Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Μπήκαμε καμαρωτοί, με το cd στο χέρι, βέβαιοι πως ο Γιάννης θα ένιωθε ευτυχισμένος που επιτέλους κάποιος μάζεψε χρήματα και κατάφερε να το αγοράσει. Αυτός ζούσε με ό,τι έστελνε η μάνα του από το χωριό, χώνοντας πεντοχίλιαρα στα δέματα με τα τάπερ τα γεμάτα με παστίτσιο και σαρμαδάκια, εμείς με τα αποφάγια του κομποδέματος που είχαμε φτιάξει το προηγούμενο καλοκαίρι, πριν μετακομίσουμε Θεσσαλονίκη. Μας είχε συναρπάσει με την αφήγηση για μια κασέτα που είχε πέσει στα χέρια του, στο Ναύπλιο, κάποιων τύπων που «χτυπάνε μάρμαρα και τηγάνια» και έχουν ένα τραγούδι για σωλήνες, τι θα τους κάνουν τόσους σωλήνες, τι σκατά τους χρειάζονται τόσους σωλήνες, έχει πήξει το μάτι τους στον σωλήνα.

Αντί καλησπέρας, του έδωσα το cd. Χαμογέλασε γνήσια, έλαμψαν τα μάτια του και αυτή η λάμψη ίσως να ήταν η κορυφαία στιγμή της φιλίας μας με τον Γιάννη, που κρατάει πάνω από είκοσι χρόνια. Μέχρι τη στιγμή που αντιλήφθηκε πως, όχι, δεν ήταν δώρο, αλλά το είχαμε αγοράσει για πάρτη μας. Χάθηκε το χαμόγελο, προσποιήθηκε πως δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο και η προσποίηση κράτησε μέχρι να καταφέρει να το αγοράσει κι αυτός -από τότε, το θεωρεί, όπως και πριν, όπως και εγώ, ένα ωμό σουρεαλιστικό ροκ αριστούργημα που όμοιό του δεν είχαμε ξανασυναντήσει. Και μπορεί οι λB να μην σταμάτησαν ποτέ να παράγουν αριστουργήματα (και σουρεαλισμό), αλλά εκείνη η πρώτη επαφή μαζί τους, με ένα από τα διαμάντια που κοσμούν ακόμα τη βιβλιοθήκη μας, δεν επαναλαμβάνεται.

Μα στα αλήθεια είμαι, είμαι για σένα
πρωινή σιωπή, μια στιγμή, μια ζωή
και είσαι η κραυγή του δάσους τη νύχτα
ο άνεμος κάτω απ’ τη φτερούγα μου.

Περπατώ μα δεν ξέρω που πάω.
Περπατώ όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε σένα.
Μα χάνομαι

Lost Bodies - Ζωή (1997)

Δο Ντίεση
Ζωή
Ρομαντισμοί Κρατικοί
Σωλήνες
Ιθάκη
Κι' Αν Είμαι Ροκ
Το Έλκυθρο
Περίοδος Σιωπής
Ανοχή
Τη Ζωή Μου Τη Χαίρομαι Εγώ
Βελονισμός
Μαλαισιακό Τραγουδάκι
Καυγαδάκι
Disco
Fa-Ca-Do-Go
Stretch Reflex
Κοπιάστε
Χάνομαι
Αναρόφηση Τροφής
Μυρμηγκοφωλιά

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB