Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

Και σκάει μια φωνή που δεν είχε καμία σχέση με όλα αυτά και κατακλύζει τα ραδιοκύματα. Ανάμεσα στις Μαρινέλλες και τις Πρωτοψάλτες, στις «ποιοτικές ώρες» των προγραμμάτων, αρχικά, αλλά εξαπλωνόταν και την άκουγες ολοένα και πιο συχνά όπως κατακτούσε τον κόσμο που είχε τότε ένα τρανζιστοράκι να παίζει όλη μέρα. «Βρέθηκα σε κύκλο σκοτεινό / Στ’ όνειρο που είδα χθες το βράδυ / Ήμουν απ’ τη μια του κύκλου εγώ / Κι εγώ από την άλλη». Έκανες μια κίνηση να πας πιο κοντά στο ραδιόφωνο, να τον γευτείς, να τον μυρίσεις, να δεις μαζί του το ίδιο όνειρο που του έδωσε έμπνευση γι’ αυτό το δισκάκι, που έπεσε πάνω στα σοροπιασμένα βινύλια του 1987, τις κασέτες με τον σταρ των τουρκικών επικών μελό Ιμπραήμ, τα Παιδιά Απ’ Την Πάτρα και τη σκυλοπόπ του ζεύγους που δεν άφηνε χώρο για πολλά πράματα στον μουσικό αέρα. «Ποιος είναι»; «Ο Μούτσης». «Υπέροχος». «Ναι». «Ο γνωστός Μούτσης»; «Ναι». «Αυτή είναι η φωνή του»; «Αυτή».

Κι είν’ οι φωνές μας στον αέρα
αλήθεια ποια είναι η αλήθεια
έτσι που ζεις από συνήθεια
μια μέρα ακόμα και μια μέρα

Ένα βιολί που σολάρει αναρχικά και ακατάπαυστα αλλά με μια περίεργη αυτοπειθαρχία, λες και δίνει σύνθημα στους υπόλοιπους να ακολουθήσουν και μια φωνή σαν βιολί να σε παίρνει και να σε σηκώνει στα σύννεφα μαζί της -ο Μούτσης του «Τραγούδι/Στίχοι/Μουσική/Ενορχήστρωση/Διεύθυνση Ορχήστρας», ο Μούτσης της μοναχικής πορείας, ο Μούτσης που ανακάλυπτε μαζί μας τον ίδιο του τον εαυτό μετά από δεκαετίας δημιουργιών που έδινε σε άλλους, σαφώς πετυχημένα και εύστοχα, τώρα μας ηρεμούσε, ανάμεσα στο καψουροσκυλάδικο και την ποπ σαπουνάδα, με τη δική του φωνή, που τραγουδούσε τα στιχάκια των ονείρων, αλλά, κυρίως, των εφιαλτών του.

Ω, τι αχαλίνωτος ρομαντισμός!
Κι η μαμά να συμπληρώνει
«Βίζιτα η κόρη μου, θα είστε τρελός!
Το καημένο, επιστήμων τελειώνει».

Έτσι λοιπόν και ξαφνικά και έτερον ουδέν
Μα εγώ, μικρό μου, είμαι πολύ μακριά
Μην το ψάχνεις, δεν πειράζει.

Τη χρονιά της «Εθνικής Υπερηφάνειας», που ανάμεσα στο Εθνικό Σκυλάδικο άκουγες κάθε τόσο το τιρινίνι των Europe ως φόρο τιμής στους «δώδεκα Θεούς του Ολύμπου» που μας έσωσαν ως χώρα και ως έθνος και μας έφεραν το Ευρωμπάσκετ να καλύψει την πασοκική, κρυμμένη και ψιθυριστή πείνα μας, πεταγόταν ο Μούτσης, μια-δυο φορές τη μέρα, μέχρι, τουλάχιστον, να πιάσω στα χέρια μου την κασέτα που τόσο ταλαιπωρήθηκα να τη βρω, και να ακούω, ανάμεσα στα μέταλ και τα θρας και τα λοιπά εξτρεμιστικά εκείνης της χρονιάς, τον μοναδικό Έλληνα τραγουδοποιό που φαινόταν να αντιστέκεται ακόμα από τον αέρα των ερτζιανών:

Αυτοκράτορας σκοτώνει τη μαμά του - λέει
διαγράφονται οι λέξεις Άγιος - Μέγας και τα λοιπά.
Ιστορίες θα λέμε τώρα; Ε, όχι δα!
Εμείς «Να, να, να!»
Τετρακόσια χρόνια φάγαμε τους Τούρκους.
Συνηθίσαμε και τρώμε και τους Έλληνες μετά.
Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Ε, καλά!
Εμείς «Να, να, να!»

Δήμος Μούτσης - Να! (1987)

Το Όνειρο
Παίξε Μάρκο Το Μπουζούκι Σου Για Μένα
Μια Φυσαρμόνικα Που Κλαίει
Να!
Μην Το Ψάχνεις Δεν Πειράζει
Πάει, Μας Τέλειωσε Πια!
Κ. Πρόεδρε
Ο Έρωτας Είναι Πάντα Μελαγχολικός (στη Δήμητρα)

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB