμένη η γιορτή αν τους είχαμε κι αυτούς εκεί.

58381905 10157051460959687 3882040752091430912 n

Θα κάνουμε κάνα χρόνο να το πιστέψουμε και μέχρι να το πιστέψουμε θα έχουμε σηκώσει και το επόμενο...

aponomi

Εδώ γεννήθηκε πριν δεκαέξι χρόνια, εδώ τραγουδιέται από νωρίς και θα τραγουδιέται για λίγο ακόμα το πιο λυτρωτικό σύνθημα της πονεμένης, ανυπόμονης ασπρόμαυρης κερκίδας.

ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ, ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ

anamoni

1926«Σουρεαλισμός» (Υπερρεαλισμός), από τις γαλλικές λέξεις sur (επάνω, επί) και réalisme (ρεαλισμός, πραγματικότητα). Στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως «πέρα από το πραγματικό» ή «ανώτερο της πραγματικότητας» ή «ΠΑΟΚ».

Ο Σουρεαλισμός αποτέλεσε ιδρυτικό αλλά και βασικό στοιχείο στην ιστορία της ασπρόμαυρης οικογένειας, κάτι που μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε εξετάσει οποιαδήποτε χρονική περίοδο μέσα στα 93 χρόνια που έχουν περάσει από το ξεκίνημα. Τα γεγονότα που οδήγησαν στην ίδρυση του συλλόγου είναι εύγλωττα στη χρονολογική τους παρουσίαση:

15 Οκτωβρίου 1924: Κυκλοφορεί το «Manifeste du surréalisme» του Αντρέ Μπρετόν, δηλαδή το «Μανιφέστο Του Σουρεαλισμού», του τρόπου αυτόματης ψυχικής έκφρασης με απουσία οποιουδήποτε ελέγχου από τη λογική.

26 Μαρτίου 1926: Εγκαινιάζεται στο Παρίσι η Galerie Surréaliste, όπου για πρώτη φορά εκτίθενται αποκλειστικά σουρεαλιστικά έργα τέχνης.

30 Μαρτίου 1926. Γίνεται η πρώτη συγκέντρωση στη Λέσχη Κωνσταντινουπολιτών και υπογράφεται το πρωτόκολλο ίδρυσης του ΠΑΟΚ.

5 Απριλίου 1926. Πραγματοποιείται η πρώτη Γενική Συνέλευση.

12 Απριλίου 1926. Υπογράφεται από τα μέλη του ΔΣ η αίτηση αναγνώρισης του συλλόγου στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης.

20 Απριλίου 1926. Το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με την απόφαση 822 αναγνωρίζει επίσημα τον ΠΑΟΚ.

«Α, αυτό να κάνουμε, μία σουρεαλιστική ομάδα ποδοσφαίρου, να τι λείπει από τον κόσμο μας και τη σύγχρονη τέχνη. Σουρεαλιστική σκέψη, σουρεαλιστική λογοτεχνία, σουρεαλιστική ζωγραφική, σουρεαλιστικό ποδόσφαιρο».

666«Τι γράφεις εδώ, μικρούλα; Έξι-εξήντα-έξι; Χα χα χα», άκουσα και γύρισα να δω τι ακριβώς συμβαίνει πίσω απ’ την πλάτη μου, όπου οι μικρές καλλώπιζαν τις μαύρες λαμαρίνες με μωρομάντιλα για να περάσει η ώρα τους μετά το 3-0, καθώς, σύμφωνα με τη Λιλιγκάνα, «στα τρία κερδίζουμε» -όσα ματς είδε στην Τούμπα έληξαν 3-0, όσα ματς βόλεϊ είδε έληξαν στα 3 σετ, οπότε, σου λέει, τρία και τέλος, δεν έχει άλλο. Αυτό είχε γράψει: «666». Την είχα δει να γράφει το όνομά της, να γράφει «ΠΑΟΚ», να ζωγραφίζει σπιτάκια, ένα τρένο, κάτι δέντρα με λουλουδάκια, είχε τελειώσει σχεδόν ένα πακέτο, αλλά το number of the beast ήταν μια κάποια έκπληξη, ειδικά αν το συνδυάσεις με το «ω-ω, Παοκάρα, ω-ω, ομαδάρα, ολέ» που μουρμούριζε ζωγραφίζοντας και μέχρι να κοιμηθεί το βράδυ και, εννοείται, σε όλη τη διαδρομή.

Τη ρώτησα. «Τι νούμερο ήταν αυτό που έγραψες». Σήκωσε τους ώμους και δεν προχώρησε σε λεπτομέρειες. «Έτσι μου ήρθε». Να πεις πως γυρνάω στο σπίτι με το παλιό τζιν μπουφάν με τις κονκάρδες και τα ραφτά των Slayer, να πεις πως ακούμε οικογενειακώς τίποτα διαόλους όπως αυτούς που άκουγα στην εφηβεία μου, να πεις πως έχει γίνει οποιαδήποτε αναφορά στο συγκεκριμένο θέμα -τίποτα. Θα μας μείνει άλυτο το μυστήριο. Εκτός κι αν μια μέρα (ή νύχτα) ανακαλύψουμε πως η μικρή δεν είναι ένα απλό παιδί, αλλά ο ίδιος ο...

Γίναμε οι πρώτοι ενοικιαστές αυτοκινήτου που το παρέλαβαν στο ένα τέταρτο και το παρέδωσαν με το ρεζερβουάρ πάνω από το μισό, επειδή ο κιμπάρης βαριόταν να υπολογίσει τα χιλιόμετρα και πέταξε ένα «γέμισέ το, να πούμε» και στα παπάρια του. 73 ευρώ πετρέλαιο έβαλε -οι υπερατλαντικές πτήσεις λιγότερα καίνε σε κηροζίνη. Ακόμα τα κλαίμε.

kirozini

isorropiaΟι Παοκτσήδες ζούνε την απόλυτη φαντασίωση, οι γαύροι γεμίζουν το Καραϊσκάκη και καμαρώνουν την ομάδα τους δεύτερη, οι αεκτσήδες είναι περήφανοι για το στολίδι τους που χτίζεται, οι παναθηναϊκοί χαίρονται για τη νέα προσπάθεια με τα μωρά του Δώνη, οι αρειανοί πανηγυρίζουν που βγαίνουν Ευρώπη μετά τη Βήτα Εθνική -παίρνει Πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ και αποκαταστάθηκε η ισορροπία της Φύσης, πρώτοι φορά στην ιστορία όλοι δηλώνουν ικανοποιημένοι. Ας μην τη διαταράξουμε, για όσα χρόνια μπορούμε.

erasporΑναγκαστικά, λόγω της επιστροφής χάσαμε τον μεγάλο μας έρωτα φέτος, την Αθλητική Κυριακή του σπουδαίου διανοούμενου-δημοσιογράφου Γεωργίου Λυκουρόπουλου. Αλλά ο οδηγός είχε την πανέξυπνη ιδέα να βάλει Ερασπόρ, να ενημερωθούμε για την αθλητική κίνηση της ημέρας από το ραδιόφωνο. Και ενημερωθήκαμε: Από τις δέκα, παίζει μια εκπομπή που για κάποιο λόγο ονομάζεται «Τρίτο Ημίχρονο» και σου δίνει αναλυτικές πληροφορίες για το σημαντικότερο γεγονός της ημέρας («οι 30.000 θεατές στο Καραϊσκάκη»), για την εμφάνιση γενικότερα του Ολυμπιακού, για το πόσο παλικάρι είναι ο Κούτρης (του Ολυμπιακού), για τις ελλείψεις (του Ολυμπιακού), τις πιθανές μεταγραφικές ενισχύσεις (του Ολυμπιακού), το πόσο δύσκολο ήταν τα παλιά χρόνια στο παλιό Καραϊσκάκη να βρεις εισιτήριο, υπήρξε μία διαμάχη με έναν ακροατή, τον πέντετριάνταεπτά ξέρω ‘γώ, που του απαντούσαν και τους απαντούσε για το ποιος είναι ο πιο γαύρος (από τους τρεις τους, όπως το καταλάβαμε, αλλά ίσως να μην το καταλάβαμε και σωστά) και τέτοια ήταν η θεματολογία, μέχρι που η αναγούλα δεν πήγαινε άλλο και βάλαμε Imagine Dragons να γουστάρει η Χουλιγκάνα που δεν την έπιανε ο ύπνος. Ενδιάμεσα, ακούστηκε από έναν εκ των παρουσιαστών το «πόσο είναι η Ξάνθη από τη Θεσσαλονίκη, μισή-μια ώρα δρόμος». Ως την Κυριακή πίστευα πως τα δικά μας ραδιοφωνικά σκουπίδια ήταν ασυναγώνιστα, αλλά τουλάχιστον αυτά δεν τα πληρώνουμε υποχρεωτικά.

fotΠραγματικά, ήταν αξέχαστη εκδρομή. Λόγω της σύνθεσης του τεράστιου πλήθους, από πιτσιρίκια χέρι-χέρι με τον μπαμπά μέχρι παππούδες μάχιμοι που έχουν σηκώσει ήδη δύο Πρωταθλήματα και γιορτάζουν από το πέταλο το τρίτο, λόγω της σημασίας για τον τίτλο που έρχεται μετά από τόσες δεκαετίες, λόγω της κατάληψης ολόκληρου του γηπέδου. Υπέροχες συνθήκες, ελάχιστα παρατράγουδα που στη μεγάλη εικόνα τα λες και μηδενικά, τραγούδι αδιάκοπο από πριν ως μετά το ματς, διπλό, αποχώρηση με ουρές χιλιομέτρων χωρίς γκρίνιες που ίσως να ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη πως όταν είσαι τόσο καλά δεν σου βγαίνει ούτε το σήμα κατατεθέν σου ως οπαδός, ως Παοκτσής, η γκρίνια, εκεί μας καταντήσανε, να μην γκρινιάζουμε ούτε για όσα θα ήμασταν δικαιολογημένοι για να γκρινιάξουμε.

Και οι πέντε στην επιστροφή αυτό λέγαμε: «Περάσαμε τέλεια». Ο καθένας για τον δικό του λόγο: Οι τρεις για την Κυριακή με τον ΠΑΟΚ, οι δύο μικρές για την Κυριακή με τη γιαγιά και τον παππού. Αλλά κάπου μέσα μου σιγόκαιγε, όλη τη μέρα, μια στενοχώρια, που κουβαλούσα την απουσία μιας υπέροχης ψυχής, προγραμματισμένης από καιρό να βρίσκεται μαζί μας χθες στα Πηγάδια. Δεν σε ξέχασα, Φωτεινή -πώς θα μπορούσα. Το πήραμε το διπλό, το παίρνουμε το Πρωτάθλημα, του χρόνου γερή να σε έχουμε μαζί μας. Στο επόμενο διπλό και στο επόμενο Πρωτάθλημα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB