Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

Αγγαρεία

Αγγαρεία

Μπορεί να ήταν...

  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50
  • Αγγαρεία

    Αγγαρεία

    Monday, 28 May 2018 13:28

365020

Έκανε δεξιά στη Βενιζέλου. Η κουβέντα κράτησε κάπου πέντε λεπτά. Δεν τον είχα ξαναδεί να κλαίει. Ίσως δεν είχε κλάψει ποτέ στη ζωή του ως τότε, δεν ξέρω. Εγώ κρατήθηκα. Παλικάρι. Όσο μιλούσε, τραγουδούσα από μέσα μου το «Boys Don’t Cry» και τον κοίταγα παγωμένος. Άνοιξα την πόρτα κι έφυγα πριν τελειώσει όσα είχε ετοιμάσει να μου πει. «Δεν φταις σε τίποτα εσύ, ούτε η αδερφή σου, σας αγαπάμε και θα σας αγαπάμε για πάντα, αλλά θα ζούμε χωριστά, εγώ στο δικό μου σπίτι, εσείς με τη μάνα σας», εντάξει, αναμενόμενα όλα αυτά, απλώς είναι δυσβάσταχτα όταν σου ανακοινώνονται και επίσημα, στα δεκάξι σου.

Περπάτησα μέχρι την Ερυθρού, μπήκα στο άδειο, μεσημεριανό Μονακό, κρύφτηκα στο βάθος πάνω στο τελευταίο ηλεκτρονικό. Ο Robert συνέχιζε να μου δίνει κουράγιο στο κεφάλι, να κρατηθώ. Το μόνο που θυμάμαι από εκείνη τη μέρα είναι η φωνή του Robert -τον πατέρα μου τον θυμάμαι απλώς να ανοιγοκλείνει το στόμα κι όσα μου είπε τα επανέφερα μετά, μήνες μετά, χρόνια μετά, όταν συνειδητοποίησα πως η μέρα που μου ανακοίνωνε, κλαίγοντας, πως με αφήνει στη θέση του ήταν η μέρα που συνειδητοποίησα πόσο τον αγαπάω. Ξέσπασα, πότισα με όλο το δάκρυ του κόσμου την κονσόλα, έμπαιναν φίλοι, γνωστοί, συμμαθητές, με έβλεπαν και έκαναν μεταβολή, δεν με ενόχλησε άνθρωπος. Πλύθηκα, πήγα στο Απαραίτητο και ήμουν ο πρώτος πελάτης της βραδιάς, νωρίς. «Βάλε μου το Boys Don’t Cry», του είπα, που το έβαζε κάθε βράδυ, καμιά φορά δύο και τρεις φορές και από εκεί μου είχε κολλήσει, χωρίς να έχω αγοράσει ως τότε δίσκο των Cure.

I try to laugh about it
Hiding the tears in my eyes
Because boys don't cry

The Cure - Boys Don't Cry (1980)

Boys Don't Cry
Plastic Passion
10:15 Saturday Night
Accuracy
Object
Jumping Someone Else's Train
Subway Song
Killing an Arab
Fire in Cairo
Another Day
Grinding Halt
World War
Three Imaginary Boys

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022

21 Μουσικές Ταξιαρχίες

365021