Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

365011Καλό το Μέταλ, καλά τα κολλητά παντελόνια και τα ραφτά και οι πεντάλφες και τα αίματα και οι φράντζες και οι χαίτες και η αγριάδα στο βλέμμα, αλλά σαν τα καλά Ρέιβ Πάρτι δεν είχε. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 είχαμε ανακαλύψει ένα είδος μουσικής που, μπορεί να μην είχε καμία σχέση με τον Cavalera και τον Mille που προσκυνούσαμε ως σύγχρονους Θεούς, αλλά μας έλκυε και για χάρη του είχαμε κάνει αρκετά καγκουριλίκια, κόντρα σε ό,τι πιστεύαμε (ή πιστεύαμε πως πιστεύαμε) ως φανατικοί μεταλλάδες ντεμέκ σατανιστές και δε συμμαζεύεται. Το πρωί χεντμπάνγκερς, το βράδυ περιστρεφόμενοι.

Ναρκωτικά στην παρέα δεν έπαιρνε κανείς. Χημείες και τα σχετικά ήταν παιχνίδια άλλων, κοντινών, μεν, αλλά διαφορετικών τραπεζιών στην Μπαλλάντα όπου πίναμε καθημερινά τους καφέδες. Αυτό το κομμάτι του Ρέιβ μας άφηνε αδιάφορους, σε αντίθεση με πολλούς που έβρισκαν τον παράδεισο επί της γης στα μέρη όπου τα μπάσα έκαναν το έδαφος να τρέμει ως τα ξημερώματα, κάτω από τα στρόμπο και τα νέον που χρωμάτιζαν τα χαπάκια στις χούφτες. Μας άρεσε το ρομποτικό, επαναλαμβανόμενο μπιτ, τα φώτα, το ντύσιμο, ο χορός, η πολύωρη λούπα που μούδιαζε το μυαλό και σε έστελνε σπίτι λιωμένο και άδειο. Είχαν και καλύτερα ηχοσυστήματα -πήγαινες μετά στον Ελλήσποντο να δεις τους Kreator και δεν καταλάβαινες ποιο τραγούδι παίζουν και στο τέλος έβγαινες γκρινιάζοντας που δεν είπανε το Toxic Trace και οι μισοί συμφωνούσαν, ενώ οι άλλοι μισοί έλεγαν «τι λε, ρε, το έπαιξαν και μάλιστα με έξτρα σόλο, που είχε κέφια o Φρανκ».

Οπότε, αυτούς που το πρωί τους έβλεπες στο σχολείο και στον καφέ με εμφάνιση κάτι ανάμεσα στον στρατό των Wildlings και τους Πειρατές Της Καραϊβικής, το βράδυ εμφανίζονταν με το μεταλλικό μαλλί γλειμμένο με τόνους ζελέ και κολλημένο πίσω, με πολύχρωμα, άνετα ρούχα, με χαϊμαλιά και μπλουζάκια δίχως στάμπες -το μόνο αξεσουάρ που τους πρόδιδε ήταν οι φούσκες, που δεύτερο παπούτσι δεν είχαμε τότε να πάρουμε. Και δώσ’ του χορό ως τα ξημερώματα, ιδρώτας, ουρλιαχτά, αλκοόλ, τσιγάρα, φώτα, πολλά φώτα, πολλές Γερμανίδες, ελάχιστοι Γερμανοί που δεν άντεχαν και έβγαιναν νοκ-άουτ από νωρίς το απόγευμα στις μπυραρίες και οι γυναίκες τους ξεσάλωναν στις πίστες μέχρι να βγει ο ήλιος κι έφευγαν παρέα με παρέες που τα μόνα γερμανικά που ήξεραν ήταν κάτι «ράους» και «αχτούνγκ» από τις ταινίες του Πρέκα.

Η κορυφαία στιγμή της καριέρας μου ως ντεμέκ ρέιβερ ήταν αδιαμφισβήτητα μια νύχτα σε ένα μαγαζί της Καυταντζόγλου που τώρα δε θυμάμαι πώς το λένε, με τον Γιάννη το σκουλήκι, που ο Ντι-Τζέι, καλή του ώρα, μας έβαλε σχεδόν όλο το Music For The Jilted Generation κι εμείς κοπανιόμασταν στην πίστα με αυτά τα κεράκια που βάζουν στις τούρτες και πετάνε σπίθες, ποια είναι η ορολογία, άραγε, πώς να τα λένε. Είχαμε από ένα τέτοιο στο χέρι και όλοι ήταν στα τρία μέτρα απόσταση, μεγάλες στιγμές. The voodoo, who-do-what-you-don't-dare-to-people. Δεν έχω χορέψει με κανένα άλλο κομμάτι περισσότερο στη ζωή μου -τιμή και δόξα στο παλικάρι που, από ένα σημείο και μετά, το έπαιζε στο ριπίτ, ίσως για να δει στις πόσες επαναλήψεις θα λιποθυμήσουμε. Αντέξαμε. Το επόμενο πρωί είχαμε πάει και για μπάσκετ.

The Prodigy - Music For The Jilted Generation (1994) 

Intro
Break & Enter
Their Law
Full Throttle
Voodoo People
Speedway
The Heat (The Energy)
Poison
No Good (Start the Dance)
One Love
The Narcotic Suite: 3 Kilos
The Narcotic Suite: Skylined
The Narcotic Suite: Claustrophobic Sting

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038