Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

Πιστόλι

Πιστόλι

Όσο ζω μαθαίνω. Και...

Μπείτε

Μπείτε

Έχουμε πάρει το...

Νίκη

Νίκη

Θλιβερό ρεκόρ, που...

Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39
  • Πιστόλι

    Πιστόλι

    Monday, 01 April 2019 21:57
  • Μπείτε

    Μπείτε

    Sunday, 31 March 2019 08:47
  • Νίκη

    Νίκη

    Sunday, 24 March 2019 16:18
  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28

Άντε καλά. Να τους ακούσουμε κι αυτούς τους Maiden, που πολύ φλώροι μου φαίνονταν εμένα, όλο κάτι ξενέρωτα τερατάκια στα εξώφυλλα και από την όψη αυτών που τους άκουγαν δεν τολμούσα να το ρισκάρω. Μεταλλάδες του γλυκού νερού, με τα ραφτά του Έντι και δίπλα κάτι Saxon και Helloween και Judas Priest, δηλαδή βαρεμάρα. Αλλά με ιντρίγκαρε ο τίτλος του δίσκου που -υποτίθεται πως- έπαιζαν οι Metallica στις διασκευές: «Τhe Number Of The Beast», σου λέει, σατανικά πράματα, έξι-εξήντα-έξι, διαβόλοι, τριβόλοι, κάτι θα έχουν να πουν. Και πήγα και το αγόρασα, που ο Ντίνος τότε είχε φέρει εισαγωγής όλους τους δίσκους τους, κάτι που ήταν σπουδαίο κίνητρο επειδή οι εισαγωγής δεν είχαν εκείνη την άθλια ταινία που την κολλούσαν με Ούχου οι εταιρείες και δεν έβγαινε ποτέ και δεν μπορούσες να θαυμάζεις τα εξώφυλλα στης κασέτες. Είχαν βγάλει και άλλους δύο δίσκους νωρίτερα, αλλά δεν σκόπευα να ασχοληθώ πάρα πολύ, από περιέργεια έκανα την αγορά.

Και παθαίνω την πλάκα μου. Ω, ρε μάνα μου, τι είναι τούτο το πράμα. Ντάξει, δεν παίζουν καλά. Ούτε κιθάρες να γκαγκανιάζουν έχει, ούτε βραχνούς να ουρλιάζουν, ούτε γρήγορα να κοπανιέσαι, ξενέρωτοι είναι, αλλά, πώς να το πω, κάτι παίζει εδώ, πρέπει να το ανακαλύψω. Ας το ξανακούσω για εκατοστή τριακοστή έβδομη φορά.

White man came across the sea
He brought us pain and misery
He killed our tribes he killed our creed
He took our game for his own need

To πρώτο τετράστιχο των Maiden που άκουσα στη ζωή μου ήταν ένας ύμνος στη μνήμη των ιθαγενών και εναντίον των λευκών αποικιοκρατών που τους ξεπάστρεψαν από τη γη τους. Κάτι κάνουμε, ας το ακούσουμε από την αρχή, μπορεί να έχει κι άλλο καλό κομμάτι.

Και η αρχή είναι το Invaders. Και μετά το Children Of The Damned. Και σηκώνεται η τρίχα και ο νεαρός θράσερ δεν ξέρει πού να κρυφτεί, τι έχανε τόσο καιρό που αρνιόταν να κατέβει επίπεδο και να τσεκάρει τι γίνεται στην καρδιά της μεταλλικής μουσικής. Φτάνοντας στο «The Prisoner» αποφασίζεις πως αυτή θα είναι η νέα μπάντα που θα ξεζουμίσεις.

Not a prisoner I'm a free man
And my blood is my own now
Don't care where the past was
I know where I'm going
Out!

Ευτυχώς για σένα, έχουν αρκετό υλικό. Αλλά χρειάζεσαι έναν μήνα γεμάτο να το ακούς απ’ το πρωί ως το βράδυ, από το πρώτο ριφ μέχρι την κραυγή «Hallowed be Thy name» στο τέλος και επανάληψη. Μέχρι και θέση θα βρεις για την πάρτη τους, στο μανίκι, για έναν Έντι που θα κάνει παρέα με τις νεκροκεφαλές των Metallica, του Pleasure To Kill και τον Λεπρό στο μπράτσο.

Iron Maiden - The Number Of The Beast (1982)

Invaders
Children Of The Damned
The Prisoner
22 Acacia Avenue
The Number Of The Beast
Run To The Hills
Gangland
Hallowed Be Thy Name

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB