Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06
Είκοσι διαφορετικές ουρές από δέκα άτομα η καθεμιά και όλοι αυτοί να ουρλιάζουν, να φωνάζουν, να σπρώχνουν, να ιδρώνουν, ο πρώτος να παίρνει τέσσερα νερά και να πρέπει οι πίσω να ανοίξουν να περάσει και στο πέρασμα να γίνεται ανακατάταξη της σειράς και να τρως θέσεις για να πας πιο μπροστά και να ξεκινάει νέος γύρος ουρλιαχτών, ρεεε, εεε, ρε σε λέω εσύ πίσω μου ήσουνα, τώρα πώς βρέθηκες μπροστά μου, ρε όλοι ΠΑΟΚ είμαστε, μην μαλώνετε, εντάξει, δεν θα μαλώσουμε, αλλά αυτός να πάει ξανά πίσω μου, ναι, ρε, εσένα το λέω, μην κάνεις πως δεν ακούς, ρεεε, εεε, ρε με ακούς, ρεεε, κοίτα ρε έναν μαλάκα ρε, κάνει πως δεν ακούει. Μέσος όρος εξυπηρέτησης κάνα τέταρτο στην καλύτερη, συνεπώς αν διψάσεις θα χάσεις λίγο από το ματς, δεν γίνεται διαφορετικά. Γίνονται διάφορα, όμως, που μόνο εκεί μπορείς να τα συναντήσεις, και νιώθεις πως πέρασες την ώρα σου ψυχαγωγικά.

Ο τύπος που πήρε εννιά μπύρες, τέσσερις κοκακόλες, τρία χοτ-ντοκ και οκτώ νερά είχε τη φιλοδοξία να τα κουβαλήσει όλα μόνος του. Ξεκίνησε να το χτίζει το πρότζεκτ, άρχισε με τις μπύρες στην αγκαλιά, πρόσθεσε τα χοτ-ντογκ, κάπου εκεί πέφτανε τα νερά, βοηθούσαν οι γύρω, «βοηθούσαν», του τα βάζανε στο στήθος σε στιλ «αδερφέ, εγώ, εγώ θα σε σώσω», είχε κατεβάσει τα χέρια κάτω απ’ το καβάλο και ισορροπούσε, βάζανε οι κάγκουρες, βάζανε, του ‘φυγαν τα μισά, καλά παιδιά οι μάστορες του τα ξανάδωσαν, καθυστέρησε όλη η διαδικασία, ώσπου βρέθηκε ο καλός, ο σωστός ο άνθρωπος που νιώθει και βάζει το καλό του συνανθρώπου του πάνω απ’ τη δική του βόλεψη και είπε «ρε, ένας να τον βοηθήσει να τα κουβαλήσει, να πάρει τα μισά» και όντως πετάχτηκε ένας πιτσιρικάς να δώσει ένα χέρι, ο ένας τις μπύρες, ο άλλος τα νερά, πάλι δεν γινόταν, ένας τρίτος τους έχωνε τα χοτ-ντογκ μέσα στα μπλουζάκια, πάλι έπεφταν όλα, οι πίσω έκραζαν ρεεε, εεε, τι θα γίνει ρεεε, θα χάσουμε το ματς, ρεεε, είπα να πάω ξοπίσω τους, από περιέργεια, να δω τι θα απομείνει από τους δύο πύργους που κουβαλούσαν αλλά κυρίως να δω αν ο δεύτερος, που «βοηθούσε», αν θα ακολουθούσε τον πρώτο που είχε πληρώσει ή θα έστριβε από την άλλη να πάει να τα πιει μόνος του. Να βοηθήσω εγώ δεν έπαιζε, είχα ολόκληρη παραγγελία από υπερήλικες συντρόφους στα όρια της καρδιακής προσβολής, λόγω του άγχους από το ματς.

Πάνω στη μεγάλη αντάρα, ακούγεται μια φωνή από πίσω να λέει «ρε σεις, με εμάς που έχουμε πρόβλημα υγείας τι θα γίνει, θα περιμένουμε κι εμείς στην ουρά τόση ώρα»; Και κόλλησε λίγο το σύστημα, το οποίο σύστημα το είχα νικήσει στο ΟΑΚΑ κάποτε και τους είχα πάρει τα σώβρακα πριν κάτι χρόνια αλλά εντός έδρας τον Παοκτσή δεν τον κερδίζεις με ερασιτεχνικά κόλπα όπως αυτά που έχω για πρωινό, αλλά δεν είχα διάθεση για επαγγελματικές πουστιές, το διασκέδαζα και περίμενα όπως όλοι, τι να κάνω. Σταμάτησε η εξυπηρέτηση και, όπως είναι λογικό, στράφηκαν όλοι προς τη φωνή που είχε το πρόβλημα υγείας. «Έλα μπροστά, φιλαράκι», είπε ένας από τους μπροστά, που περίμεναν από λεπτό σε λεπτό να δώσουν παραγγελία και κανείς δεν έφερε αντίρρηση, ο Παοκτσής έχει μεγάλο σεβασμό για τους ανθρώπους με θέματα υγείας, δεν είναι κανένας απολίτιστος, αυτά είναι γνωστά σε όλους. Και ανοίγει λίγο ο όχλος να έρθει το παλικάρι, που τώρα στέκεται δίπλα μου και είναι πρώτος στο άνοιγμα, λέγοντας τι θέλει στα παιδιά που εξυπηρετούν. «Δύο νερά και δύο μπύρες», ας πούμε, κάτι τέτοιο, απλό και γρήγορο. Με το που είπε για το πρόβλημα της υγείας του, γλίτωσε δεκαπέντε λεπτά αναμονή. Του ψιθυρίζει ο δικός του στ’ αυτί «τι πρόβλημα υγείας έχεις, ρε μαλάκα» και του απαντάει ο τύπος «ο παππούς μου έχει ζάχαρο».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB