Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

Το Enfant Sauvage ήταν ο έφηβος Βίκτορ, που έζησε τα δώδεκα πρώτα χρόνια της ζωής του απομονωμένος σε ένα δάσος της Νότιας Γαλλίας. Εμφανίστηκε ξαφνικά στον «πολιτισμό» και δε σταματούσε τις προσπάθειες να αποδράσει από αυτόν, ασφυκτιώντας αντιμέτωπος με τις πρωτόγνωρες απαιτήσεις να γίνει ξαφνικά κάτι άλλο από αυτό που ήταν: Ένα Άγριο Παιδί, ένα απολίτιστο ζώο, γεμάτο πληγές και σημάδια στο σώμα του. Ο Τριφό έδωσε αρκετό περαιτέρω ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη ιστορία του Βίκτορ, θέτοντας τα όρια του «άγριου» και του «πολιτισμένου» στην οπτική του κόσμου μέσα ή έξω από τη διαχωριστική γραμμή της ενσυναίσθησης -αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα, η δυνατότητα να επικοινωνήσεις, να αντιληφθείς τα συναισθήματα του άλλου, να τα νιώσεις στο ακέραιο σα να ήταν δικά σου. Διαφωνώ, αλλά δεν έχω και κανέναν να το συζητήσω, όλοι οι φίλοι μου μιλάνε για τον Λουτσέσκου και τον Ιβάν. Διαφωνώ με την ηλεκτρονική κόλλα χαρτιού μπροστά μου. Αυτό που μας ξεχωρίζει από τα ζώα είναι πως ως Άγρια Παιδιά είμαστε τα τέλεια όντα -όταν εκπολιτιζόμαστε αρχίζουμε να έχουμε αναστολές και να κάνουμε υποχωρήσεις. Καταπιέζουμε ένστικτα, όπως τα ζώα που κακοποιούνται στα τσίρκα για να μη δαγκώνουν τον θηριοδαμαστή. Όσοι δε ζήσαμε σε δάση μέχρι τα δώδεκα χρόνια μας χάσαμε την τελειότητα με τη γέννα.

Είμαι ο Βίκτορ. Είμαι ένα Enfant Sauvage. Το ξέρουν όσοι με ξέρουν από παιδί, το ξέρουν όσοι βρέθηκαν δίπλα μου στην πορεία. Πάντα πίστευα πως έχω μια μη διαγνωσμένη, περίεργη περίπτωση αυτισμού, δεν μπορώ να επικοινωνήσω με παραδοσιακούς τρόπους, δεν μπορώ να αρθρώσω υποκείμενο+ρήμα+αντικείμενο, αν και στο σχολείο το έκανα αναγκαστικά για να μη με πάρουν χαμπάρι (αλλά από μέσα μου χαλούσα τη σειρά των λέξεων και το διασκέδαζα μέχρι να ακουστεί το κλασικό «γιατί γελάς μόνος σου, Νίκο;»). Προσπαθώ. Προσπαθώ να αποτυπώσω στο ηλεκτρονικό χαρτί όσα συγκρούονται ακατάπαυστα μέσα στον εγκέφαλό μου μπας και τα βάλω σε τάξη βλέποντάς τα γραμμένα. Η προοπτική πως θα τα διαβάσουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι ο κανόνας που επιβάλλω στον εαυτό μου για να τα αρθρώσει όπως επιβάλλει ο «πολιτισμός» που με καταπιέζει από το πρώτο μου κλάμα, να έχω αρχή και τέλος, να βγάλω κάποιο συμπέρασμα, ίσως -η δημόσια αυτοψυχανάλυση στα καλύτερά της.

«So long I've been trying to match
It doesn't work
I'm trying»

Gojira - L’Enfant Sauvage (2012)

Explosia
L’Enfant Sauvage
The Axe
Liquid Fire
The Wild Healer
Planned Obsolescence
Mouth Of Kala
The Gift Of Guilt
Pain Is A Master
Born In Winter
The Fall

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB