Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Μας υποδέχτηκε με ένα σπάνιο χαμόγελο. «Α, ωραία, ήρθατε νωρίς». Ανοίξαμε δρόμο από τα δεκάδες σπαρμένα παπούτσια, ρούχα και άσχετα αντικείμενα στον διάδρομο και αράξαμε στο δωμάτιό του. «Έτοιμος»; «Έτοιμος». «Άντε, πάμε». «Πού να πάμε»; «Στις Τρύπες, ρε μαλάκα, πού να πάμε, θα αργήσουμε». «Θα πάμε, θα πάμε. Αλλά πρώτα να κάνουμε αυτό και φεύγουμε». Και έβγαλε ένα μπουρί, που όμοιό του δεν είχα ξαναδεί, τόσο σε μέγεθος, όσο και σε πάχος -αλλά και σε τσαπατσουλιά. «Παιδεύτηκα από το πρωί αλλά έφτιαξα διπλή μερίδα για τον καθένα. Τσιγάρο για έξι άτομα, να μας πιάσει ως τα ξημερώματα». Κι έκατσε δίπλα μου, προσπαθώντας να βάλει μπρος στο ντουμάνι, που δεν μπορούσε καλά καλά να το κρατήσει στα χέρια.

Κοιταχτήκαμε με την Άννα και μας πιάσανε τα γέλια. «Εμ, εχμ, ρε Χρήστο, τι να σου πω τώρα, εμείς δεν πίνουμε». Πνίγηκε, άρχισε έναν γαϊδουρόβηχα για λίγα δευτερόλεπτα και σε όλη τη διάρκεια γούρλωνε τα μάτια λέγοντας με νοήματα «πλάκα μου κάνετε». Απάντησα με λόγια, για να είμαστε και ξεκάθαροι. «Δεν πίνουμε. Καθόλου». «Και τι θα το κάνω όλο αυτό», μουρμούρισε με μια απότομη θλίψη κι απόγνωση μαζί. «Ε, ξέρω ‘γώ, πιες το, θα σε περιμένουμε». Το κοίταξε, μας κοίταξε, το ξανακοίταξε, δεν μιλήσαμε άλλο μέχρι να φύγουμε. Αλλά το λιάνισε το τσιγάρο, ήπιε και την τζιβάνα στο τέλος, μεγάλο παλικάρι ο φίλος.

Έπαιζε ακόμα τα προεόρτια από τα μεγάφωνα, δεν είχε βγει το συγκρότημα. Είχα πάρει από μια μπύρα για όλους και συζητούσαμε, αν και ο Χρήστος ήδη είχε αρχίσει να χάνει τα λόγια του. Κάθισε κάτω, στο πάτωμα, ανάμεσα στους όρθιους που είχαν πιάσει θέση κάτω από τη σκηνή. Μετά χύθηκε εντελώς, ξάπλωσε ανάσκελα και έμεινε έτσι, με την μπύρα στα χέρια. «Καλά είσαι, ρε μαλάκα»; «Μια χαρά είμαι, αφήστε με έτσι». Ο Αγγελάκας όρμηξε στο πάλκο, άρπαξε το μικρόφωνο και κουνήθηκε στον ρυθμό του νέου τους τραγουδιού, «από τον νέο τους δίσκο» που θα έβγαινε εκείνες τις μέρες. Μας είχε ήδη διηγηθεί ο Ντίνος για το «ψάρι στο βυθό» και τους «επικίνδυνους» που είχε ακούσει σε μια συναυλία τους λίγες μέρες πριν, στην Καβάλα, αλλά ήταν η πρώτη φορά που το ακούγαμε. Τα πρώτα λόγια έκοψαν τον αέρα σε κομμάτια: «Όσοι γελούν κι όσοι χλευάζουν/Όσοι ασκόπως τριγυρνάνε και ρεμβάζουν/Είναι επικίνδυνοι και με τρομάζουν/Είναι επικίνδυνοι». Ο Χρήστος είχε κλείσει τα μάτια. Δεν σηκώθηκε μέχρι το τέλος και έγινε ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία των Τρυπών, τουλάχιστον, που είδε ολόκληρο λάιβ ξαπλωμένος ανάσκελα κάτω απ’ την μπάντα.

Τρύπες - Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων (1999)

Είσοδος
Ακίνδυνο Τραγουδάκι
Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων
Διψάω Σαν Ψάρι Στο Βυθό
Η Αγωνία Μου Είναι Φως
Γιορτή
Είμαι Ελαφρύς
Χρόνος
Artistz
Δρόμος
Φως
Αέρας

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB