Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Από το ισοπεδωτικό «Leprosy» μέχρι το αναπάντεχης πληρότητας «Spiritual Healing» οι Death έμοιαζαν άλλη μπάντα. Μέσα σε ενάμισο χρόνο ο Schuldiner έδειχνε να επανεφευρίσκει το είδος της μουσικής που στην ουσία είχε εφεύρει ο ίδιος με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ, να ανοίγει δρόμους που έμελλαν να περπατηθούν από έναν αναρίθμητο στρατό συγκροτημάτων που ακολούθησαν, αν και κανένα δεν κατάφερε να συναντηθεί με τον συνδυασμό ήχου και στίχων που έμπλεκε ο Chuck μέχρι τον πρόωρο θάνατό του. Η συνέχεια της δισκογραφίας θα απέκλειε κάθε σύγκριση με το παρελθόν: Το «Scream Bloody Gore» και το «Leprosy» θα έμοιαζαν με δοκιμές, το «Spiritual Healing» θα αποτελούσε τον ιστορικό σταθμό αλλαγής πλεύσης για όλη τη σκηνή και από εκεί και πέρα το πράμα θα πήγαινε μόνο μακρύτερα, βαθύτερα και ως τα όρια που μπορούσε να φτάσει -η απώλεια του βασικού πρωταγωνιστή όλων αυτών το 2001 μας στέρησε από την περιπέτεια ανακάλυψης αυτών των ορίων, καθώς δεν βρέθηκε αντικαταστάτης τόσο προικισμένος και φιλόδοξος να τα αναζητήσει ή να τα επεκτείνει.

Blinded by twisted ways you live
Kill for religion, will the Lord forgive?
Idiocy has stricken your mind
A real-life hell you will find
All the prayers in the world can't help you now
A killer a taker of life is what you are

Με το «Human» θα απογειωνόταν και ως το τέλος θα συνέχιζε την πορεία του, πειραματιζόμενος αλλά πατώντας πάντα στην σταθερή βάση που έφτιαξε από τον τρίτο του δίσκο. Όλα, όμως, βρίσκονται εδώ, στα οκτώ κομμάτια ενός άλμπουμ που άλλαξε τον τρόπο αντίληψης της βαριάς, της ασήκωτης μεταλλικής μουσικής χωρίς άσκοπους εντυπωσιασμούς και με συνείδηση της χρήσης της ως φόρμας επικοινωνίας. Η απέχθεια του Chuck για τις κοινωνικές νόρμες, ο σχολιασμός της ιστορικής επικαιρότητας και του σκοτεινού μέλλοντος που τον τρόμαζε και τον ανάγκαζε να αμύνεται μέσα από τα στιχάκια του, η αναγνώριση του εαυτού του ως περιθώριο μιας χώρας που κηδεμονεύει τον κόσμο και τον ασφυκτιά.

Replacing what is real by using technology
Population control, selecting those who will breed
A specific type of form chosen for the unborn
A mind without emotion
Progressive anatomy
Genetic reconstruction
Evolution in production

Για όσους ευτύχησαν να γεννηθούν με ανοιχτά κεφάλια και ευάερους εγκεφάλους, ο Chuck και η παρέα των Death ήταν η πιο ανακουφιστική συντροφιά στα αυτιά και τα μυαλά της εφηβείας, ειδικά εκείνης της εφηβείας που συνέπεσε με παρόμοιες απογνώσεις και αδιέξοδα όπως αυτά που στοίχειωναν τις νύχτες του σπουδαιότερου τραγουδοποιού της δεκαετίας.

Death - Spiritual Healing (1990)

Living Monstrosity
Altering the Future
Defensive Personalities
Within the Mind
Spiritual Healing
Low Life
Genetic Reconstruction
Killing Spree

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB