Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

365036

Βάζει μπρος ο θείος, χώνει και την κασέτα στο κασετόφωνο. Εκείνη την κασέτα την άσπρη, τη σαράντα πόντους, άντε τώρα να το εξηγήσεις για ποια κασέτα μιλάμε, που ήθελε τέσσερις για να τη βάλουν στη θήκη, δύο να την κρατάνε και δύο για να τη σπρώχνουνε. Ντουγκ τουρουρούνγκ, κάτι ήχοι από έντερα, κάτι σαν να τρίζουν σπληνάντερα ακούστηκαν, όπα, λέω, μπλακ μέταλ ο θείος, σόλο καφρίλα η κασέτα, ρε τι πράματα είναι αυτά, τσάμπα το πήρα το γουόκμαν με το Arise, εδώ έχουμε νέο είδος του μέταλ που το ακούνε και τα γηροκομεία, ντεθ μέταλ κυριολεκτικό. Αλλά ήταν ψάρωμα, η μέταλ εισαγωγή σταμάτησε απότομα κι άρχισε ένας βαρύτονος την κλάψα: Τα μαύρα μάτια σου/ Όταν τα βλέπω με ζαλίζουνε. Έφυγες όπως είσαι, βγάζω το γουόκμαν, βάζω ακουστικά, αυτά που σήμερα τα φοράνε για το σκι να μην παγώνουν τ’ αυτιά. Άσε τη μουσική και άκου να σε πω, με κόβει ο θείος. Στημένος ο θείος, λεπτό δεν έχασε. Δεν είχαμε κάνει ούτε χιλιόμετρο, δηλαδή δεν είχαν περάσει πέντε λεπτά, περίπου τόσο πήγαινε το Morris, ένα χιλιόμετρο το πεντάλεπτο, με πορεία ζιγκ ζαγκ και περισσότερο ζαγκ όταν έψαχνε το τασάκι ο θείος να τινάξει τη στάχτη και ξύναμε τις μπάρες και το ξανάκοβε μέσα και μας κόρναραν μέχρι και τα ζαχαρότευτλα κι όποιος έχει οδηγήσει πίσω από ζαχαρότευτλο ξέρει τι εννοώ. Ήμασταν οι πρώτοι στη μεταπολεμική ιστορία που τους προσπερνούσαν τα ζαχαρότευτλα από αριστερά, δηλαδή εμείς σχεδόν ακίνητοι κι αυτοί λίγο έτσι πιο κινητικοί, ένα μέτρο το λεπτό, κάποια στιγμή έσκαγε ο ζαχαροφορτηγατζής και μας περνούσε – ιδρωμένος, αλλά μας περνούσε.

Λοιπόν, με είπε ο μπαμπάς σου που όλο τρέχεις στον ΠΑΟΚ κι αυτά τα πράματα πρέπει να κοπούν. Με ακούς, ρε; Αυστηρός ο θείος, μπήκε κατευθείαν στο θέμα, θα σε κάνω άνθρωπο εγώ, δεν είμαι σαν τον μπαμπά σου τον χαλβά που σ’ έχει λάσκα. Και δε μ’ αφήνει ούτε να μιλήσω, ούτε να βάλω τα γουόκμαν, τέρμα ο βαρύτονος, ίσα που άκουγα τον θείο κάτω από τα μαύρα μάτια σου. Η θεία από δίπλα ρουφούσε κάτι ξερά σύκα σουρπ σουρπ και κοιτούσε τα τοπία, καπνός, στάχτες όλες πάνω μου πέφτανε, γιατί ο θείος τασάκι έβρισκε σαν Φασούλας σε πίβοτ έτσι που έστριβε το χέρι κάτω από το τερατόφωνο να βρει την τρύπα. Ακόμα σαν να μην ξεκινήσαμε ήμασταν, σαν να πηγαίναμε προς τα πίσω, σκεφτόμουν εγώ: Το ματς είναι, ας πούμε, στις τέσσερις, έχουμε έξι ώρες, σιγά μην προλάβω. Και συνεχίζει ο θείος το κήρυγμα, κι αυτά τα ρούχα που φοράς, αυτή η μουσική που ακούς, αυτές οι παρέες που κάνεις, μέσα στα μάτια σου, κοιτάζω αυτήν που αγαπούσα μέχρι χθες, συνέχεια με τον ΠΑΟΚ κάθε Κυριακή τρέχεις, άκου να σε πω, εμένα θα με ακούς και θα με κοιτάς στα μάτια, εκείνη που μου άναβε στα στήθια πυρκαγιές, ακούς ρε, εμένα με τα είπε ο μπαμπάς σου, έχει απελπιστεί με σένα, αλλά θα σε στρώσω εγώ, κάποια αγάπη μου παλιά. Και βρίσκω ένα κενό ανάμεσα σε τζούρα και ροχάλα του θείου από το παράθυρο και του λέω: Ο ξάδερφος πότε γυρνάει από την αποτοξίνωση; Ο γιος του δηλαδή.

Ακολούθησε μια σιγή κάποιων δευτερολέπτων, ίσως και λεπτών, το ζύγιζε ο θείος – σου λέει, σε όλο τον κόσμο έχουμε πει πως πήγε για δουλειά στην Αθήνα, αυτός ο χαλβάς πού έμαθε ότι ο γιος μου είναι αποτοξίνωση και πώς ξέρει ότι ο ξάδερφός του τραβιέται με την ηρωίνη, αυτά είναι θέματα που τα κρατάμε σε στενό κύκλο. Πού να ’ξερε ο θείος πως ο ξάδερφος μ’ έπαιρνε τηλέφωνο από το Κέντρο και μου τα έλεγε κάθε τόσο, μικρέ, μακριά απ’ αυτά, τώρα που καθαρίζω καταλαβαίνω τι έκανα και πού μπλέχτηκα, μακριά, μην μπλεχτείς, κακό πράμα η πρέζα, εμένα θ’ ακούς, μην μπλέκεσαι, ακούς τι σε λέω; Εσένα περίμενα να μου το πεις, ρε Ηλία, αλλά ευχαριστώ που με σκέφτεσαι στη δύσκολη ώρα σου. Η θεία συνέχιζε το σουρπ σουρπ με τα σύκα, ο βαρύτονος είχε πιάσει άλλες κλάψες, το Morris κατάπινε τα χιλιόμετρα, έβαλα έτσι δειλά στην αρχή το γουόκμαν, με είδε ο θείος, άναψε τσιγάρο, δεν ξαναμίλησε. Μπορεί και να μίλησε, αλλά είχα τον Καβαλέρα εκεί με τα άντερ ε γκρέι πέιλ σκάι και δεν τον άκουγα πια.

Τελείωσε το Arise μια φορά, τελείωσε δεύτερη, ακόμα δεν είχαμε φτάσει στα μισά. Είχα αρχίσει να υπολογίζω την ώρα, μήπως χρειαστεί να κάνω οτοστόπ μέσα από το Morris σε κανέναν που προσπερνούσε μπας και κάνω τράνζιτ να προλάβω το ματς. Πιάνει κι ένα μπουρίνι, βροχή, κακός χαμός, όλα δυσκολεύανε. Περνάμε την Ασπροβάλτα, στα πέντε χιλιόμετρα σταματάνε και τα μπάσα από τους Sepultura. Ρε τι έγινε, κλείνω τη μουσική να δω αν μάσησε την κασέτα, που γινόταν συχνά αυτό το ατύχημα επειδή το γουόκμαν ήταν αγορασμένο από γύφτο στο πανηγύρι του χωριού. Αλλά τελικά δεν ήταν τα μπάσα, το Morris ήταν τόση ώρα που νόμιζα πως είχα πιάσει μεγάλη απόδοση με τις νέες μπαταρίες, ο ήχος της μηχανής θα μπορούσε να παίζει με το συγκρότημα και στις συναυλίες, έδινε βάθος, δεν τα είχαν σκεφτεί αυτά οι θρασάδες ν’ ανεβάσουν ένα Morris στη σκηνή να γίνει κόλαση.

Sepultura - Arise (1991)

Arise
Dead Embryonic Cells
Desperate Cry
Murder
Subtraction
Altered State
Under Siege (Regnum Irae)
Meaningless Movements
Infected Voice
Orgasmatron

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038