Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

Πιστόλι

Πιστόλι

Όσο ζω μαθαίνω. Και...

Μπείτε

Μπείτε

Έχουμε πάρει το...

Νίκη

Νίκη

Θλιβερό ρεκόρ, που...

Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39
  • Πιστόλι

    Πιστόλι

    Monday, 01 April 2019 21:57
  • Μπείτε

    Μπείτε

    Sunday, 31 March 2019 08:47
  • Νίκη

    Νίκη

    Sunday, 24 March 2019 16:18
  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28

Σ’ εκείνο το σημείο, στην αποθέωση μετά το τζαμάρισμα στο «What Is Soul» και το τελείωμα με το «Βy The Way» που μας αποχαιρέτισαν, δεν είχα ακόμα συνειδητοποιήσει πως μόλις είχα δει μία απίστευτη συναυλία των Chili Peppers που με είχε ρουφήξει ολόκληρο και δεν είχαν παίξει ούτε ένα κομμάτι από τον δίσκο που με έστειλε στο κολασμένο μπάσο του Flea και τα καλιφορνέζικα ηλιόλουστα ποιήματα του Anthony από τον καιρό ακόμα που άκουγα πραγματικά βαριά μουσική. Θα το καταλάβαινα το βράδυ, στο τρένο της υγρής, μουλιασμένης επιστροφής για το Μπέρμπινχαμ κι από εκεί στο επόμενο για το Κόβεντρι, όπου σημειώναμε με την Άννα ποια είχαμε ακούσει. Το encore ήρθε να μας αποζημιώσει και να σβήσει ό,τι είχαν παίξει ως τότε.

Sometimes I feel
Like I don't have a partner
Sometimes I feel
Like my only friend
Is the city I live in
The city of angels
Lonely as I am
Together we cry

Και μια αλκοολική θάλασσα είκοσι, τριάντα χιλιάδων ανθρώπων από κάτω, μια θάλασσα της οποίας ήμασταν οδηγοί, μπροστά μπροστά, με τα τεράστια χνουδωτά λουλούδια και τη θέα στους τεχνικούς όσο έστηναν τη σκηνή με τα φωτάκια που αναβόσβηναν κι έφτιαχναν ζωντανούς πίνακες από νέον την ώρα του live, συναγωνιζόταν τα ηχεία στην ένταση που τραγουδούσε τους στίχους μαζί με τον ήρωα του δίσκου που έφερε την αγαπημένη μας μπάντα ένα σκαλί πιο ψηλά από την ντόπια, μεταλλοθρεμμένη σκηνή, σε έναν διαφορετικό κόσμο στον οποίο ενθρονίζονταν ως βασιλιάδες από τις πρώτες νότες του «The Power of Equality». Μας έπαιξαν σε χορταστικές, απλωμένες εκτελέσεις τα δύο τραγούδια που γνωρίζει κάθε μουσικόφιλος ακόμα κι αν δεν έχει ακούσει άλλο κομμάτι τους, πρώτα το «Under The Bridge», μετά το «Give It Away» όπου ο Flea πραγματικά δεν έλεγε να τελειώσει, μέχρι που διέκοψε το όνειρο ο Κίντις από τη σκηνή μεταφέροντας ένα μήνυμα που έλεγε «δυστυχώς, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο επειδή το τελευταίο τρένο για να φύγετε αναχωρεί σε λίγα λεπτά από την αποβάθρα». Και φύγαμε τρέχοντας, σχεδόν ποδοπατώντας ο ένας τον άλλο, όσοι μπορούσαμε ακόμα να περπατήσουμε ευθεία, προς τον σταθμό, γεμίζοντας ένα τρένο με μπλουζάκια που όλα είχαν μπροστά τη στάμπα με τον κλασικό τους ιστό της αράχνης.

Red Hot Chili Peppers - Blood Sugar Sex Magik (1991)

The Power of Equality
If You Have to Ask
Breaking the Girl
Funky Monks
Suck My Kiss
I Could Have Lied
Mellowship Slinky in B Major
The Righteous & the Wicked
Give It Away
Blood Sugar Sex Magik
Under the Bridge
Naked in the Rain
Apache Rose Peacock
The Greeting Song
My Lovely Man
Sir Psycho Sexy
They're Red Hot

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB