Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Ξύπνησα και θα πεταγόμουν αλαφιασμένος αν δεν ήμουν εκεί μέσα, που δεν μπορούσα να κάνω οποιαδήποτε κίνηση, ούτως ή άλλως. Μαζί μου, είχε ξυπνήσει όλος ο καταυλισμός. Κλαρίνα. Τι κλαρίνα, ρε φίλε, μέσα στη νύχτα. Είχα πιαστεί από τις πέτρες στην πλάτη μου, είχα ξυλιάσει από το κρύο του ποταμού και πάνω που με είχε πάρει ο ύπνος ακούστηκαν στη διαπασών κάτι κλαρίνα στο σκοτάδι. Κοιταχτήκαμε στα μάτια, δεν είχε άλλο τρόπο να επικοινωνήσεις. Όχι, δεν είναι όνειρο, είμαστε μέσα σε έναν υπνόσακο που κανονικά χωράει μισό άνθρωπο, δίπλα στον Αλιάκμονα, με μείον τετρακόσιους βαθμούς Κελσίου, έχουμε πιει για δύο ζωές, ήρθαμε να δούμε Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Στέρεο Νόβα, είναι τρεις τα ξημερώματα και στον παγωμένο αέρα ακούγεται τέρμα «όμορφη κοπελιά / για σένα στύβω την ελιά». Και πήγε έτσι το πράμα, ως να βγει ο ήλιος, που ζαλισμένοι, σχεδόν λιπόθυμοι, κοιμηθήκαμε με πεντάλεπτα εντός και εκτός Μορφέα και την υπόλοιπη μέρα αναγκαστήκαμε να πίνουμε για να ξεχνάμε τι ζήσαμε την προηγούμενη νύχτα. Κι αποφάσισα, εκείνη τη μέρα, να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να ξανακούσει κλαρίνα. Ποτέ.

Μέχρι που κάποιος, σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, μου έστειλε τέσσερις λέξεις: «Villagers Of Ioannina City». Όχι. «Θεοί». Όχι. «Βρε άκου τους τύπους, σπέρνουν». Όχι. «Ξεκόλλα από τα κλαρίνα, είναι άλλη φάση, το πάνε το πράμα σε άλλη διάσταση». Όχι! «Άκου το Ζβάρα, τουλάχιστον». Όχι! «Τα Καρακόλια». Όχι! «Μάγκες, πιάστε τα γιοφύρια / Μπάτσοι, κλάστε μας τ’ αρχίδια». Πώς είπες; «Βρε άκου που σε λέω». Οκ, μόνο αυτό.

Τα «Καρακόλια» και το «Ζβάρα» (δηλαδή το EP με τα δύο αυτά κομμάτια) είναι η πύλη για το δισκάκι των VIC που σε ταξιδεύει πίσω στα γλέντια και τα πανηγύρια της παιδικής σου ηλικίας, αλλά τα μεταφράζει στη γλώσσα που μιλάνε σήμερα τα αυτιά και ο εγκέφαλός σου για να μην μένουν ξερές, απόμακρες αναμνήσεις. Το εφιαλτικό «δημοτικό τραγούδι» των κυριακάτικων πρωινών της κρατικής τηλεόρασης ξαναπαιγμένο όπως θα έπρεπε να έχει παιχτεί εξαρχής, αλλά δεν περίμεναν τα ζαγάρια να εφευρεθεί η ηλεκτρική κιθάρα, όχι, τα έπαιζαν με τα κλαρίνα και τις γκάιντες στα κατσάβραχα και χόρευαν και μου προκαλούσαν όλα αυτά τα παιδικά και τα μεταπαιδικά τραύματα. Θαρρώ πως κανείς δεν έχει μεταφράσει την παράδοση με τέτοιο τρόπο, φτιάχνοντας ψυχεδελικά, στόουνερ έπη ανακατεύοντας «την απάνω γειτονιά μου» και τη «Χάιδω μωρή κόντω χαϊδεμένη» και την «Περδικομάτα», φροντίζοντας να μετατρέπουν σε σύγχρονο, ηλεκτρικό πανηγύρι κάθε συναυλία τους. Εν αναμονή της συνέχειας.

Villagers Of Ioannina City - Riza (2014)

Kalesma
Echoes
Nova
Jiannim
Tabourla
Krasi
Ti kako
Perdikomata
Chalasia
Skaros
St. Triad
Riza

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB