Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

365043Έμενε σε ένα σπίτι που δεν ήταν σπίτι, αλλά το ισόγειο μιας πολυκατοικίας που ο ενοχλητικός ιδιοκτήτης είχε κλείσει με αλουμίνιο, βαμμένα τζάμια και σιδερένια στόρια. Ένα μεγάλο δωμάτιο, που το περιστοίχιζε η βουή της πόλης έξω απ’ τους γυάλινους τοίχους και οι ήχοι των περαστικών, τα τακούνια στο πεζοδρόμιο, οι κόρνες. Κρύο όταν είχε κρύο, ζεστό όταν είχε ζέστη. Η πλευρά του τοίχου, που κανονικά θα ήταν ο εξωτερικός της οικοδομής, γεμάτη βιβλιοθήκες. Ένα τραπέζι, ένα γραφείο, ένας καναπές και η μόνιμη αίσθηση πως βρίσκεσαι έξω στον δρόμο, ειδικά αν έκλεινες τα μάτια και δεν έβλεπες τα μπογιατισμένα λεπτά τζάμια που σε χώριζαν από την άσφαλτο.

Μπήκαμε καμαρωτοί, με το cd στο χέρι, βέβαιοι πως ο Γιάννης θα ένιωθε ευτυχισμένος που επιτέλους κάποιος μάζεψε χρήματα και κατάφερε να το αγοράσει. Αυτός ζούσε με ό,τι έστελνε η μάνα του από το χωριό, χώνοντας πεντοχίλιαρα στα δέματα με τα τάπερ τα γεμάτα με παστίτσιο και σαρμαδάκια, εμείς με τα αποφάγια του κομποδέματος που είχαμε φτιάξει το προηγούμενο καλοκαίρι, πριν μετακομίσουμε Θεσσαλονίκη. Μας είχε συναρπάσει με την αφήγηση για μια κασέτα που είχε πέσει στα χέρια του, στο Ναύπλιο, κάποιων τύπων που «χτυπάνε μάρμαρα και τηγάνια» και έχουν ένα τραγούδι για σωλήνες, τι θα τους κάνουν τόσους σωλήνες, τι σκατά τους χρειάζονται τόσους σωλήνες, έχει πήξει το μάτι τους στον σωλήνα.

Αντί καλησπέρας, του έδωσα το cd. Χαμογέλασε γνήσια, έλαμψαν τα μάτια του και αυτή η λάμψη ίσως να ήταν η κορυφαία στιγμή της φιλίας μας με τον Γιάννη, που κρατάει πάνω από είκοσι χρόνια. Μέχρι τη στιγμή που αντιλήφθηκε πως, όχι, δεν ήταν δώρο, αλλά το είχαμε αγοράσει για πάρτη μας. Χάθηκε το χαμόγελο, προσποιήθηκε πως δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο και η προσποίηση κράτησε μέχρι να καταφέρει να το αγοράσει κι αυτός -από τότε, το θεωρεί, όπως και πριν, όπως και εγώ, ένα ωμό σουρεαλιστικό ροκ αριστούργημα που όμοιό του δεν είχαμε ξανασυναντήσει. Και μπορεί οι λB να μην σταμάτησαν ποτέ να παράγουν αριστουργήματα (και σουρεαλισμό), αλλά εκείνη η πρώτη επαφή μαζί τους, με ένα από τα διαμάντια που κοσμούν ακόμα τη βιβλιοθήκη μας, δεν επαναλαμβάνεται.

Μα στα αλήθεια είμαι, είμαι για σένα
πρωινή σιωπή, μια στιγμή, μια ζωή
και είσαι η κραυγή του δάσους τη νύχτα
ο άνεμος κάτω απ’ τη φτερούγα μου.

Περπατώ μα δεν ξέρω που πάω.
Περπατώ όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε σένα.
Μα χάνομαι

Lost Bodies - Ζωή (1997)

Δο Ντίεση
Ζωή
Ρομαντισμοί Κρατικοί
Σωλήνες
Ιθάκη
Κι' Αν Είμαι Ροκ
Το Έλκυθρο
Περίοδος Σιωπής
Ανοχή
Τη Ζωή Μου Τη Χαίρομαι Εγώ
Βελονισμός
Μαλαισιακό Τραγουδάκι
Καυγαδάκι
Disco
Fa-Ca-Do-Go
Stretch Reflex
Κοπιάστε
Χάνομαι
Αναρόφηση Τροφής
Μυρμηγκοφωλιά

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038