Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

Αγγαρεία

Αγγαρεία

Μπορεί να ήταν...

  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50
  • Αγγαρεία

    Αγγαρεία

    Monday, 28 May 2018 13:28

365025Αναγνωρίζω τη θεώρηση των τριών πρώτων δίσκων των Metallica ως ένα τρίπτυχο ανεξάρτητο από όλη τους την υπόλοιπη δισκογραφία αλλά και ως τη σπουδαιότερη συνεισφορά μίας μπάντας στη σύγχρονη μουσική, αλλάζοντας τον τρόπο που παίζεται και ακούγεται, βοηθώντας όσο κανένας άλλος στη διείσδυση του μέταλ σε μαζικά ακροατήρια. Είναι σαφές πως τα Kill/Ride/Master δεν έχουν μεγάλη σχέση με τα επόμενα, ίσως επειδή ήταν τόσο μεγάλος καταλύτης ο Cliff Burton και κρατούσε τον ήχο εκπληκτικά δεμένο και δίχως περιθώριο ξοδεμένης ανάσας ανάμεσα στις νότες τους. Το ένιωσα και ο ίδιος, στην πρώτη ακρόαση του And Justice For All, αγορασμένο από έναν έφηβο με πλήρη γνώση όλης της -σύντομης- ιστορίας της σκηνής που τον είχε μαγέψει εκείνα τα χρόνια, με δεκάδες δίσκους ήδη στο ακουστικό του ενεργητικό, από τους πρωτεργάτες Venom μέχρι τις χοντροκομμένες γερμανικές μπάντες της Noise που ήδη έφτιαχναν έναν διαφορετικό, πρωτόγονο ήχο βασισμένες στην καλιφορνέζικη αύρα και από το αμερικάνικο, κλασικό thrash χτίσιμο ως τους χίλιους δυο πειραματισμούς που έφταναν από κάθε άκρη του κόσμου. «Αυτό το πράμα δεν είναι Metallica», σκεφτόμουν όσο το άκουγα για πρώτη φορά. Ακολούθησαν, όμως, χιλιάδες.

Αντικειμενικά, πρόκειται για έναν δίσκο που δύσκολα χωράει σε κορυφαίες λίστες, είτε του μέταλ, είτε της ροκ σκηνής γενικότερα. Δύο κιθάρες με υποστήριξη μονάχα από τα τύμπανα, συνθέσεις επαναλαμβανόμενες και αυτιστικές, κορυφώσεις που αντί να κλείσουν το θέμα επανέρχονται βασανιστικά στο αρχικό τέμπο και σε προσγειώνουν, μουσική στυμμένη σαν λεμονόκουπα για να απλωθεί όσο πάει περισσότερο και να γεμίσει το άλμπουμ, το πιο αναμενόμενο άλμπουμ της δεκαετίας, αυτό που θα ακολουθούσε το διαρκές χτύπημα των τριών προγενέστερων, αυτό που θα έβρισκε την αγαπημένη μπάντα των περισσότερων μεταλλάδων δίχως το πιο αγαπημένο μέλος της, αυτό που θα απαντούσε στο ερώτημα «πόσο ακόμα παραπάνω μπορεί να το πάνε»; Και η απάντηση ήρθε αναπάντεχη: «Μπορούνε να το πάνε σε άλλο δρόμο».

Το And Justice For All είναι το νούμερο 1 της ζωής μου. Ο δίσκος που έχω ακούσει περισσότερο στο σύνολό του, ο δίσκος που γνωρίζω απ’ έξω κάθε νότα και κάθε στίχο και αν ήμουν μουσικός θα μπορούσα να τον αναπαράξω δίχως παρτιτούρες ή αναλόγια. Μπορεί το «One» να είναι ορόσημο, μπορεί το «To Live Is To Die» να είναι η σπουδαιότερη instrumental σύνθεσή τους, αλλά, προσωπικά, δεν έχω άλλα επιχειρήματα για να πείσω κανέναν πως αποτελεί δίσκο προς πολύχρονη ακρόαση όπως αυτή που κάνω εγώ, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα επί τριάντα χρόνια, από τη μέρα που κυκλοφόρησε. Συναίσθημα είναι, εσωτερικό. Απλώς, έτσι θέλω να είναι η μουσική. Τέσσερα, οκτώ, δεκάξι. Μουσικά μαθηματικά.

Metallica - ...And Justice for All (1988)

Blackened
...And Justice for All
Eye of the Beholder
One
The Shortest Straw
Harvester of Sorrow
The Frayed Ends of Sanity
To Live Is to Die
Dyers Eve

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022

21 Μουσικές Ταξιαρχίες

365021