Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01

365029Στην πρώτη άδεια από τον Έβρο, η Άννα με περίμενε με δύο ταινίες που «έπρεπε οπωσδήποτε να δω». Είχε ξανανοικιάσει τα dvd και με έστησε στην οθόνη από το πρώτο μου βράδυ, για την υποχρεωτική παρακολούθηση του Matrix και του Fight Club που της είχαν τινάξει τα μυαλά όσο έλειπα και δεν είχε να τις μοιραστεί με κανέναν. Είδα αυτά τα δύο φιλμ το ένα μετά το άλλο, ποιος άνθρωπος είχε τέτοια τύχη ή ατυχία. Και ξύπνησα το άλλο πρωί με κολλημένο τον εγκέφαλο στο «You met me at a very strange time in my life» και φόντο για μέρες τις κραυγές του Φράνσις: «With your feet in the air and your head on the ground / Try this trick and spin it, yeah / Your head will collapse / But there's nothing in it / And you'll ask yourself / Where is my mind?»

Οι κασέτες των Pixies είχαν πεταχτεί στη μεγάλη πλημμύρα του ρετιρέ, μαζί με όλες, σχεδόν, τις γραμμένες της συλλογής μου. Είχα κρατήσει τις «εργοστασίου» -όχι πως έπαιζαν, αλλά για μουσειακούς λόγους, για το γαμώτο. Το τέλος του Fight Club με ξανάστειλε να τους αναζητήσω, ειδικά εκείνο το πρώτο, τον δυναμίτη, που όταν το είχα πρωτοπάρει στα χέρια μου κατάλαβα μέσα σε λίγα λεπτά ποιους άκουγαν αυτοί που άκουγα εκείνο τον καιρό και έφτιαχναν τέτοια μουσική, οι Nirvana, οι Smashing Pumpkins, οποιοσδήποτε έβρισκε άκρη απελευθερώνοντας την κιθάρα από στρατιωτάκι και αφήνοντάς την ελεύθερη, χωρίς να τη χαρακτηρίζει ως «ποπ», «ροκ», «μέταλ» ή οτιδήποτε.

Ωμό, αυθεντικό, κοφτό, χωρίς λουλούδια και στολίδια και άσκοπους πειραματισμούς, το «Surfer Rosa» κυκλοφόρησε ως κάτι εντελώς διαφορετικό σε μια εποχή που σχεδόν καθετί διψούσε να ποζάρει ως διαφορετικό αλλά αποτύγχανε. Προϊδέασε όσους είχαν ανοιχτά αυτιά γι’ αυτά που θα ακολουθούσαν και η μπάντα του παλαβιάρη με την παλαβιάρα και τον Φιλιππινέζο και τον ταχυδακτυλουργό ιδέα δεν είχε πως αυτά τα σύντομα, απλά, πρόχειρα τραγουδάκια θα όπλιζαν τα χέρια της γενιάς που ξεπήδησε από τα ηχεία τους, σχεδόν αυτόματα με τη φήμη που απέκτησαν συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο με τα επόμενα τρία δισκάκια τους, φτιάχνοντας την τετραμελή τους δισκοθήκη μόλις σε μία πενταετία και καταφέρνοντας, με τόσα λίγα, να αλλάξουν τόσα πολλά στον τρόπο συνομιλίας ενός μουσικού με την κιθάρα του και τη μουσική του.

Pixies - Surfer Rosa (1988)

Bone Machine
Break My Body
Something Against You
Broken Face
Gigantic
River Euphrates
Where Is My Mind?
Cactus
Tony's Theme
Oh My Golly!
Vamos
I'm Amazed
Brick Is Red

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038