Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

Σημαντικό

Σημαντικό

Η ομάδα έπαιζε για...

Γιώργος

Γιώργος

Το είχα πάρει...

Μίκι

Μίκι

|||| Σαν σήμερα, πριν...

421

421

ΠΑΟΚ και Άρης...

Μπένγκτσον

Μπένγκτσον

Την ημέρα που ο ΠΑΟΚ...

Ημιδιαμονή

Ημιδιαμονή

Θέλεις να ψάξεις...

  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02
  • Σημαντικό

    Σημαντικό

    Saturday, 02 November 2019 15:06
  • Γιώργος

    Γιώργος

    Friday, 01 November 2019 15:18
  • Μίκι

    Μίκι

    Tuesday, 29 October 2019 12:36
  • 421

    421

    Sunday, 22 September 2019 11:19
  • Μπένγκτσον

    Μπένγκτσον

    Thursday, 08 August 2019 17:03
  • Ημιδιαμονή

    Ημιδιαμονή

    Wednesday, 19 June 2019 17:42

lavpaokΗ προσωπική μου στήριξη, ως το τέλος, είναι δεδομένη. Θα είμαι εκεί όσο μπορώ, όποτε μπορώ, όπου μπορώ. Πιθανώς και περισσότερο από τις δυνατότητές μου. Αλλά πρέπει να παραδεχτούμε πως ο ΠΑΟΚ παρουσιάζει τη χειρότερη ομάδα της δεκαετίας και μία από τις χειρότερες στην 55χρονη ιστορία του στο Πρωτάθλημα. Πρέπει να παραδεχτούμε, επειδή έχουμε μάθει να γκρινιάζουμε δίκαια και άδικα ότι μας φταίνε οι άλλοι, πως βρίσκεται δίκαια ένα σκαλί πάνω από τον πάτο. Πρέπει να παραδεχτούμε πως το φετινό ταξίδι θα είναι το δυσκολότερο εδώ και πολλά χρόνια. Θα το παλέψει μια χούφτα ανθρώπων στη διοίκηση, μια χούφτα παικτών καθοδηγούμενη από έναν μαθητευόμενο προπονητή και μια χούφτα υπαλλήλων στην καθεμέρα τους. Το ερώτημα είναι πόσους από εμάς θα έχουν ως συνοδοιπόρους, είτε ως παρουσίες στο γήπεδο, είτε ως στήριξη από απόσταση.

Γνωρίζω πως αρκετοί από τους ανθρώπους που βρίσκονται σήμερα στον ΠΑΟΚ δεν έχουν ευθύνη (έστω, δεν έχουν βασική ευθύνη) για την κατάντια. Αλλά επίσης γνωρίζω πως, εφόσον σου έλαχε αυτό το βάρος στην πλάτη κι εφόσον στο στήθος τολμάς και φοράς τον Δικέφαλο, είσαι υποχρεωμένος να το κουβαλήσεις. Θα σκοντάψεις, θα παραπατήσεις, θα κοντέψεις να πέσεις, αλλά θα φτάσεις απέναντι σώος. Ζωντανός. Ελπίζω να σε βοηθήσω στη διαδρομή, να πάρεις ανάσες, να σε σπρώξω, να σου δώσω λίγο νερό. Αλλά εσύ θα το κουβαλήσεις, επειδή βρέθηκες από συγκυρία ή επέλεξες να βρεθείς στον ΠΑΟΚ του 2019-2020. Πρόεδρος, διοίκηση, παίκτες, προπονητές, υπάλληλοι, είστε υποχρεωμένοι να κρατήσετε την ομάδα στη ζωή. ΠΑΟΚ είστε, από επιλογή ή από τύχη, γνωρίζετε πως αν τα καταφέρετε δεν θα σας ευχαριστήσει κανείς και πως αν αποτύχετε θα σας βρίζουν οι πάντες.

Εμείς, απ’ τα κάγκελα, όσο μπορούμε, όποτε μπορούμε, όπου μπορούμε. Το έχουμε ξαναζήσει το έργο και ξέρουμε πως πάντα έχει καλό τέλος -έστω, δεν έχει κακό. Αλλά υπάρχουν και σενάρια με ανατροπές, ας έχουμε τον νου μας.

invincibleΠέρασε η τετραετία της ευρωπαϊκής απομόνωσης, η αποχή, το κυνήγι του Βουλινού, το κυνήγι από τον Βουλινό, οι τιμωρίες, η βαθμολογία που μας έδειχνε στη γραμμή του υποβιβασμού, οι εκδρομές κοινωνικού τουρισμού, πέρασε και η μισή χρονιά που έδειχνε άλλο ένα θρίλερ για να γλιτώσουμε τη Βήτα Εθνική, ήρθε ο Μαραγκός με τον Φραντζέσκο, γέμισε η Τούμπα έτσι, χωρίς λόγο και χωρίς συνεννόηση επιστροφής, πλάι στους κλασικούς πεντέξι χιλιάδες των τσιμεντένιων πέτρινων χρόνων προστέθηκε μια ολόκληρη Τούμπα που ξανάκανε «χέρια» μετά από χρόνια, τρομάξαμε την ΑΕΚ, πλακωθήκαμε στην Ξάνθη, γεννήθηκε ο Ντάγκλας Αουγκούστο, άνοιξε ο λογαριασμός με την Καβάλα, ταξιδέψαμε και πήραμε το πρώτο διπλό της χρονιάς στην Καστοριά μήνα Ιανουάριο κι ενώ ο τρελός με τα φάουλ ήδη είχε βάλει μπρος τις μηχανές που θα μας απογείωναν, στη Μηχανιώνα φόρτωναν το πανί που θα απλωνόταν με τον ΟΦΗ και την πρώτη τεράστια νίκη της χρονιάς, μετά από τόσο καιρό ξανανιώθαμε ΠΑΟΚ, ετοιμαζόμασταν για το μεγάλο τεστ κόντρα στους δυνατούς Κρητικούς και, τρεις μέρες πριν το ΠΑΟΚ-ΟΦΗ που τυπικά έληξε 2-1 αλλά όποιος πήγε το θυμάται για κάποιον λόγο ως 2-0, γεννήθηκε ο Σβιντέρσκι. Ναι, φίλοι μου, τόσο έχουμε μεγαλώσει. Την ώρα που εμείς φωνάζαμε «είναι τρελός ο οδηγός» και χειροκροτούσαμε το αεροπλανάκι «ΕΚΕΙ ΕΚΕΙ ΣΤΗ Β’ ΕΘΝΙΚΗ», οι δυο Βραζιλιάνες μάνες, αυτή του Ζαμπά κι αυτή του Λημνιού, δεν ήταν καν έγκυες. Ο Γιαννούλης παίζει και να μην περπατούσε ακόμα και να έκανε σέντρες μόνο με τα χεράκια του, ο Άκπομ σκόραρε στις πάνες του, ο Ίνγκασον έριχνε κεφαλιές στον παιδίατρο που προσπαθούσε να τον εμβολιάσει.

Όσοι και όσες είχαμε νιώσει εκείνη τη χρονιά πως άρχιζε μια καινούργια ζωή για μας, τώρα βλέπουμε πως άρχιζε η ζωή αυτών που σήμερα χειροκροτάμε. Σκεπτόμενος πως από φέτος, μετά το γαμημένο το Πρωτάθλημα που αξιώθηκα να ζήσω ως ένας από τους πιο τυχερούς οπαδούς του κόσμου, αήττητος, αδιαμφισβήτητος, αποθεούμενος, πλήρης, νιώθω πως ξεκινάει κάτι καινούργιο: Μια τρίτη ζωή, ως Παοκτσής. Παππούς. Με παιδιά και εγγόνια στο πέταλο, λίγο πιο κάτω και τέρμα κάτω.

Beating tired bones
Tripping through remember when
Once invincible
Now the armor's wearing thin
Heavy shield down

Warrior struggling to remain relevant
Warrior struggling to remain consequential

Cry aloud
Bold and proud
Of where I've been
But here I am
Where I end

KyrΚερδίσαμε στην Τούμπα, πατήσαμε κορυφή ακριβώς πριν το ματς στο Καραϊσκάκη, συνεχίζοντας τα ασύλληπτα ρεκόρ που γράφουμε εδώ και τρεις σεζόν. Ο Ολυμπιακός ισοφαρίστηκε στο τέλος, σε ματς όπου ο αρχηγός του Πανιωνίου τραβήχτηκε για να σουτάρει παίκτης του αντιπάλου και ταυτόχρονα η κερκίδα έβριζε σε όλο το ματς τον Ολυμπιακό και το πανηγύρισε έξαλλα στο τέλος, πιο πολύ κι από την ομάδα τους. Μόλις δύο αγωνιστικές μετά τον παροξυσμό παρωπιδικής συμπλεγματικότητας από κάθε πικραμένο που δεν είχε συνηθίσει τόσες δεκαετίες να βλέπει τον ΠΑΟΚ ανίκητο κι απλησίαστο για τα είκοσι οκτώ δευτερόλεπτα που αυτό το Σαββατοκύριακο έγιναν ενενήντα οκτώ για τον Ολυμπιακό και σαράντα ένα για την ΑΕΚ (ή τον Άρη, όπως το δεις) και κάμποσα παραπάνω για τον Παναθηναϊκό λίγο πριν, αλλά τώρα τέτοια πράγματα δεν τα συζητάμε, δεν μας συμφέρουν -σκέφτεσαι πως, όταν κάθονται και ασχολούνται με τέτοιες γελοιότητες, σε καλό δρόμο είμαστε.

Read more ...

vie2 2Κάπου υπάρχει μια συνέντευξή μου, όπου απαντάω στην ερώτηση για τη μεγαλύτερη στενοχώρια που έχω πάρει ως οπαδός του ΠΑΟΚ: «Στενοχώρια, μια ήττα 5-0 με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, γιατί είχα δει από την εξέδρα τον Βαζέχα να γυρίζει στους συμπαίκτες του και να λέει «φτάνει, μην τους βάλουμε άλλο». Με έκανε να νιώσω πολύ άσχημα, με πήραν τα ζουμιά», το απέδωσε ο δημοσιογράφος, νομίζω αρκετά έγκυρα, κάπως έτσι το είχα πει στο τηλέφωνο.

Read more ...

74456377 2651447638246558 8056839123756908544 nΗ ομάδα έπαιζε για την παραμονή της στην Α1, λίγες αγωνιστικές πριν τον τέλος. Πιο «σημαντικό» ματς δεν έχει να πας. Αλλά εγώ δεν είχα πάει. Η ομάδα θα έπεφτε ή θα σωνόταν χωρίς εμένα. Το μυαλό μου ήταν ακόμα σκαλωμένο στη μεταγραφή του Αγγελίδη και θα ήταν για χρόνια ακόμα, ως το 2014, που ξαναπήγα στο μπάσκετ μετά από συνειδητή αποχή δεκαπέντε χρόνων. Είτε παίζαμε για κάτι μεγάλο, είτε παίζαμε για να αποφύγουμε μια καταστροφή, εμένα δεν με ενδιέφερε τίποτα. Το σκάλωμα είναι σκάλωμα και δεν ξεπερνιέται. Πέρασε ο καιρός, γιατρεύτηκε η πληγή, επεστρεψα. Αυτό τον καιρό τρώω πάλι ένα σκάλωμα, που δεν έχει να κάνει με την ομάδα, και δεν έχω πάει φέτος στο γήπεδο.

Read more ...

a002Την ημέρα που ο ΠΑΟΚ σήκωνε το Πρωτάθλημα μετά από 34 χρόνια, όλοι οι προπονητές που είχαν καθίσει στον πάγκο του από το 1985 βρίσκονταν εν ζωή. Από τον μικρότερο (Ίγκορ Τούντορ, 41) ως τον μεγαλύτερο (Μίρο Μπλάζεβιτς, 84), και οι 34 κόουτς που μεσολάβησαν από την αποχώρηση του προηγούμενου Πρωταθλητή (Βάλτερ Σκότσικ, 79) ως τον επόμενο (Ραζβάν Λουτσέσκου, 50) έμαθαν το νέο πως η ομάδα που προπόνησαν κάποτε πήρε τον τίτλο μετά από τρεισήμισι δεκαετίες.

Read more ...

despairΘέλεις να ψάξεις για έναν άνθρωπο στο διαδίκτυο εν έτει 2019. Δεν βρίσκεις πολλά. Σκέφτεσαι πως ίσως το προφίλ του στα κοινωνικά δίκτυα να δίνει κάποια στοιχεία -φτάσαμε στην εποχή όπου το Facebook ξέρει για εμάς περισσότερα από όσα ξέρουμε εμείς για εμάς. Και μετανιώνεις, επειδή αυτό που βρίσκεις δεν μπορείς να το διαχειριστείς, σε ξεπερνάει, σου ανακατεύει το στομάχι, σε κάνει να παρακαλάς να γυρίσει ο χρόνος πίσω και να μην το είχες κάνει, να ζήσεις το Eternal Sunshine of the Spotless Mind και να σβήσεις την τελευταία ώρα.

Read more ...

orthioiΠρώτη φορά στις τόσες δεκαετίες που παρακολουθώ τον ΠΑΟΚ ένας προπονητής μας προαναγγέλλει μια ήττα και έναν αποκλεισμό από τη συνέχεια των play-off. Ταυτόχρονα, πρώτη φορά ένας προπονητής μας εμφανίζεται τόσο ειλικρινής, στα όρια του κυνισμού, της απογοήτευσης, της παραίτησης, της αγανάκτησης -αλλά δίχως να ξεπερνάει κανένα. Έχω αδικήσει τον Ηλία Παπαθεοδώρου με την προσωπική μου οπτική τον πρώτο του καιρό στην ομάδα, αλλά αναθεώρησα γρήγορα: Με ανάγκασε να το κάνω η αγωνιστική του συμπεριφορά και ο χαρακτήρας που έδειξε στη συνέχεια, από τα μέσα της περασμένης σεζόν έως το προηγούμενο Σάββατο που εμφανίστηκε -για άλλη μια φορά- συνεπής στο πιο μάταιο ταξίδι του ΠΑΟΚ των τελευταίων χρόνων στο Πρωτάθλημα.

Read more ...

protΑναμενόμενο και λογικό είναι, το ξέρω. Η σύνθεση κάθε οπαδικής κοινότητας είναι πάνω-κάτω όμοια, ειδικά σε μεγάλα μεγέθη, όπως ο ΠΑΟΚ και οι τρεις της Αθήνας. Παρακολουθώντας τον βόθρο με τα ρατσιστικά, σεξιστικά, ομοφοβικά και γενικώς συμπλεγματικά σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα τόσα χρόνια από τους τρεις εναλλασσόμενους στην κορυφή, ίσως ακούσια αφηνόμουν στην ψευδαίσθηση πως «εμείς» είμαστε διαφορετικοί. «Εμείς» δεν θα πέσουμε στη λάσπη στη μεγάλη μας στιγμή, «εμείς» δεν θα ρίχνουμε ψηφιακά «χύσια στη μάπα», δεν θα δίνουμε ψηφιακές «πούτσες» και «πίπες» και «γαμήσια», δεν θα μπερδέψουμε τον ένα, τον μεγάλο μας αγωνιστικό θρίαμβο με τα προσωπικά μας σεξουαλικά απωθημένα ή την προσωπική μας σεξουαλική στέρηση ή καταπίεση. «Εμείς» αγαπάμε τον ΠΑΟΚ περισσότερο από το μίσος μας για τους άλλους. «Εμείς» έχουμε μέσα μας μονάχα χαρά, ευτυχία, εκπλήρωση, συγκίνηση, αγάπη -«εμείς», στην πιο σημαντική στιγμή της αγωνιστικής ιστορίας του ΠΑΟΚ που έχει βιώσει καθένας και καθεμιά στη ζωή του, δεν θα δούμε να κυριαρχεί μέσα μας το μίσος, η μικροπρέπεια, η αίσθηση της «ανωτερότητας» επειδή η ποδοσφαιρική ομάδα της δεύτερης οικογένειάς μας βρέθηκε στην πρώτη θέση.

Read more ...

55939898 2420000701351507 652561413805441024 nΜπήκα στο Πανεπιστήμιο με είκοσι πέντε χρόνια καθυστέρηση, αλλά μπήκα, ρε φίλε. Και έχω ολόκληρη σούπερ αφίσα ντοκουμέντο-κειμήλιο, να την κρεμάσω στον τοίχο του γραφείου μου, αν κάποτε αποκτήσω γραφείο δικό μου, κανονικό δωμάτιο, με πόρτα, απομονωμένο, να μην με ενοχλεί κανείς όσο γράφω ή όσο κάνω πως γράφω, χωρίς «μπαμπά, είσαι πολλή ώρα στο λάπτοπ, πρέπει να σηκωθείς για να μην πονέσουν τα μάτια σου, να παίξουμε τίποτα στο Friv», χωρίς «μωρό μου, έχεις κολλήσει στον υπολογιστή, ξεκόλλα λιγάκι να βάλουμε καμιά Lila Downs να σπάσουμε τον Maynard και την αναδρομή στην ιστορία του Μέταλ της τελευταίας σαρακονταετίας που μας έχεις τρελάνει όλη μέρα από τους Slayer στους Gojira κι από τους Sabbath στους Deafheaven», χωρίς «πώς μπορείς να γράφεις με το βρακί, βάλε μια φόρμα»-«γιατί να βάλω οτιδήποτε, ποιος με βλέπει»-«εγώ σε βλέπω»-«και τι σε ενοχλεί το βρακί»-«δεν με ενοχλεί, έτσι λέω»-«ε, τώρα μου έφυγε η έμπνευση»-«βάλε μια φόρμα να σου ξανάρθει»-«δεν δουλεύει έτσι»-«και πώς δουλεύει»-«ε, και να σου πω τώρα, θα καταλάβεις»-«άσε μας, ρε ψωνάρα, που ασχολούμαι μαζί σου», χωρίς διακοπές, περισπασμούς, ξενερώματα, ένα γραφειάκι τόσο δα, δύο επί δύο, ένα λάπτοπ, ένας φραπές, ένα τασάκι και αυτή η αφίσα στον τοίχο. Τέσσερα τετραγωνικά μέτρα χρειάζομαι σ’ αυτήν τη Γη, που άμα διαιρέσεις την ηπειρωτική έκταση της Γης με τον πληθυσμό της βγαίνει πως ο καθένας και η καθεμιά μας δικαιούται από περίπου δεκαεννιά στρέμματα, εγώ μόνο αυτά τα τέσσερα μέτρα χρειάζομαι, τα υπόλοιπα τα δωρίζω στον ΠΑΟΚ, να φτιάξει καινούργιο προπονητικό κέντρο, δεν με ενδιαφέρουν, ας τα κάνουν ό,τι θέλουν.

Read more ...

psfaΊσα να κάνεις ένα μπάνιο και να φας μετά τη δουλειά, να φορτωθείς τις βαλίτσες και να τρέξεις ως το σταθμό να προλάβεις το νυχτερινό τρένο, διαπιστώνοντας πως η πόλη είναι άδεια και τη διασχίζεις απ' άκρη σ' άκρη σε δεκαπέντε λεπτά. Φτάνεις νωρίς, ζορίζεσαι μη λιποθυμήσεις από τη νύστα και την αβάσταχτη κούραση στο παγκάκι περιμένοντας την ώρα της αναχώρησης.

Read more ...

esyΔεν έχεις πάει ποτέ σου «να δεις τον ΠΑΟΚ».
Δεν έχεις ποτέ σου «ταξιδέψει για τον ΠΑΟΚ».
Δεν έχεις βρεθεί ποτέ σου «στο πλευρό του ΠΑΟΚ».
Εσύ είσαι ο ΠΑΟΚ. Μέσα σου είναι. Τον κουβαλάς. Ρυθμίζει τους χτύπους της καρδιάς σου. Κυλάει στις φλέβες σου. Σε ξυπνάει και σε υπνώνει. Διαλέγει τα όνειρα και τους εφιάλτες σου.

Read more ...

PAOK2019Άκου, ανθρωπάκι που με αποκαλείς «βούλγαρο». Πώς νιώθεις που η ομάδα των «βούλγαρων» είναι η καλύτερη ομάδα της Ελλάδας «σου», πώς κοιμήθηκες τη νύχτα με τη σκέψη πως οι «βούλγαροι» θα μείνουν στην ιστορία ως η καλύτερη ομάδα όλων των εποχών στο Ελληνικό «σου» Πρωτάθλημα;

Read more ...

isovites2019Παραμεγάλωσε η παρέα μας, οπότε ας ξανασυστηθώ. Λοιπόν, είμαι ο «Ισοβίτης», είμαι σαράντα τεσσάρων χρόνων, έχω μια γυναίκα, δύο κόρες, τρεις κουμπάρους, τέσσερις κολλητούς και πέντε χιλιάδες ευρώ χρέη.

Τη συγκεκριμένη παράγραφο την έχω επικαιροποιήσει καμιά δεκαριά φορές, δηλαδή όποτε βάζω αυτό το κείμενο για τους ειδαφωσκαιμπήκα της σελίδας, και κάθε φορά παραμένει ίδια εκτός από την ηλικία μου. Ξεκίνησε με «σαράντα», έγινε «σαράντα ενός», έφτασα τώρα λίγο πριν τα σαράντα τέσσερα και όλα τα υπόλοιπα δεν άλλαξαν, κάτι που είναι εξόχως θετικό: Είτε φτάσαμε να βγάζουμε ακριβώς όσα ξοδεύουμε, είτε μάθαμε να ξοδεύουμε ακριβώς όσα βγάζουμε -τα χρέη δεν αυξήθηκαν. Ναι, αυτό το κείμενο δεν βγαίνει, μεν, για πρώτη φορά, αλλά κάθε τόσο χρειάζεται ένα ρετουσάρισμα. Αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν οι αναγνώστες, αλλάζω κι εγώ.

Read more ...

tt4«Καρκίνο στα παιδιά των Παοκτσήδων» => Κανένα πρόβλημα

«Παοκτσήδες κωλότουρκοι» => Κανένα πρόβλημα

«Παοκτσήδες τουρκόσποροι, σκατοογλούδες» => Κανένα πρόβλημα

«Παοκτσήδες μετανάστες, πρόσφυγες, καλωσήρθατε στην πόλη μας» => Κανένα πρόβλημα

Τρεις καθυστερημένοι ρατσιστές στην κερκίδα του ΠΑΟΚ => «Οι Παοκτσήδες είναι ρατσιστές, χυδαία ρατσιστική επίθεση, καταγγελία»

Η συνολική συμπεριφορά μιας κοινωνικής ομάδας (η κερκίδα του Ηρακλή που βρίζει εν χορώ) προς μία άλλη κοινωνική ομάδα συνολικά με βάση ένα της χαρακτηριστικό (πως είναι Παοκτσήδες) δεν θεωρείται ως ρατσισμός. Η συμπεριφορά τριών ηλιθίων (ρατσιστών) που ανήκουν σε μια γενικότερη κοινωνική ομάδα (Παοκτσήδες) χαρακτηρίζει συνολικά την κοινωνική ομάδα ως ρατσιστές -δυνατότερος ορισμός του ρατσισμού δεν μπορεί να υπάρξει. Ένα το κρατούμενο.

Από τη δική μας πλευρά:

Καλείται η διοίκηση του Πανθεσσαλονίκειου Αθλητικού Ομίλου Κωνσταντινουπολιτών, σε Πετοσφαίριση και Ερασιτέχνη, να αποδείξει αν διαθέτει τα απαραίτητα αρχίδια και να πετάξει έξω διά παντός τους ξεφτιλισμένους που ντροπιάζουν όλους τους υπόλοιπους με τη συνήθη πρακτική της ρατσιστικής λεκτικής βίας. Είναι τρεις, είναι πέντε, είναι δέκα, δεν ξέρω πόσοι είναι, αλλά είναι εκεί, τους έχω αντιμετωπίσει προσωπικά, τους έχω βουλώσει κάθε τόσο που πετάγονται με τις κραυγές τους, κρυμμένοι πάντα στο πλήθος, τους ξέρω. Είναι ελάχιστοι, αλλά είναι εκεί. Αν δυσκολεύονται, τους βάζω ένα απόσπασμα που ίσως βοηθήσει, από έναν άνθρωπο που γνωρίζω πως συμπαθούν:

«Σας καλώ όλους να καταπολεμήσουμε αποτελεσματικά τις φασιστικές συμπεριφορές και τα σύμβολά τους, που έκαναν την εμφάνισή τους στα ελληνικά γήπεδα! Σας καλώ να καταπολεμήσουμε ενωμένοι τα φαινόμενα αθλητικής βίας που πληγώνουν την ελληνική κοινωνία!

Έφτασε η ώρα να πούμε όλοι μαζί το δικό μας ΟΧΙ σε εκείνους που προσπαθούν να αναβιώσουν στα ελληνικά γήπεδα τις συνθήκες διάλυσης της ανθρωπιάς και ευαισθησίας του ελληνικού λαού»!

fotΈτυχε να γεννηθώ λευκός σ' έναν κόσμο που διαφεντεύουν οι λευκοί. Έτυχε να γεννηθώ άντρας σ' έναν κόσμο που ελέγχουν οι άντρες. Έτυχε να γεννηθώ ετεροφυλόφιλος σ' έναν κόσμο που δαιμονοποιεί οτιδήποτε άλλο. Έτυχε να γεννηθώ αρτιμελής και υγιής. Έτυχε να γεννηθώ σ' έναν τόπο με επίσημα σύνορα, σε μια κοινωνία οργανωμένη που μου παρέχει τα βασικά για την επιβίωσή μου, σε μια πολιτεία που με μόρφωσε, που μου έδωσε ευκαιρίες να παρέμβω και να ονειρεύομαι. Έτυχε να γεννηθώ σε καιρό ειρήνης. Στατιστικά, αναλογιζόμενος την ιστορία του κόσμου, τη δημογραφική του σύνθεση και την οικονομική-γεωπολιτική συγκυρία, έπιασα το τζακπότ -δεν έχω να παλέψω για τίποτα, μου δόθηκαν όλα από την κοιλιά της μάνας μου.

Read more ...

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB