Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Το Enfant Sauvage ήταν ο έφηβος Βίκτορ, που έζησε τα δώδεκα πρώτα χρόνια της ζωής του απομονωμένος σε ένα δάσος της Νότιας Γαλλίας. Εμφανίστηκε ξαφνικά στον «πολιτισμό» και δε σταματούσε τις προσπάθειες να αποδράσει από αυτόν, ασφυκτιώντας αντιμέτωπος με τις πρωτόγνωρες απαιτήσεις να γίνει ξαφνικά κάτι άλλο από αυτό που ήταν: Ένα Άγριο Παιδί, ένα απολίτιστο ζώο, γεμάτο πληγές και σημάδια στο σώμα του. Ο Τριφό έδωσε αρκετό περαιτέρω ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη ιστορία του Βίκτορ, θέτοντας τα όρια του «άγριου» και του «πολιτισμένου» στην οπτική του κόσμου μέσα ή έξω από τη διαχωριστική γραμμή της ενσυναίσθησης -αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα, η δυνατότητα να επικοινωνήσεις, να αντιληφθείς τα συναισθήματα του άλλου, να τα νιώσεις στο ακέραιο σα να ήταν δικά σου. Διαφωνώ, αλλά δεν έχω και κανέναν να το συζητήσω, όλοι οι φίλοι μου μιλάνε για τον Λουτσέσκου και τον Ιβάν. Διαφωνώ με την ηλεκτρονική κόλλα χαρτιού μπροστά μου. Αυτό που μας ξεχωρίζει από τα ζώα είναι πως ως Άγρια Παιδιά είμαστε τα τέλεια όντα -όταν εκπολιτιζόμαστε αρχίζουμε να έχουμε αναστολές και να κάνουμε υποχωρήσεις. Καταπιέζουμε ένστικτα, όπως τα ζώα που κακοποιούνται στα τσίρκα για να μη δαγκώνουν τον θηριοδαμαστή. Όσοι δε ζήσαμε σε δάση μέχρι τα δώδεκα χρόνια μας χάσαμε την τελειότητα με τη γέννα.

Είμαι ο Βίκτορ. Είμαι ένα Enfant Sauvage. Το ξέρουν όσοι με ξέρουν από παιδί, το ξέρουν όσοι βρέθηκαν δίπλα μου στην πορεία. Πάντα πίστευα πως έχω μια μη διαγνωσμένη, περίεργη περίπτωση αυτισμού, δεν μπορώ να επικοινωνήσω με παραδοσιακούς τρόπους, δεν μπορώ να αρθρώσω υποκείμενο+ρήμα+αντικείμενο, αν και στο σχολείο το έκανα αναγκαστικά για να μη με πάρουν χαμπάρι (αλλά από μέσα μου χαλούσα τη σειρά των λέξεων και το διασκέδαζα μέχρι να ακουστεί το κλασικό «γιατί γελάς μόνος σου, Νίκο;»). Προσπαθώ. Προσπαθώ να αποτυπώσω στο ηλεκτρονικό χαρτί όσα συγκρούονται ακατάπαυστα μέσα στον εγκέφαλό μου μπας και τα βάλω σε τάξη βλέποντάς τα γραμμένα. Η προοπτική πως θα τα διαβάσουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι ο κανόνας που επιβάλλω στον εαυτό μου για να τα αρθρώσει όπως επιβάλλει ο «πολιτισμός» που με καταπιέζει από το πρώτο μου κλάμα, να έχω αρχή και τέλος, να βγάλω κάποιο συμπέρασμα, ίσως -η δημόσια αυτοψυχανάλυση στα καλύτερά της.

«So long I've been trying to match
It doesn't work
I'm trying»

Gojira - L’Enfant Sauvage (2012)

Explosia
L’Enfant Sauvage
The Axe
Liquid Fire
The Wild Healer
Planned Obsolescence
Mouth Of Kala
The Gift Of Guilt
Pain Is A Master
Born In Winter
The Fall

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB