Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

Τόνοι

Τόνοι

Από τη μία, έχουμε έναν...

Θαύμα

Θαύμα

Η φετινή...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

Βάρος

Βάρος

Η προσωπική μου...

Παππούς

Παππούς

Πέρασε η τετραετία...

Ήρεμα

Ήρεμα

Σαν σήμερα, στις 11...

Κυριακή

Κυριακή

Κερδίσαμε στην...

Χειρονομίες

Χειρονομίες

Κάπου υπάρχει μια...

  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16
  • Τόνοι

    Τόνοι

    Monday, 03 February 2020 16:57
  • Θαύμα

    Θαύμα

    Monday, 03 February 2020 08:25
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Tuesday, 24 December 2019 13:12
  • Βάρος

    Βάρος

    Saturday, 14 December 2019 20:21
  • Παππούς

    Παππούς

    Thursday, 12 December 2019 21:39
  • Ήρεμα

    Ήρεμα

    Wednesday, 11 December 2019 13:58
  • Κυριακή

    Κυριακή

    Monday, 25 November 2019 00:33
  • Χειρονομίες

    Χειρονομίες

    Monday, 04 November 2019 15:02

Goodbye all you people
There's nothing you can say
To make me change my mind
Goodbye

Πέρα από τα προφανή ορόσημα που δημιούργησε η σαρωτική κυκλοφορία του «The Wall», αλλάζοντας τις ερμηνείες των χαρακτηρισμών «ροκ-όπερα» και «θεματικός δίσκος» για πάντα, είναι σχεδόν αδιανόητη η συνέπεια και η πίστη στον τελικό προορισμό σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Ο Πινκ θα αντεπιτεθεί και θα επαναστατήσει, έστω και εσωτερικά, ενάντια σε όσους τον έχουν πληγώσει, θα αμυνθεί ως άνθρωπος-νησί κλείνοντας τον κόσμο έξω του, θα απαξιώσει οτιδήποτε του προκαλεί πόνο για να τον μειώσει και να τον αντιμετωπίσει, θα τολμήσει την ανατριχιαστική απόδραση από το κελί που έχει φτιάξει για τον εαυτό του. Θα τα βάλει με όλο τον κόσμο, θα γίνει ο ίδιος ο κόσμος και θα αλλάξει πρώτα τον εαυτό-κόσμο του ώστε να μπορεί να ανασάνει στον μεγάλο, άκαρδο κόσμο που τον περιβάλλει, έξω από το τείχος που έφτιαξε με «όλους εσάς, που στην τελική δεν είστε παρά τούβλα στο τείχος».

Since, my friend, you have revealed
Your deepest fear
I sentence you to be exposed before your peers
Tear down the wall

Οι Pink Floyd παραμένουν, στον ενδέκατο δίσκο τους, ένα μαγικό μουσικό αστρόπλοιο. Όλες οι κυκλοφορίες τους μετά το «Dark Side» ήταν υποχρεωμένες να περνούν από το πρίσμα του, κάτι που μείωσε ελαφρώς τους τεράστιους διαδόχους του («Wish You Were Here», «Animals»), αλλά «Το Τείχος» ήταν αυτό που κατάφερε να αφήσει έξω του κάθε προσπάθεια σύγκρισης ή αξιολόγησης της μπάντας σε σχέση με το παρελθόν της. Τρία χρόνια αργότερα, η μεταφορά του δίσκου στο σινεμά θα οπτικοποιούσε κάτι που φαινόταν από δύσκολο ως ασύλληπτο να αποτυπωθεί με εικόνες ονείρων στο πανί, στα όρια της ψυχεδέλειας, αλλά το ίδιο το όραμα του Ουότερς, αναδρομικά, αποδεικνύεται πιο αληθινό από όσο, ίσως, είχε αντιμετωπιστεί αρχικά, στα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας του δίσκου και υπό τις συνθήκες της εποχής: Επρόκειτο για την αληθινή ιστορία ενός ανθρώπου που συρρίκνωσε όλο το σύμπαν στο μυαλό του και κατάφερε να το αλλάξει ώστε να τον χωρά.

Pink Floyd - The Wall (1979)

In The Flesh?
The Thin Ice
Another Brick In The Wall (Part I)
The Happiest Days Of Our Lives
Another Brick In The Wall (Part II)
Mother
Goodbye Blue Sky
Empty Spaces
Young Lust
One Of My Turns
Don't Leave Me Now
Another Brick In The Wall (Part III)
Goodbye Cruel World
Hey You
Is There Anybody Out There?
Nobody Home
Vera
Bring The Boys Back Home
Comfortably Numb
The Show Must Go On
In The Flesh
Run Like Hell
Waiting For The Worms
Stop
The Trial
Outside The Wall

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB