Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

365041Όταν είσαι μικρός, ειδικά άμα μεγαλώνεις σε χωριό, υπομένεις το μαρτύριο να σου αλλάζουν παρατσούκλι κάθε χρόνο μέχρι να κάτσει το ένα που θα μείνει για πάντα και θα σε φωνάζουν έτσι ως να πεθάνεις. Εγώ, εκτός από την κανονική διαδικασία διαδοχής στα username της εποχής, είχα κι ένα παλικάρι που μου έβγαζε έξτρα παρατσούκλια με βάση τα ραφτά που άλλαζα στα τζιν μπουφάν. Αρχικά με φώναζε «ο Κασατόρ», από το full screen στην πλάτη του Pleasure To Kill, μετά έβαλα τους Anthrax και το άλλαξε σε «ο Κάρβουνος». Μου άρεσε το Κάρβουνος, είπα να αρχίσω να γράφω KARVOUNOS-4, αλλά με την καταλυτική κυκλοφορία του Spiritual Healing τα ξήλωσα όλα και έβαλα τη μάνα μου να ράψει από ένα DEATH σε κάθε μανίκι, στην πλάτη, μπροστά, κονκάρδες, το ‘χετε το συνολάκι. Και μετά πήρα φλάι και τσάμπα τα λεφτά και τα IRC, τι να ράψεις στο φλάι, δεν έλεγε, ΠΑΟΚ είσαι.

Πριν το φλάι, όμως, όταν κυκλοφορούσα σαν εξώφυλλο των Death και στο σχολείο μια κοπέλα μου φυσούσε τη φράντζα γιατί δεν άντεχε έτσι που έμπαινε στα μάτια μου, ψυχαναγκασμός μεγάλος, το παλικάρι με φώναζε πλέον ως «ο Θάνατος». Αυτό ήταν πιο καλό. THANATOS-4, ωραίος είσαι, και τρομακτικό και ελεεινό και σκοτεινό. Θα γεμίσω όλη την πόλη, σκέφτηκα.

Ο ΝΚ ψαχνόταν κι αυτός να καλλιτεχνίσει, οπότε συμφωνήσαμε να αγοράσουμε μαύρα σπρέι και να ενημερώσουμε την πόλη μας πόσο αγαπάμε τον ΠΑΟΚ και πόσο ωραία παρατσούκλια/ψευδώνυμα/username έχουμε. Ήμασταν κολλητοί τότε, αν και αυτός είχε μείνει στο έντεχνο του μέταλ, Μάλαμας και Αλκίνοος της εποχής, δηλαδή Maiden, Helloween και τέτοια. Δεν θα αποκαλύψω πώς υπέγραφε, δεν είναι δική μου δουλειά αυτό, ας φτιάξει μπλογκ να τα γράφει αυτός άμα θέλει. Τέλος πάντων, αγοράσαμε σπρέι, τα καβατζώσαμε και περιμέναμε τη μεγάλη βραδιά που θα αλλάζαμε χρώμα στο περιβάλλον μας.

Η βραδιά ήρθε παραμονή εθνικής εορτής, ή 28η Οκτωβρίου ήταν ή 25η Μαρτίου. Την άλλη μέρα είχαμε παρέλαση, γυμνασιόπαιδα, η ιστορία είναι τέλη 80ς. Οπότε, ενημερώνει ο ΝΚ πως θα κοιμηθεί σπίτι μου να μας πάει ο πατέρας μου απευθείας στην παρέλαση το πρωί, ενημερώνω εγώ πως θα κοιμηθώ σπίτι του να μας πάει ο δικός του πατέρας, οι γονείς μας δε γνωρίζονταν, όλα κομπλέ. Κάτσαμε, αγχωμένοι και ανυπόμονοι, στο κλασικό στέκι όλης της καγκουριάς μέχρι να κλείσει, ψιλοάδειασε η πόλη, κατά τα μεσάνυχτα ξαμολυθήκαμε.

Όποιος έχει βάψει με σπρέι γνωρίζει τι ακριβώς παθαίνεις την πρώτη φορά που το πατάς. Νομίζω πως όσο λερώνεσαι στο πρώτο φσσστ δε λερώνεσαι σε όλη τη ζωή σου μετά από μπογιά. Χάλια έγινα. Στάζανε οι μπογιές, το πρώτο Τ σαν το σταυρό του Ιησού έγινε, ματωμένο, μετά από 2-3 χέρια άρχισα να το πιάνω το κόλπο, κάτι κάναμε. Πιάσαμε όλα τα σχολεία, Λύκεια, Γυμνάσια, Δημοτικά, όπου υπήρχε franchise του Υπουργείου Παιδείας αφήσαμε το στίγμα μας. Καμάρι, ρε. Αύριο όλοι οι συμμαθητές θα σκάζανε από ζήλεια. Ήμασταν οι πρώτοι της σειράς μας που δε μασήσαμε. Οι πρώτοι μάγκες. Σχεδόν κλαίγαμε από συγκίνηση.

Μετά, σε πιάνει η απληστία. Κάναμε ό,τι κάναμε, λέμε δεν πάμε και στην παραλία, να βάψουμε εκεί την εξέδρα των επισήμων και όπως θα περνάμε αύριο στην παρέλαση να κάνουν όλοι κεφαλή δεξιά και να βλέπουν THANATOS-4 και του αλλουνού, αυτό θα ήταν σούπερ μαγκιά. Περνάμε από τον κήπο απέναντι στη Λέσχη Αξιωματικών, με τα σπρέι χωμένα στα μπουφάν, έρχεται ένα περιπολικό από την άλλη πλευρά, σταματάει, σταματάμε, φωνάζει από μέσα «έι, για ελάτε κοντά εσείς οι δυο». Σου λένε, τέσσερις το πρωί, τι δουλειά έχουν τα σπόρια να τριγυρνάνε.

Ούτε δευτερόλεπτο δεν το σκεφτήκαμε. Και μόνο τα χέρια μας να έβλεπες, δεν υπήρχε αμφιβολία τι κάναμε όλο το βράδυ. Πιάνουμε το πάρκινγκ, πετάμε τα σπρέι κάτω από τα αυτοκίνητα, περνάμε απέναντι στο ΙΚΑ, το κάνουμε ένα κύκλο και κρυβόμαστε σε μια είσοδο δίπλα στο ΚΤΕΛ. Γλιτώσαμε. Λαχανιασμένοι, τρομερή αδρεναλίνη, μας πιάνουν τα γέλια, ρε ποιος θα μας πιστέψει αύριο που θα τους τα λέμε, πόσο αλάνια είμαστε εμείς οι δυο που κι από τους μπάτσους ξεφύγαμε, ταινία κανονική, ακούγονται βήματα, ακίνητοι ρε, στον τοίχο, κωλόπαιδα, εμένα με πιάνει ο ένας και με πετάει στον τοίχο, είχε ένα κόλπο με το χέρι και με ακινητοποίησε, ήμουν-δεν ήμουν 65 κιλά τότε, μου έφυγε η μαγκιά σε ένα δευτερόλεπτο. Το ίδιο δίπλα μου και ο ΝΚ. Τέλος τα γέλια.

Θυμάμαι στο περιπολικό τη μούγγα. Μας είχαν βάλει στο πίσω κάθισμα και μας πήγαιναν στο Τμήμα. Τι σκεφτόμασταν, άραγε, 14 χρονών παιδάκια, δε θυμάμαι. Θα είχαμε χεστεί πάνω μας, προφανώς, αλλά μόνο την ησυχία έχω ως ανάμνηση. Δυο λεπτά δρόμος ήταν ως το Τμήμα, μας ανέβασαν πάνω και μας έβαλαν σ’ έναν καναπέ. «Περιμένετε εδώ».

Ήρθε ένας περίεργος, τράβηξε μια καρέκλα και πήρε να σημειώνει. Ονοματεπώνυμα, διευθύνσεις, επαγγέλματα γονιών και τα σχετικά. Ένας άλλος, όρθιος, μας έσπαζε τον τσαμπουκά, για μια μαλακία θα λερώσετε το ποινικό σας μητρώο, τώρα θα μπείτε αναμορφωτήριο 2-3 χρονάκια, ξέρετε τι θα σας κάνουνε εκεί μέσα, έτσι θα γίνει ο κώλος σας, τσάμπα χαραμίσατε τα νιάτα σας και δε σταματούσε, πού να ξέρουμε εμείς τι έγραφε ο ποινικός κώδικας και πόσο έστεκαν όσα έλεγε, για να τα λέει έτσι θα είναι, κοτζάμ αστυνόμος δύο μέτρα μπόι. Μας άφησαν μόνους στον καναπέ, μαλάκα, τον ήπιαμε, ναι, λέει ο ΝΚ, αυτό ήταν, τουλάχιστο να είμαστε μαζί μέσα, θα περάσουν τα χρόνια και θα αντέξουμε.

Επιστρέφει ο σκληρός τύπος, ρωτάει ποιος από τους δυο μας είναι ο τάδε. Εγώ, λέει ο ΝΚ. Ο πατέρας σου είναι ο γνωστός τάδε; Ναι, λέει ο ΝΚ, ο διευθυντής του τάδε δημόσιου φορέα της πόλης και τα λοιπά. Μάλιστα, απαντά ο αστυνόμος και το σκέφτεται. Γυρνάει σ’ εμένα, εσύ ρε είσαι του τάδε ο γιος; Ναι, λέω εγώ, τότε σκέφτηκα τον πατέρα μου, καλύτερα βάλτε με φυλακή παρά να του το πείτε, ε ρε που μπλέξαμε, κι η μάνα μου η καψερή θα μου φέρνει τα γεμιστά κολοκυθάκια με το αυγολέμονο τ’ αγαπημένα μου και θα τα ψάχνουν στο επισκεπτήριο και θα τα κάνουν χάλια οι φύλακες και πώς να τα φας μετά. Άλλαξε λίγο τον τόνο του, άρχισε να ρωτάει άλλα πράματα.

Πείτε μου πού ακριβώς γράψατε. Αρχίζω εγώ, που έχω λογιστική μνήμη, βάψαμε 1ο, 2ο, 3ο, 4ο, 5ο, Πολυκλαδικό και ΤΕΛ. Αυτά από Λύκεια. Από Γυμνάσια, τώρα, βάψαμε… Με διακόπτει ο αστυνόμος, ρε σεις, εκτός από δημόσια κτίρια γράψατε τίποτα σε ιδιωτική περιουσία; Κανένα αμάξι, κανένα σπίτι, καμιά πυλωτή; Όχι, του λέμε, ποιος ο λόγος, στα σχολεία θέλουμε να μας μάθουν, όχι στις πυλωτές –αν και είχαμε πει ένα ψέμα, είχαμε γράψει και κάτω από το σπίτι του ΝΕ, ο οποίος ήταν γάβρος τότε, πριν γίνει ΠΑΟΚ αργότερα, αλλά το κρύψαμε αυτό. Σηκώνεται ο τύπος, ξανάρχεται μετά από λίγο. Είχε τηλεφωνήσει στο σπίτι του ΝΚ, στον πατέρα του, πέντε τα χαράματα και του είχε πει να έρθει να μας μαζέψει, αλλά εμείς δεν το ξέραμε ακόμα. Συνέχισε τις απειλές, ρε παιδιά, άμα ήταν στο χέρι μου θα σας άφηνα, αλλά δεν γίνεται, έχει ενημερωθεί τώρα και ο εισαγγελέας, στο δρόμο είναι, άμα έχετε καλό δικηγόρο θα τη γλιτώσετε με 2 χρονάκια αλλά τη στενή δεν την αποφεύγετε. Κρίμα, πραγματικά κρίμα και φαίνεστε ξύπνια παλικάρια. Σε λίγο θα είναι έτοιμο και το κρατητήριο να σας βάλουμε μέχρι τη δίκη. Πόσο καιρό κάνει η δίκη, ρώτησε ο ΝΚ. Ε, κάνα μήνα θα είστε εδώ, μετά θα σας πάνε Κορυδαλλό.

Μετά με ρώτησε εμένα τι σημαίνει αυτό που έγραφα. Είσαι ρε κανένας αντίχριστος; Κανένας τρομοκράτης; Όχι, κύριε αστυνόμε μου, σηκώνομαι εγώ, βγάζω μπουφάν και πουλόβερ, του δείχνω την πλύνε-βάλε φανέλα με το Leprosy των Death από κάτω, είναι ένα συγκρότημα που μου αρέσει, καλά, καλά, με διακόπτει ο άλλος, αυτά θα τα πείτε στον εισαγγελέα.

Έλεγε, έλεγε, κάποια στιγμή μπαίνει ο πατέρας του ΝΚ, εδώ είναι τα λουλούδια μας, χα χα χα, χου χου χου, άρχισε να γελάει όλο το Τμήμα, γελούσε και ο αστυνόμος και ο γραμματέας εκεί τι ήτανε, είχε κοκκινίσει από τα γέλια ο πατέρας του φίλου μου έτσι ψηλός και επιβλητικός, τρομερό θέαμα. Του λέει ο αστυνόμος να τους αλλάξεις βρακί, γιατί τους έχω τρελάνει στον πρόλογο πως θα πάνε φυλακή, καλά τους έκανες, του απαντάει ο άλλος, άιντε, σηκωθείτε, παλιόπαιδα, πάμε σπίτι και θα τα πούμε εκεί, έχουνε και σοβαρές δουλειές οι άνθρωποι. Βγαίνουμε έξω από την αστυνομία, μας ζητάει να του δώσουμε όσα χρήματα έχουμε πάνω μας. Του τα δίνουμε όλα, χωρίς κόλπα. Μπαίνει στο αυτοκίνητο, βάζει μπρος, σας περιμένω σπίτι, λέει. Καλύτερα φυλακή. Το σπίτι τους ήταν έξω από την πόλη, πάνω στα βουνά, νεόχτιστη περιοχή, δεν έχω ξαναπάει από τότε. Καμιά ώρα περπάτημα ανηφόρα.

Στο δρόμο κλαίγαμε από χαρά, μας είχε ψαρώσει για τα καλά το όργανο και μας έβγαινε όλη η ένταση, αλλά εγώ ήμουν κάπως ανέμελος, ωραία περιπέτεια, κανένας δικός μου δεν το έμαθε, ο ΝΚ με έβριζε, ρε πούστη, εγώ τώρα θα τα ακούω ένα μήνα κι εσύ την έβγαλες καθαρή, εγώ τι σου φταίω, του έλεγα, ας έπαιρναν τον πατέρα μου οι μπάτσοι. Φτάσαμε σπίτι του, δεν μας είπε τίποτα κανείς πέρα από να πέσουμε να ξεκουραστούμε και «θα τα πούμε αύριο». Ούτε αύριο μας είπε κανείς τίποτα.

Μετά την παρέλαση, βλέπω τον πατέρα μου κάπως γυάλιζε το μάτι του. Έχεις τίποτα να μου πεις, ρώτησε, τίποτα, του λέω. Τον είχε πάρει ο αστυνόμος το πρωί, του τα είχε πει μετά που μας άφησαν. Έριξε μια ματιά στα χέρια μου, ακόμα μπογιές είχα, δε βγαίνανε όλες. Τι σε πήγα στις Σέρρες, μονολογούσε, αυτό ήταν, δεν ξαναείπε τίποτα για το θέμα. Ο πατέρας του ΝΚ τον ενημέρωσε μέρες μετά πόσα έδωσαν από μισά οι πατεράδες μας για να μπογιατιστούν 2-3 ευαίσθητα σημεία όπου είχε γίνει ένα θεματάκι –ο δικός μου δε μου είπε ποτέ τίποτα.

Αλλά εμείς είχαμε γίνει μάγκες, θαύμαζαν όλα τα σχολεία το έργο μας, την άλλη μέρα στην προσευχή καμαρώναμε αριστερά και δεξιά της εισόδου τα κουνημένα γκράφιτι. Κάναμε και βόλτες κάθε τόσο να τα τσεκάρουμε, ΠΑΟΚ εδώ, ΠΑΟΚ εκεί, ΠΑΟΚ παντού στην πόλη. Και, φυσικά, η παραπάνω ιστορία είναι φανταστική, όπως όλες, από το μυαλό μου την έβγαλα, εγώ ούτε πώς ανοίγει το καπάκι από το σπρέι δεν ξέρω.

Death - Leprosy (1988)

Leprosy
Born Dead
Forgotten Past
Left to Die
Pull the Plug
Open Casket
Primitive Ways
Choke on It

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038