Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

Γιώργος

Γιώργος

Το είχα πάρει...

Μίκι

Μίκι

|||| Σαν σήμερα, πριν...

  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06
  • Γιώργος

    Γιώργος

    Friday, 01 November 2019 15:18
  • Μίκι

    Μίκι

    Tuesday, 29 October 2019 12:36

Το μοναδικό πράγμα που δεν ανέχεται, καιρό τώρα, στο μπάσκετ, είναι ο Νώντας Παπαντωνίου. Δεν ξέρω τον λόγο. Έχει φάει κόλλημα με τον τύπο, δεν τον γουστάρει. Εγώ, αν με ρωτούσες πριν ένα μήνα «ποιος είναι ο Νώντας Παπαντωνίου», θα έψαχνα καμιά επετηρίδα, να δω αν είναι πρώην συμμαθητής μου ή κανένα δικηγορικό γραφείο από αυτά που μου τηλεφωνούν και ζητάνε κάποιον Ιωαννίδη Νικόλαο, που εγώ αυτόνα τον τύπο μήτε τον ξέρω, μήτε τον έχω ξανακούσει, λάθος, λάθος. Δεν είχα ιδέα. Ήρθε στον ΠΑΟΚ, τον έμαθα, τον είδα να παίζει, δεν έχω σχηματίσει ακόμα άποψη. Αλλά ο Φώτης τον Νώντα τον Παπαντωνίου από το πρωί ως το βράδυ τον βρίζει. Εγώ δεν ξέρω, αυτός ξέρει. Δεν τον ρώτησα γιατί -είμαι σίγουρος πως θα εξηγεί επί ώρες, με επιχειρήματα και αναλύσεις και στατιστικά, αλλά δεν έχω χρόνο ή υπομονή να τον ακούω, με πείθει και μόνο που το λέει, αρκεί.

Έφυγε μετανάστης στο εξωτερικό λίγο πριν ή λίγο μετά την είδηση της μεταγραφής του Παπαντωνίου στον ΠΑΟΚ, αλλά δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση. Δεν ακολούθησε την πεπατημένη των συνομηλίκων του, δηλαδή να κορνιζώσει το πτυχίο στο σαλόνι, με σεμεδάκι κληρονομιά από τη γιαγιά, και με αυτή την κορνίζα να αναγκάσει τους δικούς του να τον ταΐζουν ως τα τριάντα πέντε ή να το χρησιμοποιήσει για να πιάσει δουλειά σε σουβλατζίδικο ή να γίνει μπαρίστας, που είναι και της μόδας. Σηκώθηκε κι έφυγε. Και καλά έκανε, εδώ που τα λέμε, από το να τον έχουμε στο Παλατάκι να κράζει και να αναλύει το πικ εν ρολ, καλύτερα που μείναμε με τον Άντι να μας αναλύει το ροκ εν ρολ, που έχει και πολλούς δίσκους.

Ο Φώτης γνωρίζει άριστα και όλα τα σχετικά για την Κοντή Κατάρα. Δεν είναι αλεξιπτωτιστής στον ΠΑΟΚ, πηγαίνει στο γήπεδο τακτικά, φυλάγεται, όπως όλοι μας. Κι όμως, η αλαζονεία καμιά φορά σου κλείνει τα μάτια και σου μπερδεύει το μυαλό. Έκλεισε αεροπορικά εισιτήρια να γυρίσει, να επισκεφτεί την πατρίδα, στις 14 του μήνα. Βαθιά μέσα του, το ήξερε. Κάτι θα στράβωνε. Αλλά το έκανε. Πίστευε, ίσως, πως η Κοντή Κατάρα δεν έχει τόση δύναμη όταν είσαι σε άλλη χώρα. Ποιος ξέρει τι είχε στο μυαλό του, ίσως τον Παπαντωνίου. Πάτησε «επιβεβαίωση», πάτησε «αγορά», τα έκλεισε τα εισιτήρια. Χάρηκε. Άρχιζε να ετοιμάζει τη βαλίτσα. Λίγο μετά, έκλεισε η αεροπορική εταιρεία. Φαλίρισε. Δηλαδή δεν τον έπιασε καμιά μικρή Κοντή Κατάρα, να ξεχάσει ταυτότητα ή να κάτσει ανάμεσα σε θείες που μιλάνε για τα εγγόνια τους ποιο είναι το πιο προκομμένο, πήγε απευθείας στο άλλο άκρο. Πήρε εισιτήρια στις 14 του μήνα, έκλεισε η Cobalt Air, τέλος, χάθηκαν όλα. Κάπου στην Πολίχνη, ένας τύπος χαμογελάει με αυταρέσκεια.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB