Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
Το ένιωσα και ο ίδιος, στην πρώτη ακρόαση του And Justice For All, αγορασμένο από έναν έφηβο με πλήρη γνώση όλης της -σύντομης- ιστορίας της σκηνής που τον είχε μαγέψει εκείνα τα χρόνια, με δεκάδες δίσκους ήδη στο ακουστικό του ενεργητικό, από τους πρωτεργάτες Venom μέχρι τις χοντροκομμένες γερμανικές μπάντες της Noise που ήδη έφτιαχναν έναν διαφορετικό, πρωτόγονο ήχο βασισμένες στην καλιφορνέζικη αύρα και από το αμερικάνικο, κλασικό thrash χτίσιμο ως τους χίλιους δυο πειραματισμούς που έφταναν από κάθε άκρη του κόσμου. «Αυτό το πράμα δεν είναι Metallica», σκεφτόμουν όσο το άκουγα για πρώτη φορά. Ακολούθησαν, όμως, χιλιάδες.

Αντικειμενικά, πρόκειται για έναν δίσκο που δύσκολα χωράει σε κορυφαίες λίστες, είτε του μέταλ, είτε της ροκ σκηνής γενικότερα. Δύο κιθάρες με υποστήριξη μονάχα από τα τύμπανα, συνθέσεις επαναλαμβανόμενες και αυτιστικές, κορυφώσεις που αντί να κλείσουν το θέμα επανέρχονται βασανιστικά στο αρχικό τέμπο και σε προσγειώνουν, μουσική στυμμένη σαν λεμονόκουπα για να απλωθεί όσο πάει περισσότερο και να γεμίσει το άλμπουμ, το πιο αναμενόμενο άλμπουμ της δεκαετίας, αυτό που θα ακολουθούσε το διαρκές χτύπημα των τριών προγενέστερων, αυτό που θα έβρισκε την αγαπημένη μπάντα των περισσότερων μεταλλάδων δίχως το πιο αγαπημένο μέλος της, αυτό που θα απαντούσε στο ερώτημα «πόσο ακόμα παραπάνω μπορεί να το πάνε»; Και η απάντηση ήρθε αναπάντεχη: «Μπορούνε να το πάνε σε άλλο δρόμο».

Το And Justice For All είναι το νούμερο 1 της ζωής μου. Ο δίσκος που έχω ακούσει περισσότερο στο σύνολό του, ο δίσκος που γνωρίζω απ’ έξω κάθε νότα και κάθε στίχο και αν ήμουν μουσικός θα μπορούσα να τον αναπαράξω δίχως παρτιτούρες ή αναλόγια. Μπορεί το «One» να είναι ορόσημο, μπορεί το «To Live Is To Die» να είναι η σπουδαιότερη instrumental σύνθεσή τους, αλλά, προσωπικά, δεν έχω άλλα επιχειρήματα για να πείσω κανέναν πως αποτελεί δίσκο προς πολύχρονη ακρόαση όπως αυτή που κάνω εγώ, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα επί τριάντα χρόνια, από τη μέρα που κυκλοφόρησε. Συναίσθημα είναι, εσωτερικό. Απλώς, έτσι θέλω να είναι η μουσική. Τέσσερα, οκτώ, δεκάξι. Μουσικά μαθηματικά.

Metallica - ...And Justice for All (1988)

Blackened
...And Justice for All
Eye of the Beholder
One
The Shortest Straw
Harvester of Sorrow
The Frayed Ends of Sanity
To Live Is to Die
Dyers Eve

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB