Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

365048«If you want to find out what's behind these cold eyes

You'll just have to claw your way through this disguise»

Ο Ρότζερ Ουότερς ξεκαθαρίζει από την αρχή τι σε περιμένει όταν στέκεσαι για πρώτη φορά απέναντι στο ταξίδι του ήρωα-alter ego που δημιούργησε και ανέλυσε στις τέσσερις πλευρές του αριστουργήματός του: Η συγκλονιστική αφήγηση της πρώτης καταγραμμένης περίπτωσης ανθρώπου που τρέφεται από το κοινό του και παλεύει να επικοινωνήσει μαζί του αποκλείοντάς το εντελώς -χτίζοντας ένα ολόκληρο τείχος γύρω του. Η απόλυτη αυτοψυχανάλυση, ένας δίσκος που γεννήθηκε από την ανάγκη απομόνωσης του δημιουργού του και κατάφερε να φτάσει σε δεκάδες εκατομμυρίων ακροατών μεταδίδοντας σε κάθε έναν την απομόνωση αυτούσια και δίχως να ξοδεύει ούτε σταγόνα στη μεταφορά.

Read more ...

365047Δεν έφεραν τίποτα νέο στη μουσική, αλλά κατάφεραν να φτιάξουν έναν από τους σπουδαιότερους δίσκους στην ιστορία της. Σε κάθε κομμάτι μπορείς να βρεις στιγμές ροκ-εν-ρολ, μπλουζίστικες, αιθέριες κιθάρες, πανκ ξεσπάσματα, επικές χεβιμεταλλάδικες αλλαγές ρυθμού, αλλά και ελαφριές, στα όρια του γελοίου, ευκολίες στον ήχο που είχε συστήσει λίγο πριν το «hair-metal», δηλαδή συστατικά που ήταν ήδη γνωστά, πολυπαιγμένα και σε μια σχετική κρίση πρωτοτυπίας εκείνο το διάστημα που γεννούσε νέα πράγματα μέσα σε έναν καταιγισμό ειδών που ξεπετάγονταν από παντού, και ιδιαιτέρως από τη γενέτειρα της μπάντας, την Καλιφόρνια. Αλλά αυτή η μίξη, το υβρίδιο με το οποίο ανατίναξαν την παγκόσμια μουσική σκηνή η G’n’R στα τέλη της δεκαετίας του ’80, κατάφερε να συνδυάσει τα πάντα με τον σωστό τρόπο και, με τη βοήθεια των δύο βασικών τους πρωταγωνιστών, να απογειώσουν ένα ούτως ή άλλως εμπνευσμένο σύνολο τραγουδιών.

Read more ...

365046Τι μπορεί να κάνει ο Σκοτ Ίαν όταν βαριέται και έχει περισσευούμενο πληρωμένο χρόνο μίας εβδομάδας στο στούντιο, πέρα από τα καρτούν που ζωγραφίζει με έναν γελοίο στρατιωτικό που ονομάζει «Sargent D» και τον κοροϊδεύει; Φωνάζει τον ντράμερ της μπάντας του, που τυγχάνει ο καλύτερος (έστω, ο δημιουργός των πιο καθηλωτικών beats του Thrash στα 80ς) της σκηνής και του επιτρέπεις να ρίξει κι ένα σόλο στην κιθάρα, τον πρώην μπασίστα της μπάντας του και έναν άλλο μπασίστα για να τραγουδήσει τα άθλια στιχάκια των άθλιων «τραγουδιών» που σκαρώνουν, ηχογραφούν και μιξάρουν μέσα σε τρεις μέρες. Λογικά πίνουν και γελάνε, βάζουν κωμικούς τίτλους και συμπληρώνουν το άλμπουμ με κομμάτια που χρειάζονται περισσότερο χρόνο να γράψεις τον τίτλο τους από το να τα ακούσεις (ειδικά το «Diamonds and Rust (Extended Version)» που διαρκεί δύο δευτερόλεπτα).

Read more ...

365045Θα περνούσαμε από το σπίτι του στο κέντρο να τον πάρουμε και από εκεί θα φεύγαμε για Μύλο. Ήταν κάπως ακατανόητη η επιμονή του, δεν έβγαζε πολύ νόημα, αλλά ήμασταν σε περίοδο που δεν το πολυσκεφτόμασταν. Αντί να φύγουμε απευθείας, θα κάναμε μια στάση από τον Χρήστο, δεν χάλασε ο κόσμος. Και, όντως, ήμασταν στην ώρα μας, κάτι που δεν το συνηθίζουμε, δηλαδή, για να μην μας αδικώ, δεν είμαστε ποτέ και πουθενά στην ώρα μας εκτός από τις συναυλίες. Εκεί πάμε από τους πρώτους.

Read more ...

365044

Στο Γυμνάσιο πήγα από το χωριό στην πόλη -επιτέλους, δεν ήμουν ο μοναδικός ακούρευτος κινούμενος τοίχος ανακοινώσεων. Ήταν τόσο μεγάλη η τάση του μέταλ στην τάξη μου, που η τύπισσα που μας κουβάλησαν να μας κάνει διάλεξη για τα «ανάποδα μηνύματα στους δίσκους» κατέρρευσε μετά από λίγα λεπτά που χρειαστήκαμε για να την τρελάνουμε. Κρατούσα το «Hell Awaits» και διάβαζα τους στίχους μπροστά σε όλη την τάξη, τους καθηγητές και τον Γυμνασιάρχη, κάνοντας μετάφραση επιτόπου: «Οι Πύλες της Κολάσεως είναι ανοιχτές/Δεν θα πληρώσεις τίποτα, απλώς ακολούθησέ με/Θα πάρω τη χαμένη σου ψυχή από τον τάφο/ο Ιησούς ξέρει πως η ψυχή σου δεν μπορεί να σωθεί/Σταυρώστε αυτόν που αποκαλούν Κύριο/Σύντομα θα είναι δικός μου/Οι ψυχές σας είναι καταραμένες/Ο Θεός σας κατέρρευσε/Και θα είναι σκλάβος μου αιώνια/Η κόλαση περιμένει».

Read more ...

365043Έμενε σε ένα σπίτι που δεν ήταν σπίτι, αλλά το ισόγειο μιας πολυκατοικίας που ο ενοχλητικός ιδιοκτήτης είχε κλείσει με αλουμίνιο, βαμμένα τζάμια και σιδερένια στόρια. Ένα μεγάλο δωμάτιο, που το περιστοίχιζε η βουή της πόλης έξω απ’ τους γυάλινους τοίχους και οι ήχοι των περαστικών, τα τακούνια στο πεζοδρόμιο, οι κόρνες. Κρύο όταν είχε κρύο, ζεστό όταν είχε ζέστη. Η πλευρά του τοίχου, που κανονικά θα ήταν ο εξωτερικός της οικοδομής, γεμάτη βιβλιοθήκες. Ένα τραπέζι, ένα γραφείο, ένας καναπές και η μόνιμη αίσθηση πως βρίσκεσαι έξω στον δρόμο, ειδικά αν έκλεινες τα μάτια και δεν έβλεπες τα μπογιατισμένα λεπτά τζάμια που σε χώριζαν από την άσφαλτο.

Read more ...

365042Βάζω πάλι στ’ ακουστικά το L'Enfant Sauvage των Gojira, που το έχω λιώσει τον τελευταίο καιρό. Το σπίτι είναι άδειο, μια βδομάδα τώρα που λείπει και η Άννα στο χωριό με τα κορίτσια. Χρησιμοποιώ λίγα τετραγωνικά και εκπλήσσομαι όταν το διαπιστώνω: Κρεβάτι, τουαλέτα, κουζίνα, γραφείο. Τα υπόλοιπα δωμάτια είναι ντεκόρ. Γράφω και καπνίζω -είχα να το κάνω αυτό από το καλοκαίρι του 2009, λίγο πριν γεννηθεί η Χουλιγκάνα, οπότε και συμφωνήσαμε να γίνει το σπίτι μας απαγορευμένη ζώνη για το τσιγάρο. Τώρα θα λείπουν όλο το καλοκαίρι. Ξυπνάς, τρως, πλένεις δόντια, πας στη δουλειά, γυρνάς, τρως, γράφεις, πίνεις καφέδες, βλέπεις ταινίες, κοιμάσαι. Παλεύεις τη μοναξιά. Κάποτε είναι ωραία, κάποτε σφίγγεσαι. Έχει ημερομηνία λήξης, οπότε δεν το πολυσκέφτεσαι. Διαβάζεις κάτι καλό, γυρνάς από συνήθεια να το μοιραστείς και δεν είναι κανένας εκεί. Αποθηκεύω αστεία βιντεάκια με ζώα για να τα δείξω στις μικρές όταν γυρίσουν.

Read more ...

365041Όταν είσαι μικρός, ειδικά άμα μεγαλώνεις σε χωριό, υπομένεις το μαρτύριο να σου αλλάζουν παρατσούκλι κάθε χρόνο μέχρι να κάτσει το ένα που θα μείνει για πάντα και θα σε φωνάζουν έτσι ως να πεθάνεις. Εγώ, εκτός από την κανονική διαδικασία διαδοχής στα username της εποχής, είχα κι ένα παλικάρι που μου έβγαζε έξτρα παρατσούκλια με βάση τα ραφτά που άλλαζα στα τζιν μπουφάν. Αρχικά με φώναζε «ο Κασατόρ», από το full screen στην πλάτη του Pleasure To Kill, μετά έβαλα τους Anthrax και το άλλαξε σε «ο Κάρβουνος». Μου άρεσε το Κάρβουνος, είπα να αρχίσω να γράφω KARVOUNOS-4, αλλά με την καταλυτική κυκλοφορία του Spiritual Healing τα ξήλωσα όλα και έβαλα τη μάνα μου να ράψει από ένα DEATH σε κάθε μανίκι, στην πλάτη, μπροστά, κονκάρδες, το ‘χετε το συνολάκι. Και μετά πήρα φλάι και τσάμπα τα λεφτά και τα IRC, τι να ράψεις στο φλάι, δεν έλεγε, ΠΑΟΚ είσαι.

Read more ...

365040Δεν έχω άλλον τρόπο να τους περιγράψω. Είναι οι «Τρύπες της Λατινικής Αμερικής». Ή οι Τρύπες είναι οι «Έλληνες Vela Puerca», κάπως έτσι. Λόγω ηλικίας, ας μείνω στον πρώτο παραλληλισμό. Αλλά, όση ενέργεια, όση ένταση, όσο παροξυσμό έβγαζαν μια φορά κι έναν καιρό οι Νεαπολίτες ιερείς του ελληνικού ροκ στη σκηνή, τα ίδια επίπεδα ιδρώτα και κεφαλιού έτοιμου να σκάσει από χαρά και πληρότητα νιώθεις ακούγοντας τους Ουρουγουανούς φυλακισμένους στα αστικά τοπία με θέα τον Ατλαντικό που στοιχειώνουν και εμπνέουν τα στιχάκια τους.

Read more ...

365039Δεν έχει σημασία ποιο τραγούδι της άκουσες πρώτο, αν την έμαθες από κάποιο βιντεοκλίπ της ή από κάτι στο ραδιόφωνο που έπαιζε στο αυτοκίνητο χωρίς να δίνεις σημασία μέχρι να ακούσεις τη φωνή της. Είτε την ήξερες είτε όχι, την ώρα που έβαλες να παίξει ολόκληρο, απ’ την αρχή ως το τέλος, από την απαξίωση της αποτοξίνωσης του «Rehab» ως τον ύμνο στον εθισμό του «Addicted», εθίστηκες κι εσύ. Σόουλ ή τζαζ ή R&B ή sophisticated pop ή όλα μαζί ή τίποτα απ’ αυτά -πάλι δεν έχει καμιά σημασία.

Read more ...

365038To αγοράσαμε ακριβώς την επόμενη μέρα, μετά το «Toxicity». Ήταν ισοπεδωτικό το συναίσθημα, έπρεπε να ακούσουμε οτιδήποτε έχουν κυκλοφορήσει αυτοί οι ουρανοκατέβατοι τύποι που εμφανίστηκαν στα αυτιά μας και μας διέλυσαν σε ένα βράδυ. Είχαν μονάχα ένα cd ακόμα, τα βάζαμε εναλλάξ, όλη μέρα, επί μήνες, επί χρόνια, από το 2001 ως το 2005 που τους είδαμε ζωντανά και κάπως μας έφυγε το απωθημένο. Τέσσερα χρόνια με τους SOAD, μόνιμο μπάκγκραουντ, βιντεάκια, φωτογραφίες, τα πάντα -το πιο μεγάλο κόλλημα της κοινής μας ζωής με την Άννα.

Read more ...

365037

Ξυπνητήρι στις 5:30. Πλύσιμο, ντύσιμο, πρωινό, φραπές για τον δρόμο. Αστικό για το ΚΤΕΛ. Εισιτήριο για Καλλικράτεια, με επιστροφή. Δουλειά, κυρίως χαμαλίκι, για έξι, εφτά, οκτώ ώρες. Περπάτημα, στους τριάντα πέντε, τριάντα έξι βαθμούς μέχρι το χωριό. ΚΤΕΛ για την πόλη. Αστικό για το σπίτι. Άφιξη μετά από δώδεκα ώρες. Φαγητό και ύπνος ως το επόμενο ξυπνητήρι στις 5:30. Καμιά φορά περπάτημα και στο πήγαινε και στο έλα. Χιλιόμετρα μέσα στον ήλιο της Χαλκιδικής, πρωί, μεσημέρι, οι διερχόμενοι με εκατόν είκοσι στις πονηρές στροφές να ξύνουν τα ξεραμένα χόρτα και να διαλύουν τις χελώνες και τους σκαντζόχοιρους που προσπερνούσα με προσοχή μην πατήσω στα κουφάρια τους.

Read more ...

365036

Βάζει μπρος ο θείος, χώνει και την κασέτα στο κασετόφωνο. Εκείνη την κασέτα την άσπρη, τη σαράντα πόντους, άντε τώρα να το εξηγήσεις για ποια κασέτα μιλάμε, που ήθελε τέσσερις για να τη βάλουν στη θήκη, δύο να την κρατάνε και δύο για να τη σπρώχνουνε. Ντουγκ τουρουρούνγκ, κάτι ήχοι από έντερα, κάτι σαν να τρίζουν σπληνάντερα ακούστηκαν, όπα, λέω, μπλακ μέταλ ο θείος, σόλο καφρίλα η κασέτα, ρε τι πράματα είναι αυτά, τσάμπα το πήρα το γουόκμαν με το Arise, εδώ έχουμε νέο είδος του μέταλ που το ακούνε και τα γηροκομεία, ντεθ μέταλ κυριολεκτικό. Αλλά ήταν ψάρωμα, η μέταλ εισαγωγή σταμάτησε απότομα κι άρχισε ένας βαρύτονος την κλάψα: Τα μαύρα μάτια σου/ Όταν τα βλέπω με ζαλίζουνε.

Read more ...

365035«Ρε καραγκιόζη, πλάκα μας κάνεις», σκέφτηκε φωναχτά η Άννα μόλις μπήκε στην κουζίνα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, θεώρησα πως αναφερόταν σ’ εμένα, αν και δεν με είχε συνηθίσει σε τέτοια φρασεολογία. «Τι έπαθες πάλι», φώναξα από το γραφείο, όπου είχα βιδωθεί με το φρέσκο «Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι» επί μέρες και σηκωνόμουν μόνο για τουαλέτα και περίπτερο. Δεν μου απάντησε, αλλά συνέχισε να φωνάζει «δες, δες τον κάφρο, δες τον γελοίο τι έχει κάνει, ε, δεν αντέχω άλλο» και τέτοια ακαταλαβίστικα. Αναγκάστηκα να αφήσω τα ακουστικά και να πάω, απρόθυμα και βαριεστημένα, να ελέγξω τι είχε συμβεί.

Read more ...

365034Είχαμε φτάσει ήδη τις πέντε ώρες όρθιοι, χορεύοντας στο Πράιντ Παρκ και προσπαθώντας να αποφύγουμε με αγκωνιές τους μεθυσμένους Εγγλέζους, λίγο πριν τους συλλάβουν οι σεκιουριτάδες που τους κουβαλούσαν τέσσερις μαζί έξω από το γήπεδο. Είχαν παίξει ένα γεμάτο δίωρο, που ακολούθησε τους !!! και τον Μπεν Χάρπερ με την πολύχρωμη, υπέροχη κουστωδία του, ζαλιζόμασταν από το πολύωρο ταξίδι προς την πόλη της συναυλίας που ξεκινήσαμε πιστεύοντας ότι την έλεγαν «Ντέρμπι» αλλά φτάνοντας μάθαμε πως λέγεται «Ντάρμπι» και πάθαμε πολιτισμικό σοκ, είχαμε πιει, είχαμε γλεντήσει όσο λίγες φορές στη ζωή μας, είχαμε φάει και μια ελαφριά βροχούλα από εκείνες τις ρομαντικές της αγγλικής εξοχής που βλέπεις στις ταινίες εποχής να βγαίνουν η Λαίδη με την υπηρέτρια να της κρατάει την ομπρέλα, αλλά αντέχαμε. Αντέχαμε, όσο άντεχαν κι αυτοί.

Read more ...

365033Ένα Αμερικανάκι ανακαλύπτει την τσιγγάνικη μουσική, τα Βαλκάνια, την Μονμάρτη, τα χάλκινα, τα ανακατεύει με τζαζ και ρομαντισμό για την Ευρώπη των γιάνκηδων, το πολιτιστικό τους άλλοθι, και παρουσιάζει ένα απολύτως φευγάτο σύνολο ήχων και στίχων που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως έχει έρθει από την άλλη όχθη του Ατλαντικού. Κάποιες στιγμές πνιγμένο στη μελωδία, κάποιες στιγμές απλώς αριστουργηματικό στην απλότητά του, σε αναγκάζει να το ακούς ξανά και ξανά και να μην το βαρεθείς ποτέ, επειδή αυτός που το έφτιαξε δεν βαρέθηκε ούτε νότα να προσθέσει ή να αφαιρέσει για να φτάσει στην κυκλοφορία του άλμπουμ-σταθμού για τη φολκ που έμοιαζε να αναγεννιέται την προηγούμενη δεκαετία.

Read more ...

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB