Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

365012Όταν αγοράζεις ως πρώτο Thrash δίσκο το Master Of Puppets, που εκείνο το διάστημα είναι «ο τελευταίος των Metallica» και περνάς μισή εφηβεία μαθαίνοντας απ’ έξω κάθε στίχο και κάθε νότα, έρχεται η στιγμή που αποφασίζεις πως, εντάξει, καλά περνάμε ακούγοντας τα ίδια οκτώ κομμάτια τόσο καιρό, αλλά πρέπει να ακούσουμε κάποτε και κάτι διαφορετικό. Συνεπώς, πας στο δισκάδικο και ρωτάς «έχουν βγάλει άλλους δίσκους τούτοι εδώ»; Και σου απαντάει ο τύπος «βεβαίως, έχουν ένα καινούργιο με διασκευές και δύο παλιότερους».

Κοιτάζεις τα εξώφυλλα, βλέπεις την καρέκλα, σε χτυπάει το ρεύμα. Ξέρεις πως δεν πρόκειται να ακούσεις τίποτα καλύτερο στη ζωή σου, αλλά συνθηκολογείς, η ζωή πάει μπροστά, είσαι ακόμα στα δεκατρία, ας πάρουμε και τον προηγούμενο δίσκο τους, να τον ακούμε στα διαλείμματα του Master, για ποικιλία.

Πηγαίνεις σπίτι, περιμένεις την κατάλληλη στιγμή που θα λείπουν όλοι, βάζεις στ’ αυτιά τα ακουστικά, κρατάς στα χέρια τους στίχους που τους έχεις ήδη μελετήσει από πριν για να μπεις στο κλίμα, από καμιά φορά προσπαθείς να μαντέψεις πώς τραγουδιούνται βάζοντας κιθάρες στο φόντο. Το στομάχι σου στέλνει σήματα ενός πρωτόγνωρου άγχους μόλις το δάχτυλο δίνει την εντολή να αρχίσει η τελετουργία. Play. Εισαγωγή. Καλή η εισαγωγή, όχι όσο του Battery, συνεχίζεις να επιβεβαιώνεις πως όλα θα είναι ένα επίπεδο κάτω, δεν σε πειράζει, το ήξερες. Φορτώνουν οι κιθάρες. Κολασμένες. Όπα. Κάτι γίνεται εδώ. «Do unto others as they've done to you / But what the hell is this world coming to». Όπα. Τι γέφυρα είναι αυτή. Τι κοπάνημα είναι τούτο. Τι σαλταρισμένα τύμπανα, τι παίζει ο Μπάρτον από πίσω, πόσα δάχτυλα έχει ο τύπος. Τι σόλο παίζει ο Χάμετ, πώς μπορεί να γράφτηκε τέτοιο πράμα. Ή παίζουν και οι δύο μαζί, δεν μπορώ να το καταλάβω, μία κιθάρα καταφέρνει να βγάλει τόσο αίμα στ’ αυτιά μου;

Κι ακολουθεί το έπος. «Flash before my eyes / Now it's time to die / Burning in my brain / I can feel the flame». Και τελειώνει το έπος και έχει άλλο έπος. Το μέγιστο όλων. Αυτό που τραγουδάω όποτε μπαίνω σε γήπεδο από μέσα μου, για κάποιο λόγο, δεν κατάλαβα ποτέ μου γιατί.

Take a look to the sky just before you die
It's the last time you will

Πάει κι αυτό, τι άλλο μπορεί να έχει το μενού, πόσο λιώσιμο μπορεί να κρύβει αυτό το δισκάκι - «Things not what they used to be / Missing one inside of me / Deathly lost, this can't be real / Cannot stand this hell I feel». Τελειώνει η πρώτη πλευρά και αποφασίζεις πως έχεις γεμίσει, έχεις μπουκώσει με μουσική για μία ζωή ολόκληρη, τι έχουν κάνει τα πιτσιρίκια, δεν μπορεί να έχει γραφτεί από κανονικούς ανθρώπους αυτό το έργο. Έχεις γουρλώσει τα μάτια, τα αυτιά σου χαμογελάνε και θα μείνουν έτσι, μόνιμα, με την ανάμνηση της πρώτης φοράς που μπήκε μέσα τους o κεραυνός των αγαπημένων Καλιφορνέζων, φθινόπωρο του 1987, κάπου εκεί, λίγο πριν ντυθώ στα ασπρόμαυρα και ολοκληρωθεί η μετάβαση. Αυτομάτως, θες να το ξαναβάλεις από την αρχή, να ξαναζήσεις το σοκ. Αλλά συνέρχεσαι και αντιλαμβάνεσαι πως έχει και δεύτερη πλευρά. Έχει άλλο τόσο, ρε φίλε, απίστευτο.

Το ριφ του Trapped Under Ice είναι ο ήχος που χρησιμοποιώ πάντα για να ξεπλύνω τα αυτιά μου από εχθρικούς ήχους. Είναι μια τεχνική που έχω εφεύρει από την εφηβεία, δεν γνωρίζω αν το κάνει και άλλος άνθρωπος: Ακούς ένα σκυλάδικο κάπου, πάει να σου κολλήσει, παίζεις το Trapped Under Ice στο μυαλό και το διώχνεις. Παίζει ο γείτονας Καρρά, περνάει το Ντάτσουν με Χριστοδουλόπουλο, πετάγεται στο ραδιόφωνο καψουροκλαψούρισμα, δεκαετίες τώρα, αυτόματα κατεβαίνει η βελόνα και δίνει την εντολή για τις κιθάρες του Hetfield και του Hammett να μαρσάρουν. Είναι οι σκυλοπνίχτες στον εγκέφαλο, δεν περνάει τίποτα, η απόλυτη άμυνα. Και μετά, το μυαλό περνάει από μόνο του και τραγουδάει «Out for my own, out to be free / One with my mind, they just can't see / No need to hear things that they say / Life's for my own, to live my own way» που το ακολούθησα και το ακολουθώ από τότε και θα το ακολουθώ μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, κάνει ένα ταξίδι στην Αίγυπτο με το πιο τραγουδισμένο κομμάτι τους που το ακούς ανυπόμονος επειδή ακολουθεί το λιγότερο τραγουδισμένο κομμάτι τους που εσύ το έχεις λιώσει επειδή δεν χρειάζεται να το τραγουδάς, δεν προλαβαίνεις, βυθίζεσαι στο σκοτάδι και επανέρχεσαι μόνο αν ακούς τον δίσκο σε κασετόφωνο με αυτόματη επανάληψη -θα σε ξυπνήσουν οι πρώτες ανελέητες νότες του Fight Fire With Fire, στην πιο γοητευτική λούπα της παιδικής σου ηλικίας.

Με τη σειρά που τους έχω αγοράσει/ακούσει, το Ride The Lightning είναι ο δεύτερος δίσκος των Metallica μετά το Master Of Puppets. Κόντρα στην κοινή πεποίθηση των μεταλλάδων πως «έριξαν τον ρυθμό στο δεύτερο άλμπουμ», εγώ θα έχω για πάντα την εντύπωση πως, όχι απλώς τον αύξησαν, αλλά ξεπέρασαν τους εαυτούς τους μετά από ένα Master Of Puppets που έμοιαζε αξεπέραστο. Κι ακόμα δεν είχα ακούσει το Kill ‘em All, που για μένα, εκείνη την περίοδο, θα ήταν «το τρίτο τους».

Metallica - Ride The Lightning (1984) 12/365

Fight Fire With Fire
Ride The Lightning
For Whom The Bell Tolls
Fade To Black
Trapped Under Ice
Escape
Creeping Death
The Call Of Ktulu

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038