Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Ο Θοδωρής δεν ήταν διαθέσιμος ούτε για καφέ. Χαράματα στην οικοδομή, γυρνούσε σπίτι το μεσημέρι, έκανε μπάνιο, έτρωγε και έφευγε για τις πρόβες. Πίναμε κανέναν καφέ εκεί στα ενδιάμεσα, βράδυ δεν τον πετύχαινες, ήταν χωμένοι και χαμένοι στις νότες τους. Πρόσεχε, θυμάμαι, με το τσιμέντο και τους τενεκέδες και τα σφυριά να μην χτυπήσει το χέρι του, να μπορεί να παίξει μπάσο. Το live ήταν μαγικό. Πέντε άτομα στην πρώτη σειρά, πέντε στη δεύτερη, αλλά έπαιξαν σαν να μην επρόκειτο να ξαναπαίξουν ζωντανά μπροστά σε κοινό. Κλαίγαμε. Τους ξέραμε από τα μέσα των 90ς, τότε που έπαιζαν διασκευές με τον Φρανσουά και τον Πάνο στην Καλαποθάκη, μετά με τους Test Tube, μια ζωή πειράματα, ζόρια, επιμονή. Δεύτερο live, στον πεζόδρομο -άτυχο, ήρθαν οι μπάτσοι και το διέκοψαν στο τρίτο τραγούδι. Τρίτο live, τέταρτο, πέμπτο, Στοά, Μύλος, άρχισαν κάποιοι φίλοι να μου λένε «ναι, ρε, τους ξέρω, γαμάνε», άρχισε το όνομά τους να μαθαίνεται. Με ό,τι μέσα είχε η εποχή: MySpace, στόμα με στόμα, συναυλία με συναυλία. Είχα ανεβάσει το Amplifier στο Φεστιβάλ του Νόβισαντ όπου ψήφιζε ο κόσμος από κάτω για τις μπάντες που θα κληθούν να ανοίξουν κάθε μέρα και μου απάντησαν οι διοργανωτές πως «ο διαγωνισμός είναι μόνο για σερβικά γκρουπ, αλλά οι δικοί σου είναι τόσο καλοί που μπορείτε να έρθετε να δείτε δωρεάν όλο το φεστιβάλ».

Είχαμε πάρει το cd στα χέρια μας καιρό πριν κυκλοφορήσει. Ξέραμε απ’ έξω τους στίχους, τους τραγουδούσαμε στις συναυλίες μαζί με τον Κίμωνα, τους τραγουδούσαμε με την Άννα στο σπίτι. Και περιμέναμε. Κι ήρθε μια μέρα ο Θοδωρής με ένα αντίτυπο κανονικό, «δώρο», στους πιο κολλημένους φαν των Pillow από τον καιρό που ακόμα δεν ξέρανε πως κάποτε θα φτιάξουν την καλύτερη μπάντα των 2010ς στη χώρα. Του είπαμε να το πάρει πίσω, δεν είχε κανένα δικαίωμα να μας στερήσει τη μέγιστη καύλα να πάμε στο δισκάδικο και να ζητήσουμε «το cd των Sleepin Pillow». Πήγαμε σε όλα, μέχρι να αρχίσουν να το παραγγέλνουν, μέχρι να πάρουν χαμπάρι και οι υπόλοιποι για τι πράγμα μιλάμε, έναν δίσκο όπου η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη και αλλάζεις αγαπημένο κομμάτι από μέρα σε μέρα. Αν και, όπως τους έχω πει τόσες φορές, προτιμώ να τους ακούω ζωντανά, κανένα cd δεν κατάφερε να τους ξεπεράσει.

Sleepin Pillow ‎- Apples On An Orange Tree (2008)

Instrument Of Time
The Black Sea
Amplifier In My Heart
Drop The Mask
Drug
Motherhood
Winter Dreams
The Light Is Real
Rise
Apples On An Orange Tree
Once
A Thousand Times To Spell
Hail Messiah

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB