Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Οι κασέτες των Pixies είχαν πεταχτεί στη μεγάλη πλημμύρα του ρετιρέ, μαζί με όλες, σχεδόν, τις γραμμένες της συλλογής μου. Είχα κρατήσει τις «εργοστασίου» -όχι πως έπαιζαν, αλλά για μουσειακούς λόγους, για το γαμώτο. Το τέλος του Fight Club με ξανάστειλε να τους αναζητήσω, ειδικά εκείνο το πρώτο, τον δυναμίτη, που όταν το είχα πρωτοπάρει στα χέρια μου κατάλαβα μέσα σε λίγα λεπτά ποιους άκουγαν αυτοί που άκουγα εκείνο τον καιρό και έφτιαχναν τέτοια μουσική, οι Nirvana, οι Smashing Pumpkins, οποιοσδήποτε έβρισκε άκρη απελευθερώνοντας την κιθάρα από στρατιωτάκι και αφήνοντάς την ελεύθερη, χωρίς να τη χαρακτηρίζει ως «ποπ», «ροκ», «μέταλ» ή οτιδήποτε.

Ωμό, αυθεντικό, κοφτό, χωρίς λουλούδια και στολίδια και άσκοπους πειραματισμούς, το «Surfer Rosa» κυκλοφόρησε ως κάτι εντελώς διαφορετικό σε μια εποχή που σχεδόν καθετί διψούσε να ποζάρει ως διαφορετικό αλλά αποτύγχανε. Προϊδέασε όσους είχαν ανοιχτά αυτιά γι’ αυτά που θα ακολουθούσαν και η μπάντα του παλαβιάρη με την παλαβιάρα και τον Φιλιππινέζο και τον ταχυδακτυλουργό ιδέα δεν είχε πως αυτά τα σύντομα, απλά, πρόχειρα τραγουδάκια θα όπλιζαν τα χέρια της γενιάς που ξεπήδησε από τα ηχεία τους, σχεδόν αυτόματα με τη φήμη που απέκτησαν συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο με τα επόμενα τρία δισκάκια τους, φτιάχνοντας την τετραμελή τους δισκοθήκη μόλις σε μία πενταετία και καταφέρνοντας, με τόσα λίγα, να αλλάξουν τόσα πολλά στον τρόπο συνομιλίας ενός μουσικού με την κιθάρα του και τη μουσική του.

Pixies - Surfer Rosa (1988)

Bone Machine
Break My Body
Something Against You
Broken Face
Gigantic
River Euphrates
Where Is My Mind?
Cactus
Tony's Theme
Oh My Golly!
Vamos
I'm Amazed
Brick Is Red

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB