Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

Fret for your figure and fret for your latte and
Fret for your lawsuit and fret for your hairpiece and
Fret for your Prozac and fret for your pilot and
Fret for your contract and fret for your car
It's a bullshit three ring circus sideshow

Κατέβασα όλο τον δίσκο. Έως και ο τρόπος που γραφόταν ο τίτλος του είχε ενδιαφέρον, δεν μπορούσες να τον πληκτρολογήσεις αν δεν χρησιμοποιούσες ειδικούς χαρακτήρες που έβγαιναν, τότε, πατώντας το Alt και ένα νούμερο. «Ænema». «Aenema». Ψυχή. Κλύσμα. «Κλύσμα της ψυχής». Τι διάολο. Ας περιμένω δεκαπέντε ώρες να κατεβεί, με έχει ιντριγκάρει η φάση. Άκουγα και ξανάκουγα το ομώνυμο και μου φαινόταν ολοένα και πιο δυνατό, πιο ολοκληρωμένο.

Μέχρι να φτάσεις στο Third Eye, όπου πλέον απογειώνεσαι και το έργο πάει σε άλλη διάσταση, έχεις ακούσει τον πιο περίεργο δίσκο μέταλ των τελευταίων χρόνων. Καθαρό μέταλ, «γκαγκάν», που λέει κι η Άννα στην πιο εύστοχη περιγραφή της σχετικά με το «πιο μέταλ ακούμε». Αλλά πάει λίγο από εδώ, λίγο από εκεί. Πάει και παραπέρα. Και, σίγουρα, πάει πολύ βαθιά, βαθύτερα από την «ψυχή» του Stinkfist που πετάγεται από την αρχή και σε καρφώνει στη θέση σου ακίνητο να παρακολουθείς μια ιστορία που δεν έχεις μάθει να ακούς μέχρι τώρα, από τέτοια φωνή και τόσο μαεστρικά απλωμένο το υπόβαθρο.

Το Ænema μπορεί από μόνο του να τοποθετήσει τους Tool στην κορυφή του είδους μουσικής που επέλεξαν για να ντύσουν τα σκοτεινά, περιπετειώδη και τελετουργικά αφηγήματα του Maynard. Λίγο μετά, θα ερχόταν το Lateralus και θα τα διέλυε όλα -ήμουν τυχερός που ανακάλυψα αυτό το δισκάκι, έστω και διαδικτυακά, έστω και με διαφορετική ποιότητα και ένταση σε κάθε κομμάτι, όπως συνέβαινε τον καιρό πριν το broadband, ώστε να τα πιάσω με τη σειρά. Περιέχει κομμάτια που σιγοτραγουδάς με κάθε ευκαιρία, αλλά περιέχει και την απόλυτη απάντηση κάθε μπάντας στον «φαν» που τους κατηγορεί για ξεπούλημα: Μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε μουσικό προς οποιονδήποτε ακροατή του κουνάει το δάχτυλο, άνετα.

All you know about me is what I've sold you, dumb fuck
I sold out long before you ever heard my name
I sold my soul to make a record, dipshit, and you bought one

So I've got some advice for you, little buddy
Before you point your finger, you should know that I'm the man
If I'm the fucking man then you're the fucking man as well
So you can point that fucking finger up your ass

Tool - Ænema (1996)

Stinkfist
Eulogy
H.
Useful Idiot
Forty Six & 2
Message to Harry Manback
Hooker with a Penis
Intermission
jimmy
Die Eier von Satan
Pushit
Cesaro Summability
Ænema
(-) Ions
Third Eye

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB