Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06

h30Κι όμως, και οι έντεκα βασικοί της Εθνικής Ισλανδίας ήταν ψαράδες πριν ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο. Ο τρόπος με τον οποίο έπιανε ο Χάνες τις ρέγγες που του πετούσαν μέσα από την ψαρόβαρκα στο Ισαφιόρουρ, χωρίς να του πέφτει κάτω καμιά, οδήγησε τον προπονητή των Ισλανδών να τον εκπαιδεύσει για τερματοφύλακα. Τα ξαδέρφια από το Ντιουπιβόγκουρ, Άρον και ο Εμίλ, δεινοί κυνηγοί στην ανοιχτή θάλασσα, κλήθηκαν να στελεχώσουν τις ακραίες θέσεις των κυνηγών στην ισλανδική Εθνική. Λίγο νοτιότερα, στην ιχθυόσκαλα του Πορλάκσοφν, ανακαλύφθηκε ο πιτσιρικάς Άλφρεντ που κλοτσούσε με τα πόδια τις ψαροκασέλες και τις έβαζε στη θέση τους με κλειστά μάτια, για να παίξει ως σέντερ φορ. Στα ψαρομάγαζα του Ρέικιαβικ, εκεί όπου παστωνόταν η ρέγγα για να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, ο Κάρι και ο Ράγκναρ ήταν γνωστοί για την αμίμητη τεχνική τους στο πάστωμα, όπου πηδούσαν ψηλά και χτυπούσαν τα απλωμένα ψάρια με τα κεφάλια, αυξάνοντας την παραγωγικότητα της μονάδας, κερδίζοντας τις δύο θέσεις των σέντερ μπακ. Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, στο Όλαφσβικ, ο νεαρός Μπίρκιρ εντυπωσίασε τον εκλέκτορα με την ικανότητά του να χτυπάει με τα πόδια τα δολώματα και να τα βάζει στα κουτιά τους από την προκυμαία στη βάρκα και πήρε τη θέση του στην επίθεση και ο Γιόχαν από το Μπόργκαρφιορντουρ βρέθηκε δίπλα του, ως καπετάνιος του καϊκιού στο οποίο τα ψάρια πήγαιναν από τα δίχτυα στις κασέλες με ανάποδα ψαλίδια για να μην χάνεται χρόνος. Ο Χόρντουρ και ο άλλος Μπίρκιρ, οι γνωστότεροι ψαροκαλαμάδες του Ράουφαρχορν, τοποθετήθηκαν στα άκρα της άμυνας, για να δώσουν υπόσταση στον πιο κλασικό τρόπο επίθεσης των Ισλανδών, δηλαδή τα μακρινά χτυπήματα πλαγίου άουτ, πετώντας την μπάλα δυνατά προς την περιοχή όπως ακριβώς πετούσαν τα καλάμια τους στον Ατλαντικό. Την ομάδα συμπλήρωσε ο Γκίλφι, ο ψαράς και λιμενεργάτης από το Χβάμσταγκι, που μπορούσε να φορτώσει και να ξεφορτώσει καΐκια σε χρόνο-ρεκόρ, με χέρια και πόδια. Αυτή ήταν η Εθνική Ισλανδίας πριν από έναν αιώνα και κάτι, που στελεχώθηκε από έντεκα ψαράδες και αποδείχτηκε πως όλοι τους, τελικά, ήταν άχρηστοι για ποδόσφαιρο και δεν μπορούσαν να αλλάξουν μια μπαλιά μεταξύ τους και ξαναγύρισαν στο ψάρεμα. Οι σημερινοί καμία σχέση με δαύτους, μια χαρά το πήγαν το ματς, χάσανε δύο πόντους από τους γελοίους κλαρινογαμπρούς της Αργεντινής αλλά όλος ο κόσμος είδε ποιος θα το σηκώσει στο τέλος -και θα το γιορτάσει με τη μεγαλύτερη γιορτή ρέγγας που έχει γίνει ποτέ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB