Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

Ξύπνησα και θα πεταγόμουν αλαφιασμένος αν δεν ήμουν εκεί μέσα, που δεν μπορούσα να κάνω οποιαδήποτε κίνηση, ούτως ή άλλως. Μαζί μου, είχε ξυπνήσει όλος ο καταυλισμός. Κλαρίνα. Τι κλαρίνα, ρε φίλε, μέσα στη νύχτα. Είχα πιαστεί από τις πέτρες στην πλάτη μου, είχα ξυλιάσει από το κρύο του ποταμού και πάνω που με είχε πάρει ο ύπνος ακούστηκαν στη διαπασών κάτι κλαρίνα στο σκοτάδι. Κοιταχτήκαμε στα μάτια, δεν είχε άλλο τρόπο να επικοινωνήσεις. Όχι, δεν είναι όνειρο, είμαστε μέσα σε έναν υπνόσακο που κανονικά χωράει μισό άνθρωπο, δίπλα στον Αλιάκμονα, με μείον τετρακόσιους βαθμούς Κελσίου, έχουμε πιει για δύο ζωές, ήρθαμε να δούμε Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Στέρεο Νόβα, είναι τρεις τα ξημερώματα και στον παγωμένο αέρα ακούγεται τέρμα «όμορφη κοπελιά / για σένα στύβω την ελιά». Και πήγε έτσι το πράμα, ως να βγει ο ήλιος, που ζαλισμένοι, σχεδόν λιπόθυμοι, κοιμηθήκαμε με πεντάλεπτα εντός και εκτός Μορφέα και την υπόλοιπη μέρα αναγκαστήκαμε να πίνουμε για να ξεχνάμε τι ζήσαμε την προηγούμενη νύχτα. Κι αποφάσισα, εκείνη τη μέρα, να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να ξανακούσει κλαρίνα. Ποτέ.

Μέχρι που κάποιος, σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, μου έστειλε τέσσερις λέξεις: «Villagers Of Ioannina City». Όχι. «Θεοί». Όχι. «Βρε άκου τους τύπους, σπέρνουν». Όχι. «Ξεκόλλα από τα κλαρίνα, είναι άλλη φάση, το πάνε το πράμα σε άλλη διάσταση». Όχι! «Άκου το Ζβάρα, τουλάχιστον». Όχι! «Τα Καρακόλια». Όχι! «Μάγκες, πιάστε τα γιοφύρια / Μπάτσοι, κλάστε μας τ’ αρχίδια». Πώς είπες; «Βρε άκου που σε λέω». Οκ, μόνο αυτό.

Τα «Καρακόλια» και το «Ζβάρα» (δηλαδή το EP με τα δύο αυτά κομμάτια) είναι η πύλη για το δισκάκι των VIC που σε ταξιδεύει πίσω στα γλέντια και τα πανηγύρια της παιδικής σου ηλικίας, αλλά τα μεταφράζει στη γλώσσα που μιλάνε σήμερα τα αυτιά και ο εγκέφαλός σου για να μην μένουν ξερές, απόμακρες αναμνήσεις. Το εφιαλτικό «δημοτικό τραγούδι» των κυριακάτικων πρωινών της κρατικής τηλεόρασης ξαναπαιγμένο όπως θα έπρεπε να έχει παιχτεί εξαρχής, αλλά δεν περίμεναν τα ζαγάρια να εφευρεθεί η ηλεκτρική κιθάρα, όχι, τα έπαιζαν με τα κλαρίνα και τις γκάιντες στα κατσάβραχα και χόρευαν και μου προκαλούσαν όλα αυτά τα παιδικά και τα μεταπαιδικά τραύματα. Θαρρώ πως κανείς δεν έχει μεταφράσει την παράδοση με τέτοιο τρόπο, φτιάχνοντας ψυχεδελικά, στόουνερ έπη ανακατεύοντας «την απάνω γειτονιά μου» και τη «Χάιδω μωρή κόντω χαϊδεμένη» και την «Περδικομάτα», φροντίζοντας να μετατρέπουν σε σύγχρονο, ηλεκτρικό πανηγύρι κάθε συναυλία τους. Εν αναμονή της συνέχειας.

Villagers Of Ioannina City - Riza (2014)

Kalesma
Echoes
Nova
Jiannim
Tabourla
Krasi
Ti kako
Perdikomata
Chalasia
Skaros
St. Triad
Riza

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB