Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

365009Ποδαρίλα, βαρεμάρα, νύστα, μεσημέρι μετά τις υπηρεσίες, έξω το τοπίο λευκό όσο πάει το μάτι σου. “Λευκά κελιά”, θυμάμαι που σκεφτόμουν τις πρώτες μέρες της θητείας στον Έβρο. Και θύμωνα με τον εαυτό μου που δεν είχα πάρει μαζί την κασέτα του Γιάννη, με τα Λευκά Κελιά των Clown και τους Πίσσα Και Πούπουλα και τους Deus Ex Machina και όλα τα ωραία που μου είχε γράψει ο κολλητός της Σχολής, που του ‘λαχε να γυρίσει μια μέρα σπίτι στην Κασσάνδρου και να το βρει ανοιγμένο και τα κλοπιμαία να είναι οι γραμμένες κασέτες του, απίστευτος ο κλέφτης και φιλόμουσος, του είχε πάρει ένα τζάκετ και τις κασέτες τις TDK με πανκιές και διάφορα άλλα υποχθόνια ακούσματα.

Έλιωνα στη ζέστη του θαλάμου, σχεδόν κοιμόμουν, αλλά ο διπλανός είχε κέφια. Ο Κούρκουλος, που ισχυριζόταν πως είναι ανιψιός του ηθοποιού, αλλά ήταν και μεγάλος ψεύτης γενικώς οπότε δεν τον πιστεύαμε. Στην υπνωτική ησυχία ακούστηκε ξαφνικά μια ξερή κιθάρα, ξεσκίζοντας την υγρασία που μας τσάκιζε τα κόκαλα και έφτασε στ' αυτιά μου μια φωνή από την άλλη πλευρά του κόσμου. Ένα βελούδο, μια οργασμική αύρα που με ανάγκασε να ανασηκωθώ στο πάνω κρεβάτι της βρωμερής κουκέτας για να τη ρουφήξω. Κι είπε η φωνή, γεμάτη αγωνία, σαν να αργοπεθαίνει από θανατηφόρο δηλητήριο, σαν να εξαρτάται όλη της η ύπαρξη από τις λέξεις που απαγγέλει:

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για ένα μικρό ξωτικό.
Μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα
σ’ ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για αυτούς που μένουν πάντα παιδιά,
για ανθρώπους που τα 'χουνε χαμένα
και μετράνε ρυτίδες σε λευκά κελιά.

Συνέχισε αυτή η φωνή να μου τραγουδάει σε όλη τη θητεία, με την κασέτα ψειρισμένη από τον σύντροφο, περνώντας κάθε σκοπιά και κάθε ταξίδι στο χακί με τον Θάνο να μου γεμίζει τις πέτρινες ώρες, τα Κρίνα να οργιάζουν στο ομορφότερο μουσικό έργο τους, κάθε νότα να φαίνεται διαλεγμένη μία προς μία και κάθε λέξη να σε πετάει στον τοίχο. Συνεχίζει να με σκοτώνει αυτός ο δίσκος, κάθε τόσο, όποτε επιστρέφω σε λευκά αδιέξοδα και αναζητώ βοήθεια απ' τους φίλους που έφυγαν νωρίς. Και να με ξαναγεννά, από την αρχή, ψιθυρίζοντας “μείναμε μόνοι σ ‘αυτήν την πόλη, σ ‘αυτήν την πόλη που δεν νυχτώνει".

Με τα χρόνια, αποφάσισα πως δεν έχει γραφτεί τίποτα σπουδαιότερο σ’ αυτό το κομμάτι της Γης από το ομώνυμο κομμάτι, στο οποίο μπορείς να ακούσεις το τραγούδι κάθε μέλους της μπάντας πέρα από τον Ανεστόπουλο, τόσο καθαρά όσο και οι λέξεις που εκφέρει στην παραβολή της στάσης ζωής του. Της Νέας Ζωής του. Της μικρής αλλά τόσο βαριάς που μπορεί να σε πλακώσει, αν δεν έχεις τον νου σου και παρασυρθείς από τα κύματα της θλίψης που του κρατούσαν παρέα ως την Τελευταία Μέρα.

Διάφανα Κρίνα – Έγινε Η Απώλεια Συνήθειά Μας (1998) 9/365

Μέρες αργίας
Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός
Ρίξτε τις καρδιές σας στα σκυλιά
Η γιορτή
Μίζερο φως
Όπως τα χιόνια
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Απέραντη θλιμμένη Ανταρκτική
Δίπλα σου σαν... πάντα
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα
Φαρμακωμένη
Τελευταία μέρα

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038