Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

Γιώργος

Γιώργος

Το είχα πάρει...

Μίκι

Μίκι

|||| Σαν σήμερα, πριν...

421

421

ΠΑΟΚ και Άρης...

Μπένγκτσον

Μπένγκτσον

Την ημέρα που ο ΠΑΟΚ...

Ημιδιαμονή

Ημιδιαμονή

Θέλεις να ψάξεις...

  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06
  • Γιώργος

    Γιώργος

    Friday, 01 November 2019 15:18
  • Μίκι

    Μίκι

    Tuesday, 29 October 2019 12:36
  • 421

    421

    Sunday, 22 September 2019 11:19
  • Μπένγκτσον

    Μπένγκτσον

    Thursday, 08 August 2019 17:03
  • Ημιδιαμονή

    Ημιδιαμονή

    Wednesday, 19 June 2019 17:42

Άραγε, αυτοί που πιστεύουν πως φέτος «γάμησαν τους πάντες», πιστεύουν πως επί τριάντα τέσσερα χρόνια τους «γαμούσαν οι πάντες»; Ενδιαφέρουσα λογική. «Μας κάνατε τσιμπούκι», δηλαδή όποτε η ομάδα τους δεν κέρδιζε «έκαναν τσιμπούκι» αυτοί; Εντυπωσιακός τρόπος σκέψης. Κάθε οπαδού, κάθε ανθρώπου που ασχολείται με το οπαδικό κομμάτι του αθλητισμού και αντικαθιστά τις σεξουαλικές του ορμές με το αποτέλεσμα της ομάδας του.

Η ηχώ των πανηγυριών επιβεβαιώνει την προσωπική μου επιλογή να συνεχίζω το ταξίδι μου με μια χούφτα δοκιμασμένους στα δύσκολα φίλους στο πλάι και να μένω αδιάφορος στις ευχές και τις κατάρες, τα «μπράβο» και τα «ψόφα», τα «τέλειο» και τα «αίσχος» -καμία αντίδραση κανενός σάπιου μυαλού δεν δικαιούται να προσεγγίσει την ψυχή μου, είτε θετικά, είτε αρνητικά. Χαίρομαι, είμαι εκστασιασμένος από τη φετινή χρονιά, είναι πολλαπλάσια η ευτυχία μου εξαιτίας όσων πέρασα, εγώ και η γενιά μου και μια γενιά πίσω και μια γενιά μετά, για να δούμε τον ΠΑΟΚ όπως τον βλέπουμε σήμερα, ξυπνάω κάθε μέρα με χαμόγελο, σπάνιο χαμόγελο, πρωτοφανές, δεν με θυμάμαι ποτέ ξανά τόσο χαρούμενο, επιδρά θετικά σε οτιδήποτε στη ζωή μου αυτό το πράμα. Πιο πολύ χαίρομαι, όμως, που κοιτάζω στον καθρέφτη και δεν βλέπω κανέναν άνθρωπο που νιώθει «ανώτερος» από οποιονδήποτε άλλο επειδή η ομάδα του είναι πρώτη -για πρώτη φορά στην ασπρόμαυρη διαδρομή μου, τριάντα τόσα χρόνια τώρα. Που αηδιάζω στον ίδιο βαθμό από τα «αδερφές» και «γκόμενες» και «χύσια» που λένε οι «δικοί μου», όσο αηδίαζα με αυτά που έλεγαν ως τώρα «οι άλλοι».

Πρώτο τεστ θετικό. Περηφάνια. Παραμένω ο ίδιος. Η μόνη αλλαγή στη ζωή μου είναι πως διαπίστωσα ότι είναι καλύτερο να λιώνεις το κορμί και το μυαλό σου ώστε να μεγαλώσεις, να ταΐσεις, να ντύσεις, να μορφώσεις τα παιδιά σου, να στηρίζεις τη σύντροφο ή τον σύντροφό σου σαν να είναι το δεύτερο μισό σώμα σου, να παλεύεις να μην σακατευτείς στη δουλειά και να αντέχεις να μην καταρρεύσεις από την κούραση, να διατηρείς την αυτοκυριαρχία σου στην κοινωνική σήψη τριγύρω δίχως να σε μολύνει, ως πρωταθλητής. Είναι πιο ωραίο να είσαι πρωταθλητής και να αντιμετωπίζεις την καθεμέρα σου από το να μην είσαι πρωταθλητής και να αντιμετωπίζεις την καθεμέρα σου. Μικρό ή μεγάλο, αυτό είναι το μόνο πράγμα που διαφέρει φέτος μέσα μου. Ό,τι μεγεθύνει την αγάπη είναι καλοδεχούμενο, -ό,τι ζέχνει μίσος και κόμπλεξ και με κάποιο τρόπο βρίσκει τον δρόμο να περάσει στο στομάχι μου, το ξερνάω αμέσως. Ως πρωταθλητής, ως δεύτερος, ως τελευταίος.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB