Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

365005Όταν πάρθηκε η απόφαση για «ανανέωση» του μαγαζιού, δηλαδή να το γυρίσουμε σε ακόμα μεγαλύτερη κουλτούρα από την ήδη υπάρχουσα που μας είχε φτάσει να χαρακτηριζόμαστε ως «το καλύτερο εστιατόριο της πόλης», δεν είχαμε ιδέα τι μας περίμενε. Άλλαξε ο κατάλογος, άλλαξαν τα τραπεζομάντιλα, άλλαξαν τα ποτήρια, τα σερβίτσια, μας βάλανε και μια μοβ ποδιά που αποδείχτηκε μεγάλη καβάντζα για τα τσιγάρα, άλλαξαν όλα, εκτός, φυσικά, από εμάς.

Που ο καλύτερος ανάμεσά μας, ο αρχηγός, ο Βαγγέλης, είχε ήδη γράψει ιστορία με την επιμονή και τον επαγγελματισμό του, κατεβάζοντας από την παραμάνα σαράντα πιάτα σε μια διαδρομή από την κουζίνα, αναγγέλοντας και κάθε φαγητό πριν το ακουμπήσει στο τραπέζι: «Πατάτες, φέτα, χωριάτικη, τζατζίκι, κολοκυθάκια, φλω», έπεσαν οι φλωρίνης πάνω στη θεία που μάζεψε απότομα τους ώμους και άρπαξε το μάτσο με τις χαρτοπετσέτες για να σκουπίσει τα λάδια και τα κομμάτια από τις πιπεριές που έτρεχαν πάνω της, ο Βαγγέλης, δίχως να πει δεύτερη κουβέντα και συνεχίζοντας να κρατάει στον αέρα τον μεγάλο δίσκο με τα υπόλοιπα φαγητά, μάζεψε από το φουστάνι της, το σβέρκο και τα μαλλιά της τις πιπεριές, τις ξανάβαλε στο πιάτο, τις τακτοποίησε εκεί πέρα με τα δάχτυλα, τις ακούμπησε στο τραπέζι και συνέχισε απτόητος «φλωρίνης, κασεροκροκέτες, μπουγιουρντί». Κι αν αυτός ήταν ο καλύτερος, οι υπόλοιποι ήμασταν μία κλάση πιο κάτω. Κι ήρθε ένας τζιτζιφιόγκος να μας κάνει «σερβιτόρους Άλφα Κατηγορίας», λες και ως τότε παίζαμε στη Βήτα. Είχαμε έναν αρειανό ανάμεσά μας, εντάξει, αλλά και πάλι χοντράδα είχε πει.

Και δώσ’ του μαθήματα τεμαχισμού ιχθύος, δώσ’ του γευσιγνωσίες, να δοκιμάζεις κρασιά και να τα φτύνεις, ρε φίλε, τι σίχαμα, είχαμε εκεί πέρα έναν κουβά και φτου, φτου, έριχνε ο Κώστας ροχάλες κανονικές, κίτρινες, σπάγαμε πλάκα, αλλά αυτοί το είχανε πάρει σοβαρά να μας σοβαρέψουνε. «Ως τα εγκαίνια πρέπει να είστε τέλειοι», έλεγε ο τζιτζιφιόγκος και μόλις γύριζε την πλάτη τον κοροϊδεύαμε με παντομίμες και χειρονομίες. «Βρε ας λέει ό,τι θέλει αυτός, αρκεί να μας δίνει ρεπά τις Κυριακές, να πηγαίνουμε στον ΠΑΟΚ», σχολίαζε ο σοφός αρχηγός μας κι εμείς κουνούσαμε τα κεφάλια. Από τζιγεροσαρμά πηγαίναμε στις μοτσαρέλες και από τα πιάτα που έπεφταν τα κρέατα στη διαδρομή θα σερβίραμε εκείνες τις κουτσουλιές της μόδας, που από μέσο όρο χιλιάρικο τώρα θα κόστιζε κάθε πιάτο τριχίλιαρο και βλέπουμε, αναλόγως τα κέφια της διεύθυνσης.

Το μεγαλύτερο χτύπημα, λίγο πριν ανοίξουμε ως «άλλο» κατάστημα, ήταν η Τίνα. «Καλησπέρα σας». «Καλήν εσπέρα και του λόγου σου, μανδάμ, πώς μπορούμε να σε εξυπηρετήσουμε, ασούμε». «Ε, είμαι η οινοχόος». «Εγώ είμαι αιγόκερως, με ωροσκόπο κριό». «Όχι, δεν καταλάβατε, είμαι η υπεύθυνη για την κάβα». «Σε φέρανε να μετράς πόσο πίνουμε την ώρα της δουλειάς; Ρε πλάκα μας κάνει ο Κώστας, θα τον γαμήσω, είπαμε, δεν φτάνει που δουλεύουμε κάτω του κόστους επειδή είμαστε πατριώτες, κάνουμε εκπτώσεις δηλαδή παντός καιρού, θα μας κόψουνε και το ποτό τώρα; Την ώρα της δουλειάς; Είμαστε σοβαροί»; «Εμ, όχι, λοιπόν, ποιος είναι ο υπεύθυνος εδώ»; «Α, άμα θες υπεύθυνο, βρες ποιος έχει το μεγαλύτερο μπουκάλι ουίσκι μπροστά του, πίσω στην αυλή, αυτός είναι ο υπεύθυνος».

Κι ήρθε η κοπέλα από τα Παρίσια και τα Λονδίνα, πού σπούδαζε, δεν θυμάμαι, να εργαστεί ως «οινοχόος» στο καλύτερο μαγαζί της πόλης, το οποίο μόλις σκόπευε να γίνει ακόμα καλύτερο. Δεν θα άντεχε για πολύ, παραήταν κάγκουρες οι συντελεστές για να φέρουν σε πέρας τέτοιο σχέδιο, μια χαρά ήμασταν ως ταβέρνα πολυτελείας, η αλλαγή σε χάι κλας γκουρμέ μας κατέστρεψε. Αλλά το μπούλινγκ που έφαγε στην αρχή αυτή η καψερή, που πήγαινε στους πελάτες και πρότεινε «ένα κρασί με φρουτώδη υφή και πλούσιο άρωμα, με εσάνς από το καπνιστό βαρέλι της παλαίωσης» που τη διέκοπταν οι αρχοντοχωριάτες «ρε φέρε τρεις Μαλαματίνες και άσε τα αρώματα και τις σεκάνς», κανείς δεν της είχε εξηγήσει πως αυτό που ήρθε να κάνει δεν μπορούσε να το κάνει επειδή απλώς δεν υπήρχαν πελάτες για να το κάνει. Οι μισοί ήταν ούτως ή άλλως βάρβαροι με λεφτά και έρχονταν στο πιο ακριβό μαγαζί για να ξοδέψουν αρκετά ώστε να επιβεβαιώνονται και οι άλλοι μισοί ήταν πολιτικοί και παραπολιτικοί που έτρωγαν κι έπιναν με τιμολόγια κρατικών φορέων, δηλαδή μουσεία, υπηρεσίες, κρατικά κανάλια.

Την πήρα υπό την προστασία μου. Της μιλούσε και η Άννα, προσπαθούσαμε να τη βάλουμε στο κλίμα, εδώ δεν είναι Ευρώπη, δεν είναι καν Θεσσαλονίκη, εδώ είναι Κάτω Τούμπα, πάνω από τη Λαμπράκη είναι Άνω Τούμπα, κάτω από τη Λαμπράκη και ως τη θάλασσα είναι Κάτω Τούμπα, δεν έχει Σατό Λαζαρίδη και Μαγικά Βουνά, δεν έχει ποτήρια Βουργουνδίας και αποστάγματα από τα νησιά για τη χώνεψη, εδώ έχει «φέρε το πιο ακριβό κρασί για την κοπέλα» και «φέρε το κρασί που έχετε σε μεγαλύτερο απόθεμα», μην το ζορίζεις. Ένα απόγευμα, μου έφερε, δώρο, ένα γραμμένο cd. «Τους ξέρεις»; «Τους ξέρω». «Το έχεις ακούσει το καινούργιο τους»; «Όχι, μόνο ένα τραγούδι τους ξέρω, το Creep, ντάξει, δεν μου λένε και τίποτα». «Οκ, στο επόμενο ρεπό σου βάλ’ το να παίζει από νωρίς».

Στο επόμενο ρεπό μου το έβαλα από νωρίς το πρωί, μόλις ξύπνησα. Και το ξανάβαλα, το έβαζα όλο το καλοκαίρι, το βάζω μία στις τόσες μέχρι και σήμερα -πέρσι που κυκλοφόρησε και ενισχυμένο με άλλα τόσα κομμάτια έκανα πάρτι. Ο μοναδικός δίσκος της σύγχρονης μουσικής που κυκλοφόρησε από μια μπάντα που είχε ήδη προηγούμενη δισκογραφία και έκανε δίσκους μετά από αυτόν, αλλά κατάφερε να είναι από μόνος του ένα ξεχωριστό είδος, που δεν έχει δεύτερο σαν αυτόν, ούτε από την ίδια την μπάντα, ούτε από καμία άλλη. Ο δίσκος που άλλαξε τα πάντα στον τρόπο που η μουσική βιομηχανία αντιλαμβανόταν τις έννοιες «σύνθεση», «μελωδία», «φάλτσο» -ένα αλλόκοτο αριστούργημα, απ’ την αρχή ως το τέλος, αν και αρχή και τέλος σ’ αυτό το cd δεν υπάρχει όταν το ακούς σε επανάληψη επί ώρες και μέρες. Μία επανεκκίνηση της ποπ/ροκ των 90ς και ταυτόχρονα η κηδεία της, μέσα σε λιγότερο από μία ώρα κραυγής, απόγνωσης, ευχής και κατάρας και μελαγχολίας.

«Calm, fitter, healthier and more productive
A pig in a cage on antibiotics»

Radiohead - OK Computer (1997) 

Airbag
Paranoid Android
Subterranean Homesick Alien
Exit Music (For a Film)
Let Down
Karma Police
Fitter Happier
Electioneering
Climbing Up the Walls
No Surprises
Lucky
The Tourist

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038